Uyku konusu.. İki ileri bir geri!

Tamam çok şikayet etmeyeceğim. Koray akşam erken yatan, çabuk uykuya dalan, azıcık destekle (iki sırt kaşıma, 1 ense okşama) kendi kendine uykuya dalan bir çocuk. Her şey iyi hoş da geceleri uyanıp yanımıza damlayan bir velet haline geldi. Gelsin ona da razıyım. Zaten onunla aynı yatakta yatmak harika bir duygu.

Gece yarısı 2’de, 3’te mızmızlanınca biz de  ”hadi gel bakalım” diyoruz. Sabaha kadar mışıl mışıl uyuyoruz. Son günlerde yanımıza geldiği gecelerde de sık sık uyanır oldu. Yataktan kaçmaya çalışıyor resmen. Saat başı uyanır olduk yine. Sonra düşünmeye başladım. Babamızın ameliyatından dolayı Bursa’da bulunduğumuz şu iki hafta Koriş’le ikimiz aynı odada yatıyoruz. Hasta kocamı başka odaya aldık ki iyice dinlensin, sabahın 6’sında Koray’ın azgınlıklarıyla dikişleri açılmasın. Böyle olunca Koriş fark etti ki annesiyle aynı odada yatıyor. O zaman ne gerek var ayrı yatmaya değil mi? Hoop bizimki yanımda. Normalde haftada bir yaptığımız bu uygulama neredeyse her gece tekrarlanmaya başladı. Bu durum beni korkutmuyor değil. Uyku sorunumuz yok mu?? Bal gibi var. Benim yüzümden olduğunu biliyorum. Alırsan çocuğu yanına olacağı bu!

Gece uyanmaları olmasa zaten bizim yatağa da abone olma durumu ortadan kalkacak. Nedenini bir türlü bulamıyorum. Derseniz ki ”alıştı,sizinle uyumak için gece yarısı kalkıyor”, yatağımıza almadığımız dönemde de uyanıyordu, gecede 2-3 kere yanına gittiğimi biliyorum. Ağrıyan yeri yok, hava aydınlık değil, emzikleri her yerde, ikisi elinde biri ağzında, suyu yatağın içinde. Kalkmış içmiş bile yarısını. Karnı acıkmış değil… Peki neden? Alışkanlıktan diyeceğim. Uyanıp bizi kontrol ediyor bence. Dün gece 12’de vızıldadığında, ben de henüz yatmaya hazırlanmamışım. Koriş’i verdim nekahat dönemindeki babasının yanına. Dikişleri de alındı, iyi artık yatsınlar gecenin kalanında beraberce dedim. Belki babasını özlemiştir de sabah daha geç kalkar diye de saf bir ümit kapladı benliğimi ta ki sabah 5.50’ye kadar. Gerçi Koray bey 7’de uyumuştu. 11 saat yeter de artar, öyle değil mi? Neyse ki bir daha uyanmamış sabaha kadar da üçümüz rahat ettik. Bu arada ben 2’de yatmıştım. Tamam bu sefer şikayet etmeye hakkım da yok. Yatsaydım 12’de, en azından 5-6 saat uyuyacakmışım. Yine olmadı. Zaten ne zaman erken yatmaya niyet etsem, Koriş defalarca uyanıyor. Tersine geç saatlere kaldığımda da uyanmıyor sabaha kadar. Şans yok bende.

Annem geldiğinde biraz rahat ediyorum sadece. Sağ olsun gece Koriş kalkarsa o ilgileniyor. ”Sabah sen kalkma, ben hallederim” dese de Koriş uyanınca ben de uyanıyorum. Annem onu alıp sabahları hiç olmazsa 1-2 saat daha uyumamı sağlamaya çalışsa da annelik içgüdülerim beni uyarıyor ve çok geçmeden kendimi Koray ile annemin yanında buluyorum. Erken kalkmaktan vazgeçtim gece uyanmaları bitse hepimiz rahat edeceğiz. Tek sorun bizim yanımıza gelmek istemesiyse vay halimize o zaman.

Başka bir soru/sorun: Ben ne zaman deliksiz uyuyacağım???

0

Etiketler

5 Yorum

  • meltem says:

    merhaba,

    bayagi onceki bir yaziniz ama size bisey sorsam?geceleri deliksiz uyumasini nasil saglayabildiniz, bir de kendi yatagina geri nasil alistirdiniz?

    tesekkurler

    • ir says:

      Meltem, biliyor musun o zamandan beri pek bir şey değişmedi.
      Akşam 7.30 – 8 gibi uyumuş oluyor. Gece yarısı kalkıp yanımıza geliyor. Mücadele etmekten vazgeçtim. Yatsın uyusun, bu da geçecek dedim.
      Bazen hiç uyanmıyor ve sabaha kadar kendi yatağında uyuyor. Bazen uyanıp yanımıza gelmek istiyor. Beraber uyuduğumuz zamanlada mışıl mışıl uyuyoruz artık. Üstelik sabah da yarım saat daha geç kalkıyor.

      Ben derdim uykuya kendi yatağında geçmesi. Onu zaten yapıyor. Mücadele etmiyorum. Zamana bıraktım. Tıpkı emziği terk ettiğimiz gibi :)

      Sen de kendini çok hırpalama. Deliksiz uyuduğunuz yer, şekil, düzen nasılsa onu devam ettir bence.

      Kolay gelsin.
      irem

  • meltem says:

    tesekkurler, nasil bu kadar cabuk verebiliyorsun:)
    sen ferberi kendi stilinle uygulamissin, ama ben sabiha hnm. dan o kadar etkilenmisim ki , 3 yasina kadar aglatmayacagim diye icimden yemin etmisim sanki.. odasinda tek basina uyutmaya calissam, sanki “annem beni terk etti” travması gecirecek zannediyorum.

    ya da bu gece uyanmalari ile ilgili, bu isin ugrasma ile olmayacagini artık kabullensem iyi olacak..

    easen bu uyku hususunda her bebek kendine has biliyorum ama bir umut , bir cozum cabasina giriyorum iste.

    • ir says:

      Uyku düzeni annenin keyfini doğrudan etkiliyor resmen.

      Okuduysan biliyorsun zaten Koray hafifçe ferberize ettiğim oğlum ne zaman yatağından kaçmaya başladı bizde eğitim meğitim kalmadı. Tam bu dönemde Sabiha Hanım’ın uyku hakkındaki düşüncelerini okudum ben de ve uğraşmamaya karar verdim.

      Koray şu anda 90X200 bildiğin büyük yatakta yatıyor. Eski yatağını kaldırdık :) Gece uykuya dalarken, yanına uzanıyorum. Masal anlatıyorum. Derdim kendi yatağında uyusun.

      Sen içinden nasıl geliyorsa öyle davran. Bebeği dakikalarca ağlatmaktan yana değilim ancak bir iki dakika kendi haline bırakmanın çok büyük bir sorun yaratacığına da inanmıyorum aslına bakarsan.

      bilgisayar başında olunca tüm gün.. Bir de konu uyku olunca hemen ve uzun uzun cevap vermek istiyorum. Yardımcı olamasam da biraz olsun rahatlatmak istiyorum anneleri :)

  • meltem says:

    sen de uzanarak uyuyorsun yani.. tamam ugrasmayacagim ben de.
    Bizzat yasanmis oldugu icin verdigin bilgiler sahilen de cok onemli.

    Tekrar tesekkur ederim. Umarim senin de oglunun istahi acilmistir..

Leave a Reply