Hamilelik Günlüğü 34 ve 35.Haftalar – Sıkılmaya başladım

Neden böyle oldu bu sefer bilmiyorum ama sıkıldım hamile olmaktan, nefes alamamaktan. Ağırlaştım resmen. Hareketlerim yavaşladı. Oturduğum yerden kalkmakta zorlanıyorum. Oysa 10 gün önce hiç böyle değildim.
Bu minik kız daha ağır Koray’a göre biliyoruz ama enerjimi nasıl çektiğini anlatamıyorum kimseye.

Bu yazı biraz şikayet dolu olacak sanırım.

Kendimi hiç bu kadar güçsüz, yorgun ve bıkkın hissetmemiştim. Sırt ve bel ağrım çoğu zaman dayanılmaz boyutlara ulaşıyor. Tempolu yürüyüş en iyi gelen şey şimdilik. Bir de pilates bantlarından aldım, sırt kaslarını güçlendiren egzersizleri yapıyorum her gün. Doktor kontrolünde şikayet olarak bu ağrıları söylediğimde aldığım acıklı cevap: ¨Haklısın, çok sıkıntı verici olmalı ancak pek bir çözümü yok bebeği doğurmaktan başka. Biraz sabır.¨ Benim de elimden başka bir şey gelmiyor zaten.

Amerika’ya 11 kilo almış olarak ayak basmıştım. Şuradaki 2 haftada 1.5 kilo almış gözüküyorum. Nedenini anlamadık. Öyle çok yemek de yemiyorum. Hava değişimi midir nedir? Belki de hissettiğim şişliğin sebebi de bu. Bu arada içerideki minik kız da hızla büyüyor. 2600 gr’a yaklaşmış. Gün içinde haraketlerini benim dışımda herkes görüyor. Geçen gün Koray bana dayanmış televizyon seyrediyordu, bir anda gülümseyerek zıpladı ¨Alin hareket ediyor anne!¨ dedi. Merakla ve heyecanla kardeşinin gelişini bekliyor. Sanırım zannediyor ki Alin gelecek ve hemen oynamaya başlayacaklar. Şimdilik çok hevesli eve bir bebek gelecek olmasından. Okuldaki arkadaşlarından 2-3 tanesinin daha kardeşi olmuş, biraz da o yüzden biliyor ve kabullenmek kolay oluyor sanırım onun için. Gerçi aramıza katılacak olan ve devamlı vızıldayacak bir bebek gerçeği ile karşılaşınca ne olur bilmiyorum.

Zaman nasıl geçti hala inanamıyorum. Evde 4 yaşında biri olunc ikinci hamilelik pek akla gelmiyor. Şu anda hala tek derdim Koray’ın sağlığı, mutluluğu, keyfi. Onun peşinde koşarken de çoğu zaman hamile olduğumu unuttum. Ta ki son 2 haftaya kadar. İçerideki küçük hanım da ¨ben de buradayım¨ dercesine beni fiziksel olarak zorlamaya başladı. Hareketlerim yavaşladı, yataktan kalkışım bile zor. Gece sanırım 4-5 kere tuvalet için kalkıyorum. Sona yaklaştık sayılır. Tek dileğim sağlıklı bir bebek olarak dünyaya gelmesi. Eskiden normal doğum, doğal doğum derdim başka bir şey demezdim, ötesini kabul etmezdim. Oysa şimdi her fikre açığım. Sezaryenden deli gibi korkan bir kadın olmama rağmen eğer yapacak bir şey yoksa zorla normal doğum yapacak halim yok diye düşünüyorum. Yeter ki sağlıkla kucağım alayım. Neyse ki doktorum ¨bir kere doğurmuşsun hem de kolayca, bundan sonra da problem olmaz daha da kolay doğurursun¨ dedi. Ben de ona güveniyorum zaten. Tecrübeli arkadaşlarım da ikimcilerin daha çabuk, daha kolay doğduğunu söylüyorlar. Bakalım göreceğiz.

Hamilelikten sıkıldım ama bazı anıları da kafama kazımaya çalışıyorum. Mesela içimdeki hareketlerini. En çok en çok bunları özleyeceğim. O tekmeler ki kaburga ağrılarımın tek suçlusu yine de çok özleyeceğim. Ben böyle ‘sıkıldım’ falan diyorum ya bazı annelerin içindeki bastırılamaz olumsuz hisler ortaya çıkıyor ve ¨bunlar iyi günlerin, iki çocukla bu kadar rahat olamayacaksın¨ deyiveriyorlar. Hani ilk hamileliklerde de ortaya çıkar ya bunlar, şimdi yeniden ortalardalar. Hayatı kolaylaştıracak ipuçları verecekleri yerde seni çamura saplamak için dolanıyorlar. Sanırım kendi mutsuzluklarına ortak arıyorlar. İki çocuklu hayatın en azından birkaç sene kolay olmayacağını tahmin ediyorum. İlk iki çocuklu anne ben olmayacağım, herkes nasıl büyüttüyse, benim annem nasıl büyüttüyse ben de halledeceğim.

Sonuç olarak yaklaşık 5 hafta kaldı mutlu sona. Heyecan dorukta.

 

6

4 Yorum

  • mine says:

    Merhaba tatlim cok azimli bi kadin gibi duruyorsun ordan ;) yazilarini okumayi cok seviyorum hem bilgilendirici ayrica cok dogal ve icten buluyorum diger annelere gelince yine cok dogru soylemissin kendi mutsuzluguna ortak ariyorlar belki biras zorluktsn sonra yavrularin buyuyecek ve onlarla gurur duyacaksin benim 33 aylik bi oglum var 2 yi dusunuorum ama odum patliyor senin yazilarin bana yol gosterici oluyor eminim hersey cok guzel olacak senin icin cok guclu bi kadin olduguna inaniyorum yazilarini merakla bekliyorum mutlu dogumlarrr

  • Tuba says:

    Koray’ın kardeşini sevinçle beklemesi çok güzel,belki de zamanlamanız doğrudur.Eğer kendisi okulunda kardeşleri olan arkadaşlarını görmeseydi; ya da bunu anlamayacak kadar daha küçük olsaydı sanırım daha zor olurdu,özellikle sizin için.Bence Koray 4 yaşında olduğu için 2 çocuklu bir anne olarak çok zorlanmayacaksınız.O olumsuz duygularını pörtleten anneler malesef hep varlar.Dün anne-bebek oyun grubunda bebeği yürüyen biri bebeği henüz yürümeyen bir anneye’ Bunlar daha iyi günlerin’dedi,tay tay yaptırırken beli kopmuş bir anneye.Ben de dayanamadım az sonra ‘Ben çok rahat ettim yürüyünce’falan dedim.Gerçekten de öyle.Sanırım iyi düşünürsek iyi oluyor.Sevgiler:)

  • hande says:

    aralrnda21ay ay olan 2oğlumvar.hiçte öyle 2çocuklu olmak zorfalan değil.benim ilk bebeğm çok gazlydı huysuzdu 2. Yattığı yerden kalkmadı bile.çok rahattı.korayda bebekkn çok aktifti öyşe diyordunuz.bkuzçok sakin olck insnın.iyi düşünün iyi olsun.sağlıkla doğum yapmanız dileğiyle

  • Banu Hatay says:

    Lütfen moralini bozma, canını sıkma, olumsuz tüm duygulardan uzak olmak için elinden geleni yap. İçindeki güzelliğin senin moraline, iyiliğine ihtiyacı var. Koray’ın da aynı şekilde sendeki olumlu enerjiye ihtiyacı var. Umutsuzluğa düştüğünde senin kurtarıcın yine senin eserin olan çocukların olacak. Onların kahkahası, mutluluğu, gülen gözleri, öpücükleri, sıcacık ve içten sevgileri.

    Şunun şurasında ne kalmış ki, çoğu gitmiş bile :) Her şey iyi olacak, öyle hissediyorum ve seni heyecanla; sanki ben doğuracakmışım gibi takip ediyorum :)

Leave a Reply