Ben öpmem.

İğrendiğimden, yanlış bulduğumdan değil ama öpmem işte. Çevremde henüz yeni doğmuş bebeklerini bile iştahla dudaklarından öpen anne babalar var. Çok küçük bebeklerin, bırakın dudaklarından yüzlerinden bile öpülmesini hijyen açısından çok onaylamıyorum bu arada. Ben, oğlumu bol bol kokladım ilk zamanlar ama yanaklarından bile öpmedim. Babamız bunu kulak arkası ederek daha doğrusu dayanamayarak şaap şuup öperdi pamuk yanaklardan ya…

Elbette şimdi yalayıp yutma isteğiyle ensesine, yanaklarına, gıdısına girişiyorum da dudaklarına asla. Hijyen değil derdim bu sefer de. Gereksiz geliyor sadece. Belki de biz öyle yetişen bir toplumuz. Dudak, şehveti ve seksi çağrıştırır diye öğretildik. Diğer anne babaları görünce onaylamaz bir bakış da atmıyorum, ‘ne gerek var?’ demek geçiyor içimden.

Filmlerde ve dergilerde dudak dudağa olan anne-çocuk pozlarını da ayrıca sevimli buluyorum. Son derece masum bir sevgi gösterisi aslında öyle değil mi? Ben daha sonrasını düşünüyorum işin doğrusu. Hadi diyelim bebekken veya 4-5 yaşına kadar öptün çocuğunu. Okula başladığında gidip diğer arkadaşlarını, öğretmenini öpmeye kalktığında ne olacak? Ya da 14-15 geldiğinde hala anasının dudaklarına mı yapışacak oğlan çocuğu?

Dudaklar sevgiliye aittir sanki…

Belki de muhafazakarlığım tuttu.

Siz ne düşünüyorsunuz?