Tamam çok şikayet etmeyeceğim. Koray akşam erken yatan, çabuk uykuya dalan, azıcık destekle (iki sırt kaşıma, 1 ense okşama) kendi kendine uykuya dalan bir çocuk. Her şey iyi hoş da geceleri uyanıp yanımıza damlayan bir velet haline geldi. Gelsin ona da razıyım. Zaten onunla aynı yatakta yatmak harika bir duygu.

Gece yarısı 2’de, 3’te mızmızlanınca biz de  ”hadi gel bakalım” diyoruz. Sabaha kadar mışıl mışıl uyuyoruz. Son günlerde yanımıza geldiği gecelerde de sık sık uyanır oldu. Yataktan kaçmaya çalışıyor resmen. Saat başı uyanır olduk yine. Sonra düşünmeye başladım. Babamızın ameliyatından dolayı Bursa’da bulunduğumuz şu iki hafta Koriş’le ikimiz aynı odada yatıyoruz. Hasta kocamı başka odaya aldık ki iyice dinlensin, sabahın 6’sında Koray’ın azgınlıklarıyla dikişleri açılmasın. Böyle olunca Koriş fark etti ki annesiyle aynı odada yatıyor. O zaman ne gerek var ayrı yatmaya değil mi? Hoop bizimki yanımda. Normalde haftada bir yaptığımız bu uygulama neredeyse her gece tekrarlanmaya başladı. Bu durum beni korkutmuyor değil. Uyku sorunumuz yok mu?? Bal gibi var. Benim yüzümden olduğunu biliyorum. Alırsan çocuğu yanına olacağı bu!

Gece uyanmaları olmasa zaten bizim yatağa da abone olma durumu ortadan kalkacak. Nedenini bir türlü bulamıyorum. Derseniz ki ”alıştı,sizinle uyumak için gece yarısı kalkıyor”, yatağımıza almadığımız dönemde de uyanıyordu, gecede 2-3 kere yanına gittiğimi biliyorum. Ağrıyan yeri yok, hava aydınlık değil, emzikleri her yerde, ikisi elinde biri ağzında, suyu yatağın içinde. Kalkmış içmiş bile yarısını. Karnı acıkmış değil… Peki neden? Alışkanlıktan diyeceğim. Uyanıp bizi kontrol ediyor bence. Dün gece 12’de vızıldadığında, ben de henüz yatmaya hazırlanmamışım. Koriş’i verdim nekahat dönemindeki babasının yanına. Dikişleri de alındı, iyi artık yatsınlar gecenin kalanında beraberce dedim. Belki babasını özlemiştir de sabah daha geç kalkar diye de saf bir ümit kapladı benliğimi ta ki sabah 5.50’ye kadar. Gerçi Koray bey 7’de uyumuştu. 11 saat yeter de artar, öyle değil mi? Neyse ki bir daha uyanmamış sabaha kadar da üçümüz rahat ettik. Bu arada ben 2’de yatmıştım. Tamam bu sefer şikayet etmeye hakkım da yok. Yatsaydım 12’de, en azından 5-6 saat uyuyacakmışım. Yine olmadı. Zaten ne zaman erken yatmaya niyet etsem, Koriş defalarca uyanıyor. Tersine geç saatlere kaldığımda da uyanmıyor sabaha kadar. Şans yok bende.

Annem geldiğinde biraz rahat ediyorum sadece. Sağ olsun gece Koriş kalkarsa o ilgileniyor. ”Sabah sen kalkma, ben hallederim” dese de Koriş uyanınca ben de uyanıyorum. Annem onu alıp sabahları hiç olmazsa 1-2 saat daha uyumamı sağlamaya çalışsa da annelik içgüdülerim beni uyarıyor ve çok geçmeden kendimi Koray ile annemin yanında buluyorum. Erken kalkmaktan vazgeçtim gece uyanmaları bitse hepimiz rahat edeceğiz. Tek sorun bizim yanımıza gelmek istemesiyse vay halimize o zaman.

Başka bir soru/sorun: Ben ne zaman deliksiz uyuyacağım???