Mazaretim var, 2 yaşındayım, Asabiyim ben!

O kadar yazı yazım, geldi geliyor, kendini hissettiriyor diye. Her birine de hazırlıklıyım, sakinim, bilinçliyim notu düştüm üstelik. Meğer iş ciddiye binince insan her an soğuk kanlılığını kaybedebiliyormuş. Biliyorum biliyorum çocuğun doğal gelişimi bu, kendini ispat etemeye çalışıyor, şımarıklık yapmıyor. Yine de beynimin zonklamasına engel olmuyor bunlar.

Koray her normal 2 yaş çocuğu gibi. Her an ruh hali değişiyor. Allahtan asabi bir yapısı yok, oldukça neşeli bir çocuk. Ancak o sinir anlarında yanında durmak yorucu. Bir kere istekleri belli. Benimkiler uyuşmuyorsa mümkün değil geri adım atmıyor. Haklı, ona saygı göstermem gerekiyor. Yemek seçmeye başladı, hatta yememeye. Israr etmiyorum. İçim içimi yiyor ama ısrar etmiyorum. Zaten ben ‘ye lütfen’ dediğimde, o elime vurup kafasını çevirince sinirlenmeye başlıyorum. Durum kötüleşmesin diye bırakıyorum yemek mevzunu.

Ona  HAYIR, buna HAYIR. Gerçi Hayır kelimesi henüz çıkmadı ağzından, bas bariton sesiyle itiraz ediyor şimdilik.

Luca’ya ekmeğinden veriyor. Hayvan yediğinde de kızıyor.

Dışarı çıkalım, YOK. Evde oyuncaklarımızla oynayalım, YOK. İki dakika önce dışarı çıkmak istemeyen velet ayakkabılarını getiriyor. ‘Giyelim öyleyse’  diyorum YOK.

Kaka yapılıyor. Rahatsız olduğu belli. ‘Alt değiştirelim mi?’ YOK. Sıkıysa bir de tuvalet eğitimine başla.

Süt için ortalığı birbirine katıyor. Ben biberonuna koyana kadar geçen zamana kızıyor. ‘Sütünü al canım’ diyorum YOK.

Ama ÇUKU var.

Tam bir canavar. Sevimli, lokum kıvamında. Kızsan kızamazsın. Hem gerek yok, hem de sesimdeki en ufak değişiklikten müthiş etkilendiği için bir anlık öfkeyle onu üzmek istemiyorum. Arada ayarım kaçıyor ama daha önce de bahsettiğim gibi 1’den 10’a kadar sayıyıorum. Koray da bildiği rakamlarda eşlik edince kocaman bir kahkaha ile unutuyoruz her şeyi.

Çocuk için olduğu kadar ailenin geri kalanı özellikle de anne için de zor bir dönem. Tam zamanlı annelik olarak sürdürdüğüm kariyerimdeki zorlu dönemeçlerden biri. Çünkü her zamankinden daha çok ilgi istiyor. Herkes onu dinlesin istiyor. Daha fazla anlayışa ihtiyacı var. Kalabalıkta oyalaması kolay. Yaz dönemini rahat geçirdik. Kışın bu veletle başa başa kalınca ne yapacağım onu düşünüyorum. Şu an annem yemek yediriyor ben de bu satırları yazıyorum mesela. Gerçi ay ay hatta hafta hafta değişiyor her şey. Göreceğiz.

0

Leave a Reply