Düşük Sonrası…

slingomom-miscarriage

Zordur.

Bebeği kaybettiğiniz haftaya göre acısı, yüreğinizdeki sızısı o kadar derindir.

İlk öğrendiğinizde bir şok yaşarsınız. Hele ki kalp atışlarını daha önce duymuşsanız… bir sonraki kontrolde doktorunuzun suratındaki endişeli ifadeden anlarsınız ters giden bir durum olduğunu. ”Tanrım, lütfen lütfen…” diye yakarırsınız. Normalde odayı inletmesi geren pıt pıt pıt sesi yerine kocaman bir boşluk vardır. Başınız döner, mideniz bulanır.

Ağlarsınız, çok hem de… sonra sakinleşip  mantıklı olmaya çalışırsınız. ”Bir daha deneriz, herkesin başına geliyor, ne var ki?!?” dersiniz.

Çoğu zaman nedenini de bilemezsiniz. Araştırmaya kalkar, internet canavarı olup çıkarsınız. Kafanız daha da karışır, binbir türlü hastalık teşhisi koyarsınız kendinize. Sonra bir ağlama hali gelir. İsyan belki de inkar. ”Bir doktora daha görünmeli” diye düşünürken aklınıza o sessizlik gelir. Kalp atışını beklerken içinde boğulduğunuz sessizlik. Yok, gitti, biliyorsun, bu sefer olmadı…

Atlatmak, yaşama devam etmek lazım. Bir an önce hem de.

Kocanın desteği, yakınların, arkadaşların varlığı önemlidir. Ancak yakın zamanda düşük yapmış bir kadına en son söylenecek söz ”biliyor musun, benim başıma neler gelmişti…” ile başlayan veya ”ilk düşük yapan sen değilsin ki canım” cümleleridir. Çünkü herkesin acısı kendinedir. Elbette çok daha büyük sıkıntılar çeken, tedavisi imkansız hastalıklarla uğraşanlar var ama onları örnek göstermek ilk aşamada çok sakıncalı.

Düşük yapan kadın;

Nerede hata yaptım? diye sorar kendine.

Kızgındır. Herkese, her şeye, yolda sokakta gördüğü hamilelere.

Depresyona girer. Ağlar. Ağlar. Ağlar.

Oysa hata ne kadındadır ne de erkekte. Hele ki erken dönemdeki düşüklerde, bunun doğal seleksiyon olduğunu söylemişti doktorum bana. Kızgınlık hissi bir süre devam eder. Normaldir. Çıkış yolu bulamaz insan çünkü. Olur olmadık zamanlarda ağlar. Tutamazsınız kendinizi. Olsun, ağlayın. Saatlerce ağlayın. Kimsenin sizi susturmasına izin vermeyin. Ben size bir şey diyeyim mi, ne kadar çok ağlarsanız, depresyondan o kadar çabuk çıkarsınız.

Geçecek, bu da geçecek.

Düşük sonrası, biraz iyi hissettiğinizde şunları hatırlayın:

Hamile kalabileceğinizi biliyorsunuz. Öyleyse hazır olduğunuzda tekrar deneyebilirsiniz.

Erken dönemde bir düşükse; bebek çok daha büyük olduğunda da düşük yaşayabileceğinizi düşünün.

Beklenmeyen ve geç dönemde bir düşükse; bebeğin büyük sıkıntılarla doğabilme ihtimalini düşünün.

Biraz kaderci olmakta yarar var bu dönemi kolay atlatabilmek için. ‘‘Her şeyin bir nedeni vardır, hayırlısı bu heralde” diye düşünün.

Ne zaman, ne şekilde olursa olsun zordur, üzücüdür. Bir kadın için kabullenmesi güçtür. Peki ya kocalar? Onların neler hissettiğini kim biliyor? Kim soruyor? Tahmin ettiğinizden de zordur onların durumları. Hem eşlerine hem de kaybedilen bebeğe üzülürler. Hem destek olmak zorundadırlar hem de desteğe ihtiyaçları vardır. Kocalarınızı yanınızdan uzaklaştırmak yerine bu acıyı beraber yaşamayı deneyin. Her şey daha güzel olacak. Emin olun.

 

 

18

70 Yorum

  • Tüten says:

    Düşük yapmış biri olarak ağlayarak okudum bu yazıyı. şükürler olsun ki yine hamileyim düşükten 2 ay sonra yine hamile kaldım. ama asla ilk düşüğün acısını dindirmedi. Senin de yazdığın gibi İrem. Düşükten hemen sonra duyduğum; üzülme doğal seleksiyon bu demek ki sağlıklı değilmiş, daha çok erkendi zaten, önemli olan hamile kalabiliyor olman yine kalırsın cümleleri bir de doktorumun kanamayla hastaneye gittiğim pazar sabahı hastaneye gelmeyişi ve sonraki gün daha o bebek bile değildi demesi üzüntümü kat be kat arttırmıştı. (Elbette artık o doktora gitmiyorum)

    Bu acıyı yaşayan herkese geçmiş olsun ve sabırlar dilerim. Benim tek tesellim her işte bir hayır vardır demek ki göremediğim bilemediğim bir hayrı vardı demek oldu. Ve bir de hamile kalma konusunu hırs haline getirmemeye çalıştım ve hemencecik hamile kaldım.

  • Dorikus says:

    Düşük :)) Ne kadar tıbbı bir terim, ne kadar soğuk ve duygusuz..
    Oysa anneler bu kayıpları manen ve bedenen ne kadar yoğun yaşıyor..
    Hele hele yardımcı üreme teknikleri ile zor elde edilen gebeliklerse bunlar…
    Kadınların ortalama % 25’inin ilk gebeliklerini düşükle kaybettiği bilgisine dayanarak tıp dünyası buna yaklaşımda çok rutin ve yavan kalıyor olabilir. Ben de düşük yaptığımda geride kalan ikizimi , Dorikus’u yaşatmak için kaybımı yaşamaya bile fırsat bulamadan yola devam zorunluluğu çekmiştim..Bu o kadar bilinçaltıma itilmiş bir “yaşanmamışlık” ki ; o hastane zamanından kalan ve acilde kalırken aldığım kırmızı çorapları Dorikus doğduktan sonra evde çekmecelerimi düzenlerken bulmuş, saatlerce sessiz sessiz ağlamıştım..Soranlara da lohusalık sendromu dediğimi hatırlıyorum…Blogda yardımcı üreme tekniklerini işte bu yüzden anlatmaya başladım..Kayıplarımızda yanlız değiliz, insanız, kadınız ve taşıdğımız yük bazen çok ağır gelebilir, anlatın, paylaşın ve yanlız olmadığınızı bilin diye..

    Her işte bir hayır, her kayıpta bir haklılık olabilir..Ama nasıl bir anne doğurduğu çocuklarını birbirinden ayırt etmeyecek kadar seviyorsa, kayıplarına da eşit oranda üzülebilir, bu normaldir…Daha çocuk bile olmayan o mercimekler, varlığını duyduğun andan itibaren senin bir parçan..Doğal seleksiyonu bilmem, ben kalbimin toparlanmasına bakarım…

  • ayşenur says:

    ilk gebeliğimde yaşadıklarımı baştan sona bir başkası benim dlimden anlatsa bu kadar olur!!! ilk bebeğimi 11 haftalık iken kaybettim 1 yıl kadar sonra yeniden hamile kaldım ve şimdi 3.5 aylık bir cankızım var şükürler olsun.. ve eklemek isterim ilk gebeliğim olumsuz sonladığı için bebeğimi doğurana kadar inanamadım bir türlü doğuracağıma ..ama oldu sadece sabır ve zaman gerek

  • demet says:

    7 yıllık evliyim ve 4 tane düşüğüm var… son gebeliğim üçüz gebelik di ve 5 aylık olmuşlardı en fazla büyüyen en fazla benimle olan bebeklerdi… ilk defa onlarla inandım hamile olduğuma ve anne olabileceğime onlar büyüdükçe onları hissettikçe büyüdü benimde umutlarım….. ama yine o kahredici son… hemde bu sefer henüz daha 5 aylıklarken ansızın bir gece doğum başladı…. ve ben bir gün sonra onları ölü olarak dünyaya getirmek zorunda kaldım…ve bunlar bunları yazdığım günden sadece 18 gün önce oldu hala toparlanamadım kendime eşime doktoruma tüm insanlara tüm hamilelere çokk kızgınımmm….ama bende her işte bir hayır vardır deyip kendimi oyalamaya çalışıyorum artık hamile kalmaktan ve yine onu kaybetmekten çok korkuyorum….bu günler biran önce geçsin istiyorumm…..

    • ir says:

      Demet,
      Ne diyeceğimi bilmiyorum.
      Çok çok çok üzgünüm.
      Biraz olsun seni anlayabiliyorum ama senin başına gelenler herkesin altından kalkamayacağı türden şanssızlıklar.
      Ancak internette gezinip blogları okuyup bir de üstüne yorum yapıyorsun. Sen harikasın.
      Hayattasın, sağlıklısın.
      Biliyorum bunlar çok da umrunda değil şu anda ama ben her gün dua ediyorum sağlıklı olmak için.
      Umarım umarım en kısa zamanda bebeğini kucağına alırsın ve tüm bunlar geride kalır.
      Sevgiler
      Irem

      • demet says:

        sevgili irem iyi dileklerin için yazdıklarımı önemseyip cevap yazdığın için çok teşekkürler…umarım hayat hepimiz için çok güzel yada en azından yaşanabilecek kadar güzel olur…bebeğinle sağlıklı mutlu günler…. herşey istediğimiz gibi olsun hepimiz için….tüm hayal kırıklığı yaşamış ama yinede için de umut ışığı olan anne olmayı bekleyen insanlar için…

        • ipek says:

          sebebi neydi diye sorsam? ben de 2 düşük yaptıktan sonra trombofili (kan pıhtılaşması) hastası olduğum anlaşıldı.3.gebeliğimde 9 ay iğne yaptım göbeğime. şimdi sağlıklı bir oğlum var 1,5 yaşında. allah herkese nasip etsin

  • elif says:

    herkesin üzülme biçimleri, acıyı yaşama sindirme şekilleri farklı ama benim de sizinkine benzer hayalkırıklıklarım, acılarım oldu 6 yıl boyunca. 6 tup bebek girisiminde toplamda 13 tane -bebek demeyelim de- bebek taslağı kaybettim. kim ne dese acınızı hafifletmez. zaman hızlı da geçmez. sabrı ögrenmek zorunda kalıyor insan. güç diliyorum size.

  • sebnem says:

    Ben aslında bu işin her iki tarafında olan biriyim. Hem sevindiren hem üzülen. 2 yıllık uğraşların sonunda polikistik over sebebiyle aşılama yaptırdım. ama ne yazıkki kalp atışı duyamadık. bekledik bekledik, polikistik overden geç döllenmiştir dedik ama olmadı. O minik kalp atmadı birtürlü. Her seferinde hüsranla döndük doktordan 10 haftada en son artık kürtaj olmam gerekti. belki kalbi atmadığı için kabullenmek daha kolay oldu. Çok şükür yaklaşık 5 ay sonrasında yeniden hamile kaldım. Şimdi bebeğimizi bekliyoruz. Üstelik bu sefer yardımcı teknikleri de kullanmamıştık. Şimdi sevindiren kısmı bu zannedeceksiniz ama değil. Ben annemin 5 düşükten sonra sonra doğan bebeğiyim. Ki bir tanesi düştüğünde incecik el parmakları ve pipisi bile belli ola bir bebekmiş. Yani annemin sabrı karşılığında Allah’ın nasip ettiği mucizesiyim. Anneme doktoroun biri senin bebeğin olursa ellerimi keserim demiş, ki benim bir de kız kardeşim oldu. Annem haber göndermiş soyleyin kızı oldu diye. Annem vazgeçmemiş. İyiki… Nolur sizde vazgeçmeyin. Bir de tanıdığım var defalarca tüp bebek deneyen ve 24, evet evet yanlış okumadınız 24 yıl sonra bebeğine kavuşan.

    nolur unutmayın bir canın ne zaman dünyaya geleceğini biz belirleyemeyiz.

    vazgeçmeyin , unutmayın, ben annemin 5 düşükten sonra doğan 6. bebeğiyim.

    Sevgilerimle

  • selma says:

    bende aynı acıyla yandım sizler gibi…21+4 haftalıktı bebegimi canım kızımı kaybettigimde…öyle bir acıki kaybetmek…ilk kanamam 6 haftalıkken baslamıstı ara ara hep devam etti 20 haftalıkken hastaneye yatırıldım acile gittigimde bebegin gayet iyi 2 gun yatar cıkarım diye düsundum…yatirıldıgımın ertesı gunu acı gercegi ögremdim…acımasız bir sekilde fransızcam yeterli olmadıgı icin anlayamadım bastan.plasenta yırtılmıs bebegin suyunun tamamiyle bittigini kordonların rahme kadar indigini ögrendim suyum kanamaya beraber akıp gıtmıs o anda cıldıracak gibi oldum
    yalvardım yakardım birseyler yapın dedim…ama olan olmustu artık mecbur dogum yapacaksın dediler 1 hafta hastanede kaldım karnımda kıpır kıpır oynayan
    bebegimi kaybedecektım her gun kalp seslerini
    duydugumda cigerim yanıyordu allahım bir mucize olsun bebegime birsey olmasın diyordum.taki vajinada kordonunun sarktıgını gordukten sonra umudumu kestım kadere teslim oldum annenin en

    mutlu oldugun an bebegin kıpırtılarını hisse mek ama benim icinde hareketleri en aci seydi..bir sabah dr odaya gelip yine bebegin kalp atıslarını dinledi o gun kalbi kötü atmaya baslamıstı ogunun gecesı bırden sancılanıp anıden doguma aldılar 8 saat surdu dogumu dogurdugum andada kaybettim melegimi kimse anlamadı beni o halimi ben cigerimi topraga verdim bir kez bile koklayamadım aylarca kendime gelemedim acaba benimmi sucumdu dedim kendi kendime ondan sonra bir oglum oldu 2 oglum var ama onun yeri baska kimsenin yeri dolmuyor acısı unutulmuyor acısı bır yerde kalıyor zaman gecsede hep bır yerın acıyor cıger acısı hıcbır seye benzemıyor allah dusmanıma bile ciger acısı vermesin…hamilelikte cektiklerimemi yanayım yoksa kaybettigimemi ama hicbir zaman isyan etmedim elbet vardır bir hayır dedim yinede cok sukur 2 tane dunya tatlısı oglum var

  • Pervin says:

    Duygularıma tercüman olan ‘Düşük Sonrası’ başlıklı yazınız için çok teşekkürler.İki aydır neler yaşadığımı, neler hissettiğimi biliyor gibi yazmışsınız.Kendimi buldum gerçekten.Aynı şekilde yorum yapan annelerin paylaşımlarını da okuyunca -aslında bu yaşadığım acıyı dünyada bir tek benim yaşamadığımı bildiğim halde- yine de yalnız değilmişim dedirtti bana.tam iki ay önce asla başıma gelmez diye düşündüğüm şeyi yaşadım.Bebeğimi doğumuna iki gün kala kaybettim.Ölüm sebebini bilmiyıruz.Benden kaynaklı bir sorun muydu, bebeğimden kaynaklımıydı bilmiyorum.O küçücük bedene otopsi yaptırarak sorunu öğrenmeyi de anne ve baba yüreğimiz el vermedi.Acısını yaşamak çok zor gerçekten.Binbir heves ile alınmış, özenle hazırlanmış kıyafetleri eşyaları öylece kalakaldı.Kimlik için seçtiğimiz isim mezar taşında yazılı şimdi.Göğüslerimden bebeğim için süt geliyor ama bebeğim toprağın altında, bense bebeğimin sütü gelmesin diye ilaç içmek zorundayım.Bu nasıl iğrenç pis bir duygudur ancak benim gibi yaşayanlar anlar.Allah kimselere yaşatmasın bu duyguyu.Çevrede bir hamile gördüğümde, bir bebekli anne gördüğümde içimden sanki birşeyleri koparıp alıyorlar.Tıpkı bebeğimi aldıkları gibi.Tüm bunlarla nasıl başedilir bilmiyorum.
    Tek tesellim meleğim, beni ablasına bağışladı.3 yaşındaki kızım için, bu acıyı yaşarken hayata tutunmak zorundayım.Umarım başarılı olurum.
    Kimselerin böyle acılar yaşamaması dileğimle..

    • ir says:

      Pervin,
      Yorumunu okuyunca bir an için yutkundum ve nefesimi tuttum. Boğazım düğümlendi.
      Ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Sana sabır ve ailen için sağlık dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden malesef.
      3 yaşındaki kızın için hayata tutunuyor olmak da iyi bir başlangıç diye düşünüyorum.
      Kendine iyi bak.
      Sevgiler.

  • Kiy Met via Facebook says:

    “Bebeğimin doğumuna iki gün kala kaybettim”
    Ne kadar aci ….

  • Lale Karadağ via Facebook says:

    :((

  • ilknur says:

    okuduğum tüm yorumlar beni çok üzdü. sadece iki hafta önce ben de hamileliğimde 21. haftasına girdiğim bebeğimi kaybettim. işin kötü yanı bana göre öncesinde hiçbir belirti yoktu. bir anda ağrılarım , arkasından kanamam başladı ve sadece 24 saat içinde bebeğimi kaybettim. benim gebeliğim maalesef ameliyat olmamı gerektirecek büyüklükte miyomlar olduğunu öğrendiğim dönemle çakıştı.gebelik durumu da olduğunu öğrenince doktorum ikisini birlikte götürebileceğimizi, myomları da doğum sırasında alacağını söyledi.ancak miyomlar gebelikle birlikte büyümeye devam ettiler ve bir anda şiddetli kasılmalarla bebeğimi kaybetmeme sebep oldular. bol mide bulantılı, kusmalı bir dönemi tam atlatmış ve artık bebişin tekmelerini hissediyorken(ayrıca ilk gebeliğimde ortaya çıkan bir problemden dolayı beş ay boyunca olduğum ve kollarımı mosmor yapan kan sulandırıcı iğnelerin eziyeti de cabası) bir anda böyle birşey yaşamak insanı allak bullak ediyor.yarım kalıyosunuz sanki.benden çok daha kötü şeyler yaşayanlar olduğunu biliyorum, buradaki yazıları okuyunca da birkez daha görmüş oldum.ama bu yaşadığınız deneyim ne şekilde olursa olsun her kadın için çok üzücü, yıpratıcı bir süreç. ben de hala bir anda ağlamaya başlıyorum. sanırım bunun en iyi ilacı zaman. çok şükür benim 11 yaşında bir oğlum var, onun varlığına şükrediyorum, eşim inanılmaz destek oluyor bana,ailem de öyle.bu bebişimin ( o da erkekti) kısmeti yokmuş diyorum.bu üzüntüyü yaşayan herkese allah yardım etsin.

  • İrem ,yazını ve yorumları okuyunca yaşadığım şeyler tekrar canlandı gözlerimin önünde. Ben de 2 tane düşük yaptım ve 3. de 33. haftada erken doğum yaptım. 3. gebeliğimin ilk 12 haftasında yine düşecek, 20. haftasınadn sonra da erken mi gelecek korkusuyla yaşadım.3. gebeliğim boyunca oğlumu kaybetme korkusu anormal yüksekti. Nitekim de kalp atışı neredeyse yokken acil doğuma girdim. Allaha çok şükür oğluma sağsağlim kavuştum. Ve ben uzun süren bir lohusalık depresyonuna girdim. Sürekli oğluma zarar vereceğim ve sonunda onu da kaybedeceğim korkusuyla hareket edemez hale geldi. Daha sonra psikolog desteğiyle yaşadıklarımın üstesinden geldim.
    Düşük yaşamış olan herkese tavsiyem profesyonel destek almaları.. Ben 2 düşüğümünde acımı çok içimde yaşadım. O zaman belki destek alsaydım, doğum sonrası depresyona girmezdim..
    Neyse ki çok şükür sağlıklı bir oğlum var artık..

    Allah her isteyen çifte istediği an sağlıklı bebekler versin..

  • Özlem says:

    Yazınızı ve yapılan yorumları okuduktan sonra gözyaşlarımı tutamıyorum… Canımın acısı geçti sanıyordum meğer oracıkta duruyormuşda ben görmekten vazgeçmişim …. :(((

  • gökçe says:

    iki hafta önce kaybettim ikizlerimi 8 haftalıklardı henüz,uzun ve stresli bir tüp bebek döneminden sonra kavuşmuştum onlara bir gece çok şiddetli bir ağrıyla hastaneye kaldırıldım o kadar fazla kanamam oldu ki ayağa kalkma gafletinde bulunduğumda parçalar bacaklarımdan süzülüyordu kaybettim onları bitanesi düşerken kesesiyle elime geldi sonra kürtaja alındım hastane de yattım içerde parça kaldığı için ikinci bir kürtaj oldum ağrılarım dayanılmazdı ama bu kürtajda başarısız olmuştu ve üçüncü kürtaja alındım her kürtaj bi yıkımdı ağrılarındanda geçtim ama ruhsal olarak kendimi toparlayamadım hamile görmeye dayanamıyorum ağlamadan duramıyorum tekrar hamile kalmaktan korkuyorum psikoloğa gittik eşimle ilaçlar verdi ama korkuyorum onları kullanmaya zaman lazım biliyorum tek dileğim bunlar biranönce bitsin…

    • SlingoMOM says:

      Gökçe,
      Dilerim her şey yoluna girer. 3 kürtaj korkunç olmalı. Düşük sonrası hamile görmeye dayanamamak ne demek iyi bilirim. Biraz zamana ihtiyacın var, kocana sıkı sıkı sarıl ve bunların geçeceğini düşün lütfen. Umarım en kısa zamanda sağlıklı bir hamilelik geçirirsin ve sağlıklı mutlu bebeğin olur.

      Sevgilerimle,

  • sanem says:

    okurken ağladım…..tutamadım gözyaşlarımı tam ben iyiyim toparlandım, eşim için de güçlü olmalıyım derken güçsüzmüşüm meğer… iki düşük yaşayan biri olarak bir yanım hadi yeniden diyor, diğer yanım ya yine aynı şeyleri yaşarsam diyor… karmakarışığımmm…..

    • SlingoMOM says:

      Sanem,
      Düşük her kadın için atlatması zor bir olay. Bir şekilde geçiyor ama. Kimi kolay atlatıyor, kimi daha zor. Bazen daha fazla zamana ihtiyaç oluyor. Ve evet burada önemli olan eşinle olan ilişkin. Onun desteğini asla reddetme, sımsıkı sarıl ona.

  • gamze says:

    merhaba arkadaslar,
    ben belcikadan yaziyorum,… Yazdiklariniz gercekten uzucu,..
    bende 9Ay once dusuk yaptim, tam 11 haftalikti dusukten 1hafta once kalp atislarini duymustum, cok sevincliydim :) ama dusuk yaptiktan sonra cok kotu donem gciridim,… anne olmak istiyorum ama hala hamile kalamadim :-( etrafimdaki bazi insanlar normal diyor bazilarida normal degil diyor kime inanacami sasirdim artik,… sizce ne yapmaliyim? gynekologdan rdv aldim kontrola gidecem, kan aldirdim gecenlerde hersey normal

    saygilarimla Gamze

    • SlingoMOM says:

      Gamze Merhaba,

      Düşükten sonra hamile kalmak, kalamamak ayrı mesele. Doktorun ne diyor? Belki de henüz hazır değilsin ruhen ve bedenen. Biraz daha zaman versen kendine.

  • kadriye says:

    hepiniz icin cok uzgunum ve kendim icin.iki bebek kaybettim birincisi 4 aylik karnimda oldu.ikincisini 27 haftalik erken dogum yapti nasil oldu hala anlamiyorum kizim 36 gun kuvezde kaldi.bize gulucukler saciyodu ama bi gece gitti .kizimi dunyaya getirdigim gunden beri hic mutlu olmadi m hayatim orda koptu sanki ve devam edemiyorum napicaami bilmyrum hergun bi gun daha bitti diorum.okadar…

  • BUSE says:

    sanki kendimi gördüm bu yazıda 38 gün önce yaşadığım acıyı okadar net anlatmış o kadar çok ağlayarak hıçkırarak okudum ki 38 gün önce kaybettim 7 haftalık meleğimi hiç anlamadı yormadan annesini bacaklarımın arasına yapıştı sanki annecim bırakma beni der gibiydi hiç bişey yapamadık bağırmaktan başka bebeğim düşüyo diye kendime hala gelemiyorum kimseyi istemiyorum yanımda eşim destek oluyo hemde inanılmaz ama içime kapandım sanki hiç olmıcak gibi olsada bunu tekrar yaşayacakmışım çok zor arkdaşlarlar hele ilk bebekte dahada zordur 6 yıl korundum evlenince ama artık zmanı dedim o kadar istedikki ama olmadıı:((((

  • çiğdem says:

    merhabalar herkesin hikayesini ağlayarak okudum.bende düşük yapan anne adaylarından biriyim.henüz çok yeniydi.Günümün geçtiğini hamile kaldığımı biliyordum.Daha çok yeniyken düşük yaşadım.Altı haftalık dört günlük dedi doktor….Keseye girmemiş kanamdan dolayı olabileceğini söyledi.Düşük önleyici hap verdi.kullanmaya başladım daha bir gün geçmişken hamileliğimi öğrendiğim günün ertesi kanamam yoğunlaştı.Tüm annelerin Allah yardımcısı olsun….İşallah isteyen herkes evlat sahibi olur.çok ağladım çok üzüldüm ama sağlıksız bebeği bünye kabul etmediği zaman düşük meydana gelebiliyormuş.Şimdi üç ve dört aydan sonra artık hamilelik düşünmeye başladım.çünkü tüm okuduğum sitelerde düşük ve kürtaj sonrası vücudun kendini toparlaması ve ruhende kendimizi iyi hisstememiz gerekiyor.Hazır olduğumuzda sağlıklı bir bebek kucaklamak istiyorum.Ve Allah herkese sağlıklı bebekler dünyaya getirmeyi nasip etsin….umudumuzu asla kaybetmeyelim.

  • birsen says:

    10 haftalık bebeğimi kaaybettim kalp atışını bırakmış yalvardım belki yaşıyodur dedim en acısıda 29 nisan evlilik yıldönümümde bebeğimi aldılar kendime gelemiyorum hergün ağlıyorum daha küçüktü diyorlar ama canımdı bebeğimi kaybettim almayın karnımda kalsın belki kalbi tekrar atmaya başlar dedim ama dinleyen olmadı allah herkese sabır versin tekrardan kucağımıza vermeyi nasip etsin allahım

  • Sinem Şimşek via Facebook says:

    :( ilk gebeligim dusukle sonuclandigi gun dunyam karamisti…cok iyi anliyorum bu sureci…herkes saglikli bebeklerine kavusur insallah..

  • Leyla Degerli via Facebook says:

    Amın

  • meltem says:

    24 haftalıktı…. küçük kalbi minik tekmeleri vardı ..benimse hayallerim ablası ile birlikte … hep bizimle olacaktı asla bırakmayacaktı. o çok güçlüydü biz öyle sandık aslında … bir sabah 6. ayına girecekken aslında her sabah olduğu gibi günaydın demek istedim merhaba demek … o uyuyordu ???? neden dedim her sabah annesine günaydın diyen meleği bu sabah neden … uyuyormusun hala seni tembell… işyerine gittim kahvaltı ettim ısrarla bebbeğimin uyanmasını bekledim 2 saat kadar bekledim….doktora gitmeye karar verdim aslında sadece iyi olduğunu bilmek için asla kafamda aksi yok olamaz canım o kanım aksini nasıl düşünürüm biraz endişeli biraz onu göreceğim heyecanı ile acilne doktora gittim saat 10,30 …. maalesef dedi doktor maalesefmi dedim anlamadım efendim ne demek bu açıklamaya çalıştı anlamadım anlayamadım herşey çok normaldi ben çok sağlıklıydım bebeğimin tüm tesleri sorunsuzdu imkansızdı o benimdi çok özeldi ben de öyle bırakamazdı bizi sonrasını anlatmak çok zorr…. ertesi gün sabah 7 de aldılar benden canımdan can aldılar .minik erkeğimdi hayalimdi herşeyimdi o ablasının kardeşiydi bi tanesiydi neden…. sonrası çok daha zor bir süreç yaşayanlar çok daha iyi bilirler …. pusetteki bebekler hamile anneler parklar …. boş karın alınan eşyalar gelen giden ziyaretçiler emzirmeyi hayal edip boşa akan gögüsler …onsuz nefes almak yapılan bakılan herşey o kadar anlamsız 1 mayısta kaybettim onu kara mayıs koydum adını … sonra allahıma sığındım 6 yaşındaki kızıma ve benden desteğini hiç esirgemeyen sevgili eşime sığındım acıyor hala kalbim çok acıyor ona beşik bakarken mezar aldık bu ne acı ne zor onun günahı ne onun canı ne o toprak çok ağır ona bu yas çok fazla … haketmedi tabiki biz haketmedik sonra allah diyorum takdiri buymuş diyorum inancım ağır basıyo şükrediyorum…. anneliğimi gömdüm aslında kalbimin diğer yarısını canımdaki canı gömdüm erkek bebek gördükçe bir hamile gördükçe ona alınan eşyaları gördükçe boş karnımı gördükçe akan göğsümü gördükçe hatta… yaşayacağım mutluluklarımı gömdüm…. şimdi hayata tutunmaya tekrar toparlanmaya çalışıyorum yıkıntıların altından çıkabildiğim kadar 6 yaşındaki kızıma sarılıyorum ona açıklama konusuna gelince bir gün kısmet olursa tekrar bir kardeşi olacak ona açıklayamadık dilimiz varmadı onun hayallerini yıkamadık o hala orada sanıyor zaman kavramı olmadığı için biraz daha fazla bekleyecek hepsi bu …. aras ımızdı o bizim adını koyamadığımız elini tutamadığımız koklayamadığımız gül yüzünü göremediğimiz canımızın canı yine olur elbet olmazmı allah yine verir ama o aras tı o gitti ve gelmeyecek bu gerçekte hiiç değişmeyecek beni bekleyecekmiş bende ona kavuşacağım günü bekliyorum onun beklediği gibi .. allah ım sen yaşatma güzel annelere bu acıları masumlarını alma allahım evlat acısı ile sınama …. allah evladını kaybeden tüm annelere sabırlar versin yaşayan evlatlarına da bir ömür sağlık versin…seni çok seviyorum güzel oğlum sen ömrüm boyunca hep kalbimde yaşayacaksın seni çok seviyorum….

  • dilek says:

    3 gün önce, 12 haftalık ikizlerimin karnımda kalbinin durduğunu rutin kontrollerde öğrendim. 2 gün önce de ikisini de aldılar. tam 6 saat boyunca sancı verdiler, kanamayla alacaklarını, kürtaj yaparlarsa rahme zarar gelebileceğini söylediler. 6 saat boyunca sancı çektim, kanamayla birlikte ikizlerimden birini düşürdüm ve nasıl bir şey olduğunu gördüm. hayatımda bu kadar acı çektiğimi hatırlamıyorum. ilk gebeliğimdi ve onları kucağıma alacağım zamanı iple çekiyordum. eşimle ilk kalp atışlarını duyduğumuzda nasıl bir mutluluk yaşamıştık o an aklıma gelen ilk şeylerden biriydi. annem hemen beni bebeğin yanından götürdü çünkü çok ağlıyordum ve hemşireleri çağırdı. ben krize girmiştim hem üzüntüden hem tarifi olmayan sancı yüzünden ağlıyordum. sonra beni uyutup ikinci bebeğimi de vakumla almışlar. ikinci bebeğimi görmedim. şu an o kadar mutsuzum ki daha 3 gün önce karnımda bebeklerim vardı ama şu an yok. bu acının da tarifi yok. çok üzülüyorum, çok ağlıyorum, o hali hiç aklımdan gitmiyor yavrumun. rabbim daha büyük acılarla imtihan etmesin, gerçekten evlat ne demekmiş çok iyi anladım..

  • deniz says:

    ben daha biraz once hastaneden geldim.tam 5gun asiri kanama ve.asiri sanci cektim.mucizem 6hafta 1gunlukken kalbi durdu.inanmadm.baska.hastaneye gittim.zaten parcalarda geliodu.ordada aynisi dendi ve.kurtajla alindi.7ay onu bekledim ben.ve ilk.gebeligimde heyecanla bekledgm bebegimi kaybettim.bnm.sucummu blmiyorum.benim cok.canim.yaniyor. olum acisi cekiorum.kuzumu geri koymak istiorum karnima.ben.baska dgl onu istiorum.isyandan dgl acimdan soyluorum bunu.hayirlisi.buymus.bliorum ama cnm cok aciyor.

  • filiz says:

    bu yazıları kaçıncı defa okuyorum sayamadım ve her okuyuşumda o kadar derinden sızlıyoki içim o kadar artıyo ki korkularım. 3 ay önce ilk bebeğimi kaybettim 7 haftalıkken. şu yukarda yazan anne veya anne adaylarının hissettiklerinin aynılarını yaşadım.doktorun verdiği süre bitti dün itibariyle korunmayı bıraktık artık. ama çok korkuyorum ya yine aynı şeyi yaşarsam…netten okuduklarıma göre herkesin ayrı hikayesi var: kimi tekrar tekrar yaşamış aynı acıyı (ki bu çok ama çok daha zor bir durum allah sabırlar versin) kimi allaha şükür 2.sinde sağlıkla almış kucağına bebeğini peki ya ben? ben hangi gruba katılcam acaba?allahım hayırlısını versin ama neolur neolur kimseye bu acıyı bi daha yaşatmasın

  • HANDE says:

    evet büyük bir acı, bende o acıyı yaşayanlardanım, üstelik onlarca tedavinin ardından beklenmeyen bir şekilde geldi ve beklenmedik bir anda gitti. kalbi durdu kuzumun ve aldılar. basit bir cümle sonra duyuldu herkesden, geçicek, daha gençsin….

  • inci says:

    bende geçen hafta varlığını öğrendiğim bebeğimi bir hafta sonra 6 haftalıkken kaybettim. İlk hamileliğimdi. İsim bakıyordum. Planlar yapıyorduk eşimle beraber. Annemler kayınvalidemler herkes çok mutluydu. Taki o kahverengi lekeyi görene kadar. Ondan sonrası kanama. Hala karnımda 2 cmlik bebeğim. Kürtajla alacaklar. Yokmuş gibi davranıyorum biliyor musunuz? Hiç olmamış gibi. Yok sayıyorum. Sanki hiç hamile kalmamış onu karnımda görmemiş gibi. Allah’ın takdiri diyorum. Allah’tan tek dileğim bir daha yaşatmasın yavrumu sapasağlam kucağıma versin. Bir daha olsun istiyorum ama çokta korkuyorum bir daha düşük yaşarsam bir daha ölürse karnımda ne yaparım? Eşiminde içi kan ağlıyor ama benim için gülüyor bende onun için. Yalnız kaldığımda ise kapkaranlık bir dünyanın içindeyim. Allah’ım sen kimseye yaşatma. böyle bir şeyin başıma geleceğini hiç düşünmezdim. Sanırım psikyatriye gideceğim. Bir sonraki hamileliğimi korkular içinde geçirmek istemiyorum. Allah’ım inşallah sağlıklı bir bebek verir bana ve herkese.

  • Melis says:

    Merhaba öncelikle size tesekkür etmek istiyorum sayfanizda böyle bir yaziya yer verdiginiz icin.
    Size,düsük olayindan sonra insan neler yasar kendini nasil toparlar sorularina internetten cevap ararken rastladim.Ve gercekten bu yaziyla karsilasinca kendimi daha iyi kissettim.
    Günlerce aramalarima ragmen isin hep patolojik ve maddesel boyutuyla ilgili cevaplar buldum.Bu turdeki yazilar,yasanan icsel bosluga hicbir sekilde hitap etmiyor maalesef.
    Sizinle karsilasmak bana iyi geldi.
    Bende 3 gün önce bebegimi kaybettim..11 haftalik olmasi gerekirken 8,5 haftalik görünümündeydi.Kalbi 2,5 hafta önce durmus.Ben kanamayla dr a gittim,düsecegi aklimin ucuna bile gelmemisti.Yolda kendime söz veriyordum -kanamam durunca asla ayaga kalkmayacaktim uzun süre hep dinlenecektim- ama tabi hayal ettigimiz gibi olmadi..Büyük bir sokun icinde eve dönüp hüzün ve boslukla basbasa kaldim.Hayatimda yasadigim en zor ayrilik oldu benim icin.Kocaman bir bosluk,sonbahar yapraklari gibi yere düsen hayaller…
    Ve daha fazlasi..Umarim bir an önce toparlayabilrim,Burada yorum yapan bütün arkadaslara gecmis olsun diyorum.
    Selamlarimla….

  • meral says:

    Merhaba, 10 gün önce bebeğimin kalbi durdu ve 30 saat sanci cektikten sonra onu benden aldilar. Günlerdir “neden ben?” sorusuyla boğuşuyorum. Yazinizdaki her sey cok tanidik.Daha gencsiniz, yine olur şeklindeki teselli sözleri o kadar anlamsiz ki. Tekrar aynı şeyi yaşamaktan çok korkuyorum. Unutmak mümkün değil ama bir an önce zaman geçsin de en azından alisayim istiyorum, çok zormuş.

  • Mine says:

    Merhaba,

    Ben de beş gün önce Cennet’e gönderdim on haftalık bebeğimi. Altı haftalıkken kalp atışını duymuştum ama onuncu haftada sustu meleğim. Genel anestezi ile bana duyurmadan çekip aldılar içimden, meğerse büyümemiş bile, ben onun gelişimini gün gün okurken İnternet’ten.

    Bu sayfayı hazırladığınız için teşekkür ederim. Kendimi yalnız hissetmekten kurtardınız beni.

    Çarşamba günü operasyon geçirince perşembe cuma ancak geçmiş olmalı ki narkozun, sakinleştiricinin etkisi, ben sade kendi sancılarımın derdinde oldum.

    Biraz toparlanınca koymaya başladı her gün konuştuğum bebeğimin yokluğu. Özellikle bugün durup durup ağlıyorum. Gözlerim dolup dudaklarım titriyor hemen, sonra unutturuyorum kendime.

    Ve ne yazık ki doktor olan eşim ağlamamı istemiyor. Geçmesi gerekiyormuş! Psikoloğa gitmem gerekebilirmiş. Onunla acı paylaşmak bile zor.

    Allah kimseye bu tecrübeyi yaşatmasın ve herkese sağlıklı bebekler versin.

  • esra says:

    Merhaba bende 6 haftalikken ayrildim canimdan 2 gün once kalp atiislarini duydum ve sonra o aci son 1 temmuzda kaybettim Küçüğümü simdi ise korkuyorum hamile kalmaya yine.olursa diye napmaliyim sizce hep içimi.kemiren.o ses ya yine olursa :(

  • cansu says:

    yazılanlar öyle tanıdık, benden. hiç başımıza gelmez sanıyorduk, gelene kadar da hiç düşünmedik. düşük tehdidiyle istirahat verdiklerinde dahi bu sonucu düşünmemiştim, konduramamıştım kendime. şimdi tam bir ay oldu, bazı şeyler gittikçe zorlaşıyor. insanlarla konuşmak, hele ki bu konuyu açmak, gülmek, yaşama devam etmek, işe gelmek, düşünmemeye çalışmak, arkadaşlarının doğum haberini veya hamile olduğu haberini almak, bazen nefes alıp vermek… bu süreç benim için daha iyiye gitmiyor.önümdeki herşey gittikçe karanlığa gömülüyor. gerçekten hissettiğim tek ve net bir duygu var, korku. bundan sonraki de düşük olursa? bundan sonra ve hep böyle olursa? yıllarca kendimize yatırım yapıp akademisyenliğe kadar dirsek çürüttükten sonra bildiğim hiçbirşeyin şu konuda işlemediğini görüyorum. Allah hiç kimseyi böyle bir çaresizlikle sınamasın, bunu yaşayanlara sabır ve dirayet diliyorum.

  • Neslihan says:

    Ilk bebegim kalp atislarini dinledikten bir gun sonra terketmis bizi, ama ben bir sonraki doktor kontrolune kadar onu oylece tasimisim… Gelismemis bebegi ultrasonda gordukten ve kalp atisi yerine kocaman bir bosluk duyduktan sonra yer ayagimdan kaydi gitti sanki. Hemen o gun kurtaja alindim. Allahin sevgili kuluydum ki bir ay sonra hamile kaldim ve kizimi saglikli dogurabildim. O zaman doktorum “kotu bir piyango.. Her annenin basina gelebilir, saglikli bir bebek dogurdugunda unutursun” demisti.. Ama unutmadim. Tum hamileligim ozellikle ilk 4 ay o korkuyla gecti. Simdi yine hamile kalsam gene ayni korkulari yasayacagim.

  • Nur says:

    Uzun süredir takip ediyorum fakat beni anlatan yazıyı yeni fark ettim ve yorumları okurken gözyaşlarıma engel olmadım. Ben 8 haftalık bebeğimi kaybettim ve şunu anladım ki insanı kendisinden başka kimse anlayamıyor ve kendisinden başka da kimse iyileştiremiyor. Depresyona girmek çok kolay çünkü bin tane sebep var. Herşey onu hatırlatıyor yada heryol ona çıkıyor. en acısı bir anda iyi olman bekleniyor sanki bir sihirli değnek sana deyecek ve sen eski haline döneceksin. Benim hamileliğimi öğrenmem ve kaybetmem arasında 10 gün var ama öğrendiğim gün acısı içime düştü kaybedeceğimi hissediyordum. En büyük şansım doktorum du o kadar iyi diki onun sayesinde gülmeye başladım. Sonrasında bir iki olumsuz olay yaşadım herşeyde bir hayır var dedim.

    Tek yol Allah a sığınmak ona çok dua etmek.

    Yazı için çok teşekkürler İrem Hanım elinize ve yüreğinize sağlık süper olmuş.

  • zeynep says:

    Yazılarınızı okurken boğazım düğümleniyor kendimi tutamıyorum malesef. Rabbim kimseye bu acıyı yaşatmasın bende 20 gün önce bebeğimi kaybettim. 14 hafta 3 günlüktü melek kızım doktor büyük ihtimalle kız demişti.hamileliğimin daha 7. haftasında lekelenme yaşadım doktora gittiğimde bebekten gelmediğini ve 3 aya kadar istirahat etmem gerektiğini söyledi ilaç iiğne vs . 3 ayımız bitmişti ve artık lekelenmelerimde olmuyordu ikili testimde gayet iyi çıkmıştı taki 14. haftama kadar, bir sabah ateş halsizlik ve üşümeyle uyandım ama kanamam yoktu bende normal bi grip olacağım sanmıştım ve 1 gün sonra kanamam başladı ve hemen doktora koştuk ve yine bebeğin gayet normal olduğunu söyledi ve kahretsinki gözetim altına değil eve yolladı 3 gün sonra kanamam çoğaldı ve bebeğimi kesesiyle düşürdüm gözlerimin önünde gitti yavrum.Öyle canım acıyorki ultrasonda hareketlerini görmüştük yavrumun ilk bebeğimdi canımdı ciğerimdi ama Rabbim böyle uygun gördü. Ama aynen sizin gibi bende bir hamile gördüğümde boğazım düğümleniyor kendimi tutamıyorum benimle hemen hemen aynı haftada doğum yapacak o kadar cok yakınım varki onları gördükçe dahada canım yanıyor cok acıı malesef… Rabbim kimseye yaşatmasın evlat acısıyla sınamasın rabbim çekemeyeceğimiz yük vermesin..

  • asi mavi says:

    Yazılarınızı okurken o kadar çok canım acıdı ki şu an hıçkıra hıçkıra ağlayarak yazıyorum anlatılmaz ve tarifi olmayan bi duygu.Bende 4 tane düşük yaşadım.en son düşüğümü bir ay önce yaşadım.En kötüsü de doktorlar hiç bişey bulamıyorlar.Her şey normal diyolar.Geçen hafta rahim filmi de çektirdim hiç bişey çıkmadı.Düşüklerimin sebebi yok benim canımı da en çok bu yakıyo tekrar hamile kalmaktan korkuyorum yine aynısı olur diye.Hamile birini görünce çok kıskanıyorum düşmeseydi benimki de böyle olacaktı diye.başka bi anne çocuğunu sevince çok canım acıyo ne yapmam gerektigini bilmiyorum.Beni kimse anlamıyooo.Rabbim kimseye evlat acısı yaşatmasın.bebek isteyen herkese hayırlı sağlıklı bebekler nasip etsin.

  • aznemeze says:

    Bebeklerimiz uçup gitmiş olsalarda bize anneliği yaşattılar,benim bebeğimi 12 haftalık iken ve kıpır kıpır oynuyor iken ilaçla düşürmeye çalıştılar,ağır kistik higroması vardı beni zehirleyeceğini söyledi doktorlar..ogün herşeyi gri görüyordum teselliye gelenleri,evimi,herşeyi..garip bi duygu.patoloji sonucundan sonra bebeğimin cansız bedenini hastaneden almaya gittim ve gömerken ağlaya ağlaya ona hep teşekkür ettim….bana hiç zor bir hamilelik yaşatmadığı için….beni kısa sürede olsa anne yaptığı için…ve hep özür diledim ondan.İNŞALLAH RABBİM’de bebeğimde beni affeder.Allah’ım bizlerin yar ve yardımcısı olsun arkadaşlarım…

  • DESİRE says:

    yorumları okudum adeta yaşadım çok üzücü Allah sabır versin herkese.bende 4 yıldır uğraşıyorum anne olmak için en son tüp bebeğe gidecekten hamile kaldım.5+6 dan sancısız bir düşük yaptm.İnşallah tekrar hamile kalabilirim diye dua etmekteyim. Herkese sağlıklı bir gebelik diliyorum.

  • edaaa says:

    15 gün önce 17 haftalık bebeğimi düşük yaptım diyemeyeceğim ölü doğurdum. 23.05.2015 cumartesi tarihinde kendi doktoruma kontrole gittim her şeyin yolunda ve normal olduğunu söylemişti. Cinsiyetinin de kız olduğunu. Hamilelikte hiçbir zorluk yaşamadım ağrı acı yoktu çok rahat geçiyordu.(sırf bu yüzden nazara da geldiğimi düşünüyorum) Pazar akşam fena bir baş ağrısı çektim ve bu 2 gün yoğun bir şekilde sürdü. İş yerinde bazı arkadaşlarda yüzümün şiştiğini söylediler bende baş ağrısını sebep göstermiştim. Başka bir şey aklıma gelmiyordu. Çarşamba günü 27.05.2015 tarihinde işyerinde öğleden sonra yoğun bir şekilde belim ağrımaya başladı. Böyle bir ağrı daha hiç önce yaşamamıştım. Ara ara ağrıyordu ama geçmiyordu. Telaşa kapılmak istemedim. Akşama doğru iyice şiddetlenmeye başladı eve gittiğimde tuhaf bir histir ki bir şeylerin yolunda gitmediğimi anladım. Akşam 8.30 gibi hafif lekelenmelerim oldu korkmaya başlamıştım eşim alıp acile götürdü ultrasonda onu görmek kalbini duymak her şeye değerdi. Ama doktor hiç olumlu konuşmamıştı. Bebeğin çok aşağıda olduğunu düşük riskinin çok yüksek olduğunu söyledi. İlaç verdi iğne yapıp gönderdi. Eve gelince ağrılarım durmuştu. Kanamamın olmasından çok korkuyordum. Ama kanamadan daha önemli olan bebeğin suyunun gitmemesiymiş bunu da bu talihsiz olayla öğrendim. Sabah eşimin ısrarıyla Araştırma hastanesine gittik bebeğin suyunun azaldığını kesenin yırtılabileceğini söylediler ve benim acil olarak Septik bölümüne yatırdılar. 28.05.2015 tarihinde yattım hastaneye. Kesenin yırtıldığının sesini tuvalette duydum. Suyum gidiyordu ama zerre kanamam yoktu. Bebeğim yaşıyordu..suyumun az kaldığını, kesenin kendiliğinden kapanabileceğini vücudun suyu tekrar oluşturabileceğini söyledi doktorlar ama olmadı.29.05.2015 petanaloji muayene etti hafta sonu geçsin bir dediler bebeğim yaşıyordu. 01.06.2015 tarihinde petinaloji tekrar muayene etti bebeğimin kalbi durmuştu. Rahimde de açılma olmuştu. Öğlen 1 gibi Suni sancı verip 01.06.2015 saat 14.15 te doğurdum bebeğimi.. her şeyiyle gözümün önündeydi.. her şeyi oluşmuştu elleri ayakları vücudu bakma demişlerdi bana ama duramadım işin garibi bebeğimin cinsiyeti de erkek olduğu anlaşıldı. Bebeğin eşi dedikleri plasenta içerde kalmıştı bunun içinde kürtaj olmam gerekiyordu. Yemek yediğim için narkoz veremediklerinden de 3 saatte plasentanın sancısını çektim. Dayanacak gücüm kalmamıştı çığlıklarım hastaneyi inletiyordu annem eşim yanıma gelemiyordu üzüntüden.. 17.00 gibi kürtaja aldılar 17.30 da kendime gelmiştim. Artık bebeğimle aramızda hiçbir bağ kalmamıştı.. ertesi gün 02.06.2015 tarihinde hastaneden elimize verdikleri cansız bedeniyle ayrıldık.. Herşey boş geliyordu..hamilelikte gerginleşmeye başlayan vücudum doğumdan sonra soyulmaya başlamıştı. Eve geldğimde annem soğuk duş aldırmıştı göğüslerimden süt gelmesin diye..şifonyerde çatlak için sürdüğüm kremler öylece kalakalmıştı. Telefonda hamileyken çekindiğim resimleri bile görmeye tahammül edemiyordum.. ablamla aramızda 10 gün vardı geçen geldi karnı nasılda büyümüş bebeğim yaşasaydı benmde okadar olacaktı dedim kendi kendime.. hamile pantoloun almıştım birkaç tane kesmek istedim makas alıp..iç çamaşırıma her ped takışımda küfrettim.. bu olay başıma geldiğinde yağmur yağıyordu her yağmur bana bebeğimi hatırlatıyor şimdi..
    Bir sürü gelen giden oldu yanıma geçmiş olsun muhabbeti uzadıkça uzadı akıl veren öğüt veren söyledikerinin hepsnin farkındaydım ama kendime laf anlatamıyordum. Hep aklıma geliyor nasıl olurdu acaba kime benzerdi acaba neden böyle oldu nerde hata yaptık sorular uzadıkça uzadı.. tek bir cevap bulamadım..kısmetten ötesi yok.. Allah’ın dediği olur dedim isyan etmedim desem yalan olur ettim.günler geçtikçe unutursun lafı da yalan unutmuyor insan alışıyor sadece.. şimdi karnımda kocaman bir boşluk kalbim kırık.. Allah düşmanıma bile vermesin böyle bir acı..

  • ilkay says:

    msjim kimlere ulasir bilmiorum ama yaziyorum sanki tum dunya beni okuyacak gibi. sali gunu kanamam oldu cok hafif hemen solugu doktorda aldim. ultrasonla bakti hersey normal dedi keseyi gosterdi. ertesi gun kanama artti tekrardan gttim belim agriyor dedim kanamam artti dedim. dusuk tehlikesine karsilik alttan muayene etmem lazim dedi alttan bakti cevirdi ekrani bana gosterdi. bak kese hatta bebegin burda 5 hafta 5 gunluk dedi etrafinda bi kanama yok kesede bi sikinti yok dedi. fitil verdi gnderdi eve geldim sancim vardi ama rahattim sahur saatlerinde biraz agri cektim. ama uyuyabilmistim. oglene dgru sancilarim artti dayancak gibi degildi baska doktora gttim bide oncesinde tartistim. elim ayagim titredi neymis hasta varken kapi calmisim. ben acidan uzuntuden naptigimi bilio muyum. ilk gebelik annem yanimda degil telasa ve uzuntuye kapilmis esimin disinda kimse yok.ultrasonla bakti keseyi goremedi dis gebelik olmadigina emin misiniz dedi. evet dedim yanimda tasidgm ilk ultrason goruntusunu gsterdi esim. alttan muayene etti sol kanala girmis dusuo dedi ruhsuz doktor. rahim acilmis digum sancisi cekmisim bir saate yakin. kurtaj yapicaz dedi. beynimden vuruldum sanki. aglayarak yedim narkozu aglayarak uyandim. snrasi yikim, uzuntu, aci, sessizlik, yanlizlik… ama daha zor durumda olanlari okuyunca mahfoldum.icim yandi. sut gelmesin die ilac iciorum demis. allahim nasil bi aci bu. benm canim boyle yanarken o anne napio acaba. allahim yuce yaradanim sen sabir ve selamet ver. anne olmak isteyen herkesi hayirli saglikli anne olma yolinda hayrli saglikli evlatlara kavustur.

  • furcula says:

    Üye
    17 haftalik hamileydim dusuk risk oldugu icin hastanede yattim birbucuk aylikken kanama basladi ve 17 haftaya kadar hep.leke seklinde geliyordu hastanede serum igne filan derken kanama kesildi eve geldim bebek kasiklarimdaydi kalp atislari gelismesi haftasina gore gidiyordu sadece kasiklarimda olmasi ve leke seklinde kanamam vardi hastaneden ciktim ucgun sonra yani gecen hafta persembe bebegim evde dustu gordum ..şok oldumanlatilamaz bir duygu cok kotu bir duygu allah kimseye yasatmasin dermansiz dert vermesin bebegin eşi yani plesanta icimde kaldigi icin kurtaj ettiler hala kanamam var kesilmedi kendimi toplamaya oyalamaya calisiyorum ne biliyim.iki.gundur bloklarda yazilari okuyorum ve yaziyorum sanki beni rahatlaticak gibi ama nafile dun süt geldi ve ben nasi oldum tahmin bile.edemezsiniz aglamaktan icim disima cikti ne yapicam neyle ugrasip nasil toparlicam kendimi hic bilmiyorum

  • Papatya says:

    Merhaba, evlendik, 2 sene geçsin daha erken dedik; istediğimiz de ise pkonun mevcut olduğunu öğrendik. Zaten son dönemlerde adet düzensizliği yaşıyordum ve bunun için doktora gittiğimde tanıştım pko ile. Bir buçuk sene kendiliğinden olmayınca, doktorda otuzu buldun artık istersen aşılama yapalım deyince kabul ettik. Berat gecesi de çok dua ettim bir evlat için. Aşılama yaptırdık. Ve tutunmuştu bebeğim. Fakat bir kaç hafta sonra düşük gerçekleşti hem de Kadir gecesi. Berat gecesi dilediğimi Kadir gecesi kaybettim; serçe parmağımın yarısı kadar beyazlı pembeli bir parçaydı. Her şey senden Allahım diyerek ağladım. O parçaya bakarkenki gibi ağladım bu yazıyı okurken. Biliyorum, sağlıksız bebek düşer ya da ileri aşamada yaşadaydım düşüğü ya da sağlıksız olsa idi cümlelerini lakin çok bekleyip ve bir de müdahale ile onu hissediyorsanız yaşadığınız kayıp sizi güçsüzleştiriyor. Bir yandan için için acısını yaşıyorum bir yandan her şey Allah’tan deyip dua ediyorum; tabi bir taraftan inanıp bir taraftan anne olamazsam korkusuyla.

  • HAYAL says:

    Gerçekten çok zor bir durum… Bende 2 gün önce düşük yaptım 12 hafta 2 günlüktü bebeğim.. Her ultrasonla bakıldığında onun minik ve büyüyecek olan bedenini görüyordum ve kalp atışlarını dinliyordum ve mutluydum… Ta ki 2 gün öncesine kadar… Hayatımın en acı ikinci günüydü. Hiçbir sorun yokken daha önce de 5 hafta 3 günlük bebeğimi kaybetmiştim. Onun acısını bile daha atlatamamışken bunun acısı daha kötü oldu benim için çünkü bebeğimi görüyordum artık onu kucağıma alacağım günü sabırsıklıkla bekliyordum. 2. defa bunu yaşamak beni öldürüyor sanki. Canımdan can gitti içim kanıyor yüreğim sızlıyor. Tarif edilemez bir duygu ve bunu yaşamayan anlayamaz. Allah kimseye yaşatmasın bu duyguyu. Eşim destek oluyor bana benim yanımda biliyorum ama yine de bu duyguları (hamilelik duygusu, yaşanılan hissedilen şeyler, hormon seviyesi, düşük sancısı acısı vs) ben yaşadığım için onun ben hissetiklerimi hissetmediğini beni anlayamayacağı için beni anlayacak sizlerle konuşmak istedim. Amacım sizin acınızıda hatırlatmak değil ama perişan bir haldeyim. Allah kimseye bu acıyı yaşatmasın…

  • ilkay says:

    nasil gecio zaman derken bir ayi gecti dusuk yapali. bnden sonra yazanlarda olmus. gercekten es ne kadar destek olursa olsun bi yere kadat gidebilio. o sanciyi cekmeyen elini karnina goturup hayaller kuran anneyi kimse anlamiyor. herkes vi yere kadar gelebiliyor. sonra sen teksin ve yanlizsin. ikinci denemeyi yapmak istiyorum ama cok korkuyorum. planlar yapiyorum tamam ilkay sakin ol stres yapma olacak insallah diyorum. iki gun geciyor ya olursa birdaha diye uykularim kaciyor. gordugum ruyalardan medet ariyorum. allahim sen saglikli hayii evlatlara kavustur isteyeni.

    • HAYAL says:

      Bende günlerdir kabus görüyorum, hala acısını çekiyorum. Artık onu hissedememenin vermiş olduğu büyük acı ayrı vücudumun çektiği acı ayrı… Süt bezlerim erkenden gelişmeye başladığı için artık kullandığım ilaçlardan dolayı eski haline dönüyor onun ağrısı başka onun dışında hala pıhtı geliyor sanki bebeğimi tekrar tekrar kaybediyor gibi hissediyorum onun acısı ayrı, uyuyamıyorum… Psikolojim altüst oldu ikinci bebeğim düştüğü için. Hiçbir sorun yoktu halbuki ilkinde de ikincisinde de. Korkuyorum tekrar aynı şeyi yaşayacağım diye. Dayanamadım ailem korkuyor kendime zarar vereceğimden. Bende korkmuyor değilim… Psikolojik tedaviye başladım. Şuan bu duyguları yaşaman çok doğal yas dönemindesin daha hormon seviyende eski haline dönmemiştir bu yüzden bu duyguları şiddetli yaşaman normal dedi. İleride ne olacak bilemiyorum. Hepimiz için hayırlısı olsun.

  • ilkay says:

    hayal
    bizi malesef bizden baskasi anlamiyor. hasta oldum tam bi ay sonra dedigin gibi sanki tekrar tekrar kaybettim bebegimi. keske dursaydi zaman onu ogrendigim an. herkes hatali herkes suclu bn bile hataliyim.donus yok malesef. arastirmaya koyul hemen. belki kan pihtilasmasi vardir. belki tsh hormonunda yukselme vardir. bak bn baska sebeple dusukten snra gttim dahiliyeye tsh tiroid hormonu 4.27 cikti. doktor bu oran dusuge neden olmaz ama 2.5 altina inmeden hamilelik onermiyoruz dedi. ilac verdi. simdi dua et ve ayaga kalk. tahlillerini yaptir. istanbulda ve ankarada bi doktor onerebilirim sana.

    • HAYAL says:

      Kesinlikle anlamıyor. Ablam bile yeri geliyor beni üzecek şeyler söylüyor olay daha yeni üstüme geliyorlar. Allahtan diyorum kayınvalidem çok iyi annem gibi bana çok destek oldu hakkını ödeyemem.
      Bir baktırayım bende öyleyse bilmiyordum açıkcası öyle bir durum olduğunu, bende birde böbrek yetmezliği var daha başlangıç ilaç tedavisi görüyordum ama doktor bebek seni iyileştiriyor şuan bir problem görünmüyor demişti…
      Dün kontrolüm vardı 15 gün sonra yumurtlamaya başlarsın dedi. Çok gergindim hastaneye giderken, ultrasonla bakıldı bomboş görünüyordu daha acım yeni olduğu için bebeğimide orda göremeyince çok üzüldüm.
      Dualarımı hiç eksik etmiyorum, Allah’ım sana sığınıyorum bana güç ver diye dilimden düşmüyor. Doktorum gerçekten çok iyi ancak farklı doktorlara da bir başvurmalı tabi çok sevinirim.

  • ilkay says:

    bi arkadasim var allah razi olsun. ne zaman anlatsam dinler. kaynanama anneme bile anlatamadm bi daha. hemen iyilesmemi bekliyolar. bi daha olur diolar. ne kadar kolay onlar icin. facebooktan bana ulasirsan konusalim. ilkay gunes kurt die girersen cikar.

  • can says:

    3 gun once lekelenmeyke dr.a gittim.10 hafta 2 gunluktu. Kalbi 2 hafta one durmus bebegimin. Cuma ogkendi ogrendigimde. Esimsehir disondaydi, aksam gelecekti ve ctesi sabah kurtaj olacaktim. Ama melegim gece kendi kendine hastanede dustu, çatir çatir narkozsuz lokal anestezisiz kalan parcalari temuzlediler kuretaj yaparak. Cok kanamam oldu.ayak parmaklarima kadar elektrik carpmis gibi sanciliydi kuretaj. Bir gun kuretaj olmaniz gerekirse anestezisiz olmayin. Agrisi acisi travma oldu benim icin. Bu travmadan sonra hamile kalmayi asla asla istemiyorum.

  • Merve says:

    Allah hepinizden razi olsun. 4 gun once ben de 8 haftalik bebegimi kalbi durdugu icin aldirmak mecburiyetinde kaldim. Icine dustugum bosluk,acı, tekrar ayni seyi yasama ihtimalinin verdigi korku, kendini ve herkesi suclama hissi, kurtaj sonrasi beni yeni dogum yapmis kadinlarla yanyana odalara yatirmalarina duydugum uzuntu vs. derken hamile veya bebek gordugumde bakamadigim icin bir de kendi kendimi kiskanclik etmekle sucladim. Ozellikle de ailenizde, isinizde, cevrenizde hamileler varken cok zormus…basima gelmeden once dusuk yapip uzulenlere cok kizardim, daha dogmamis cocuk icin bu kadar uzulunur mu, hala saglikli ve hayatta oldugunuz icin sukredin kismetse Allah yine verir, demek ki simdi zamani degilmis derdim icimden.Kinadigini yasamadan olmezmis insan derler..Simdi kendimi de boyle teselli etmeye calisiyorum, sahip oldugum seyler icin sukretmeye calisiyorum. Smdilik ise yaramiyor ama uzun vadede yarar umarim.
    Allah hepinizden razi olsun cunku yazilan tum yorumlari bastan sona okudum hickira hickira aglayarak. Gordum ki hissettiklerim, yasadiklarim yalnizca bana ozgu deilmis, herkesin basina gelebilecegi gercegi var ama buna inanmak kalben cok zor.Okuduklarim sayesinde inandim. Allahim zaten simdiye kadar cok uzuntuler yasadim, yine mi bana verdin derdi, ben cok mu kotu biriyim de bana etrafimdaki herkes bebegini saglikla beklerken verdin bu durumu diye isyan etme noktasindaydim ki ayni hisleri paylastigim baska kadinlarin oldugunu gormek bana ani bir guc verdi. Bizler kadiniz, gucluyuz, ayakta kalmasini iyi biliriz. Hayat ayakta kalma savasidir zaten. Aglamaktan basim agridi gozlerim sisti ama kendimi daha iyi hissetmeme yaradi. Hayir olandadir, eminim Allah bizi baska belalardan korumak icin boylesini uygun gordu. Allah daha beterlerinden saklasin cumlemizi, inancinizi kaybetmeyin…

  • Banu Gül says:

    2 gün önce 28 haftalık erken doğan dünyalar Güzeli kızımı kaybettim. Küvezde 40 gün tüm komplikasyonları atlattı minik adımlarla hepsiyle baş etti. Ancak sindirim yapamadı kesinlikle. Minicikti küvezde büyüdü, sabah 06:00’da kaybettim onu. Dedesi kendi ve babanesi için aldıkları mezara defnettik kızımı. Hiç kucağıma vermemişti Dr ‘u. Morgda aldım, öptüm, henüz sıcakken koynumda tuttum, kokusunu duydum. Minik kızımı kucağımda ben taşıdım, mezarına ben götürdüm. Mezara koymadan önce son kez açtım yüzünü öptüm, vedalaştık. Bebek ziyaretine gelmesi gerekenler Başsağlığı için geldiler. Canım çok yanıyor şuan. İnsan bir çok şeyin üstesinden gelecek kadar güçlü yaradılmış. Eminim ben de bunu atlatıcam ama şu an acım tarifsiz. Umutla küvözden çıkacağı günü beklemiştik ancak olmadı.. Ne diyeyim Allah bizlere sağlıklı bir ömür ve metanet versin..

  • MERVE AYHAN says:

    Bende 18 haftalık bebeğimi kaybettim.. Cinsiyetini öğrenmek için gitmiştik, doktorum bir sıkıntı olduğunu söyledi ve başka hastaneye sevketti.. Gerçekleri duyunca hastaneden nasıl çıktık hatırlamıyorum bile.. Bebeğim kemik yapısı 3 hafta geriden kafa yapısı 3 hafta ilerideydi.. Kemikleri gelişmediği için akciğerine göğüs kafesi baskı yapıyordu..Kafası çok büyüktü ve ur vardı.. Amnio sıvısı alındı ufak oranda olsa düzelir ümidi ile ama doktorum alınacak kararı ile 3 hafta taşımak zorunda kaldım.. İnsanın karnında can taşıyım sevememesi, okşayamaması ne demek çok iyi anlıyorsunuzdur.. 3 hafta sonrasında heyet alınacağı kararı verdi.. 24 saat suni sancı çektim..Çok acıydı hem sancı çekip hemde düşmesini beklemek..Tam düştü derken kafa büyüklüğünden dolayı müdahale etmek zorunda kaldılar. Sancı üzerine birde kürtaja alındım.. Herkes kucağında pusetle çıkarken hastaneden bana kutu içerisinde verdiler bebeğimi..Bakamadım bile.. Bir daha hamile kalsam bile acaba yine aynı şeyleri yaşar mıyım şüphesi hep içimde olacak.. Nasıl cesaret edeceğimi de bilmiyorum.. Allah hepimize sağlık sıhhat versin..Allah daha beterinden saklasın..

  • Enise says:

    Bende üç gün önce 16 haftalikken kontrole gittigimde doktorum bebeğimin kalp atışı olmadığını söyledi hemde bebeğim öleli bir hafta olmuş. O an nasıl üzüldüm nasıl agladigimi anlatamam.tip1 dm hastasıyım hamileligimin zor olacağını biliyordum. Ama öleceğini hiç aklıma getirmemistim. Evde dört yaşında bir oğlum var çok şükür ama bu acı bambaşka idi. Hastaneye yatirdilar suni sancı ile doğum yaptım bebeğimin erkek olduğunu 12 haftalikken öğrenmiş tim bacaklarim in arasından sarkarken hayatımın en büyük acısını yaşadım. Gözümün önünden o görüntüsü gitmiyor herseyi belli idi. Eşi içeride kaldı kürtaj aldılar. Ama hala rahimde eşinden pparçalar var dedi doktor Bebeğimi patolojoye benide ilaç verip eve gönderdiler. Üçüncü günüm ağrım cok kanamam az umarım kendiliğinden alabilirim. Ama sürekli ağlamak geliyor içimden geceleri uyuyamiyorum. Hayırlısı boyleymis diyebiliyorum sadece .

  • Elif .. says:

    Merhaba arkadaşlar..
    ben bugün kaybettim Koray’ımı.. ilk bebeğim 6 haftalıkken kalbi durarak bana veda etmişti. 2 ay sonra tekrar hamile kalmışım ve planlamıyorduk. Dedim ki kendi geldi Allahın bi bildiği var bana teselli verdi. Bebeğimin kalbi normal, ikili tarama testi normal, nası mutluyumm.. tulumlar aldım, adını koydum çünkü bilmesemde rüyalarımdan biliyordum onun oğlum olduğunu.. bişey yıkamazdı bizi. büyüyen karnımla, sabah bulantılarımla bile mutluydum daima. 13.haftada cinsiyetini bize göstermemişti ama el sallamıştı annesine.. araya bayram girdi. 15.haftanın başında benden su gelmeye başladı. korktum ve acile gittim. dediler ki bebeğin hiç suyu kalmamış bacakları alta düşmüş. zaten ultrasonda bebeğe dair bişey göremeyince kabusa inandım. zorunda kaldım. almalıydılar almalılarmış! acılarım ağrılarım.. normal doğum gibi almaya calıssada bebek yukarı kaçtı sanki yaşamak ister gibi.. zayıflamış kalbiyle.. neyse kürtaj oldum ve narkozdan uyanınca doktor bana bebeğin erkek olduğunu söyledi. narkozun etkisi ile doğum yaptığımı sanarak erkek mi? verin kucağıma dedim. sonra gerçeğe dönüş.. gördüm..uyuyordu Korayım.. bana gelen mucizeydi. önceki kardeşinin acısını dindirmek için mucizemdi. orda.. ölüsünde öğrendim Korayım olduğunu.. yarın ise gömeceğiz.. hepinizi anlıyorum kızlar. ve tek dileğim bigün bunları hafifletecek acımızda teselli bulacağımız bir bebiş kucağımıza almamız.. işim bitik benim..

  • Tugba says:

    2 agustosta 22 haftalik ikiz kizlarimi cok az suyun sizmasiyla doktora gittim hmn beni devlet hastanesine gonderdi 3 gece yattim ayaga bile kaldirmadilar 3.gunun sonunda 10 cm aciklikla normal dogum yaptim 2.5 ay gecti ben hala hergun agliyorum uyuyamiyorum cok mutsuzum bitmiyo gecmiyo bu aci Allahim yardim etsin hepimize biran once kucaklarimizi doldursun insaAllah..

  • yalniz... says:

    Ben de bilmiyorum kimler ne zaman okur.. Ilk bebegimi 20 haftalikken hidrops fetalis denen hastalik yuzunden kaybettim. her tarafi odem olmustu bebegimin, her hafta ultrasonda minicik kalbinin atisini gordugum oglumun , bir gun oldugunu soylediler, suni sanciyla dogum yaptim.. Uzerinden bir bucuk sene gecti, hadi dedim kendime.. insallah bu sefer olacak.. 7hafta 3 gunlukken birden lekelenmem oldu, ayni gun kanamam basladi ve gitti bebegim.. 15 gun oldu.. herkes daha gencsin, yine olur, uzulme diyor ama.. cok zor.. kimsem yok gibi.. Rabbim her isteyene hayirlisi ile saglikli evlatlar nasip eylesin..

  • İLKAY says:

    kelimeleri yazıp yazıp sildim…. nereden başlanır bilmiyorum. 25 haziranda düşük yapmıştım. internet kurdu oldum iki günde.düşük neden olur sebeleri nelerdir. en son bu blog u buldum ve içimdekileri anlattım kimlerin okuyacağını bilmeden. sonra gördüm ki bir yerde şükretmek gerekiyormuş… daha kötüleri varmış. kürtaj olduktan sonra uyandığım ilk sabah yüreğim sizladı deyimi var ya hani onu hissettim… kalbimin sızım sızım sızladığını iliklerime kadar hissettim… gurbetteyim komşu arkadaş yok. evdesiniz bütün gün kapıyı çalan yok. böyle olunca aklınız hep bebekte. şimdi olsa 6 aylık hamileydim. cinsiyetinide çoktan öğrenmiş olurdum dimi… diye ağladığm çok zaman oldu. ama dedim ki elimi açtığımda RABBİM duyuyorsa beni YANLIZLIK var mıdır? sıkıldığında rabbimin gönderdiği mektubu okuyunca KİMSESİZLİK kalır mı? ELHAMDULILLAH kalmadı. hamile kalmadan önce mantarım ve enfeksiyonum olduğunu öğrenmiştim fitil kullanmıştım bir bucuk ay sonra hamile kalmıştım. kürtajdan snra iki ay korundum. eylül ekim kasım sonuç alamadım… sonra enfeksiyon belirtilerim nüksedince kasım ayının adet bitiminden 2 gün sonra ibrahim saraçoğlunun soğan kürünü denemeye başladım… o gün 41 gün boyunca her gün meryem suresi okumaya niyetlendim. bir kaç gün sonrada beni yanlız bırakmayan cennet kardeşlerimle hani annelerimizin sınavlarımız da okuttuğu 4444 adet salat-ı tefriciye duası var ya onu dağıtıp cennet arkadaşlarımla bir ay sürede okuduk. ve tefriciyelerimin bitip duasının yapıldığı gün tekrardan hamile olduğumu öğrendim…. son adet tarihime göre 4+4 hamileyim. sevinmek için erken biliyorum ama içimde öyle bir his var ki duamın gücüyle rabbimin izniyle inşallah alacağım bebeğimi kucağıma.. sevgili anneler anne olmak isteyenler burdakiler gibi canı yananlar… YARADAN RABBİNİZE KULAK VERİN: Zekeriyya, “Rabbim!” “Hanımım kısır ve ben de ihtiyarlığın son noktasına ulaşmış iken, benim nasıl çocuğum olur? (Vahiy meleği) dedi ki: “Evet, öyle. (Ancak) Rabbin diyor ki: “Bu bana göre kolaydır. Nitekim daha önce, hiçbir şey değil iken seni de yarattım.” MERYEM SURESİ:8/9. AYETLER
    Cebrail, “Ben ancak Rabbinin elçisiyim. Sana tertemiz bir çocuk bağışlamak için gönderildim” dedi.
    Meryem, “Bana hiçbir insan dokunmadığı ve iffetsiz bir kadın olmadığım halde, benim nasıl çocuğum olabilir?” dedi.
    Cebrail, “Evet, öyle. Rabbin diyor ki: O benim için çok kolaydır MERYEM:19-20-21 AYETLER…
    zekeriyya peygambere evlat veren rabbim hz. meryem e hz. isa aleyhisselam ı bağışlayan rabbim sen her şeye gücü yeten rahmansın sen isteyen tüm kardeşlerimze hayırlı sağlıklı evlatlar nasip et.
    not: ümitsizliğe düşmeyin
    not 2:eğer bu yazımı gayrimüslüm biri okursa ve onu yaradan bir yaratıcının olduğuna inanıyorsa o yaratıcı için ona bir evlat vermek çok kolaydır bunu unutmadan dua etsin…
    not 3: eğer kızım olursa adını meryem koyacağım inşallah :) ALLAHA EMANET OLUN…

  • esen says:

    Merhaba ben 3 aylik hamileydim dusuk yaptim suan goguslerimde sut var benim saglimi tetiklermi tetiklerse nasil bosaltirim

  • Gizem says:

    Merhaba 2 hafta once 9 haftalik bebegimi kaybettim daha cok kucuktu herkezin dedigi buydu ama benim icin dunyada ki en anlamli varlikti karinimin icinde okadar guzel anlatmissiniz ki hislerimi okurken gozyaslarim akti kendiliginden hissettigimi kimse anlamadi en yakin dostlarim bile. Esim okadar guclu durmaya calisip okadar savunmasiz kaldiki muhtesem bi yazi olmus elinize yureginize saglik

  • Elif Ayaz says:

    3 kere hamile kaldım 1. De bebegim karnimda öldü 2. De düşük oldu 3. De karnımda öldü çift rahimim var eşim dayımın oğlu yani akraba evliliği hamile kalmadan önce nasıl bir tedavi yada testler yaptırmalıyım

Leave a Reply