Hafta sonu çok yakın bir arkadaşımızın düğünü vardı. Aylardır bu günü bekliyorduk. Giyindik, süslendik püslendik ve tam saatinde yerlerimizi aldık. Kalabalık bir arkadaş topluluğu olarak oradaydık. Çok eğlendik, çok mutlu olduk, çok dans ettik, çocuklar gibiydik. Misafir topluluğunun diğer yarısı olan büyükler(!) bizi seyrederek eğlendiler resmen. Yeniden üniversite yıllarımıza dönmüştük sanki. Çocuksuz, bekar, enerjik, uyku problemi yokmuş gibiydik.

O azgın eğlencenin ortalarında bir yerlerde küçük oğlu olan bir arkadaşım ”Çocuğumuz var bizim değil mi? Yanlış hatırlamıyorum.” dedi. Çok komik bir ifadeydi. Yeni doğum yapmış başka bir arkadaşım ”ben eve bir gidip emzireyim, geleyim” dedi. Kimsenin eğlenceyi bırakmaya niyeti yoktu.  Sonra aklıma geçen seneki yaz tatilinde, buna benzer bir eğlence gecesinde yeni tanıştığım birinin hayretler içerisinde  sorduğu soru geldi: ”Nee çocuğunuz mu var?!” Beni çok genç mi zannetti yoksa ‘anne olunca gece hayatı biter’ diye mi düşünüyordu, tam bilmiyorum. Çocuğu olanlar eğlenemez mi ki? Çocuk olunca illa ağır başlı aktivitelere, tiyatro, opera ve diğer sanatsal etkinliklere, galeri açılışlarına mı gitmeliydik?

Bazen de hak veriyorum diğerlerine. Çocuktan başka, hiç bir işi gücü olmayan ve gün boyu sadece ama sadece çocuklu hayatından bahsedenlerin ne kadar sıkıcı olduğunu biliyorum. Açıkçası, ben çocuksuz arkadaşlarıma onlar sormadıkça Koray’ı ve bu monoton(!) hayatımı anlatmıyorum. Hem ben de o hayattan bir an olsun sıyrılmak için fırsat yakalıyorum.

Sonuçta bu çocuksuz ve özellikle de bekar arkadaşlar bizim monoton, çocuk odaklı, hijyenik bir hayatımız olduğunu ve sıkıcı kişiliklere dönüştüğümüzü zannediyorlar. Öyle olmadığını görünce de yadırganıyoruz, ‘ee çocuk evde, siz burada eğlencede?’ bakışları atılıyor. Tamam, çocuk evde ve emin ellerde. Anne-baba biraz kafa dağıtıyor. Bizi listeden ne çabuk çıkardınız? Ne yani bize sadece çocuk parklarında ve sabah kahvaltılarında mı yer var artık?

Ben anlamadım bu işi. Kadın olmak, kariyer sahibi olmak, evde oturmak, anne olmak… etiketler bir bir sıralanıyor. Birinde sıyrılırken diğerine takılıyorsunuz.

Anne olmak= çok kutsal bir varlık haline gelmek, yememek içmemek, saçını süpürge etmek, kendini düşünmemek, başkaları için yaşamak.

Bu mudur?