Tüm okuduklarım, dinlediğim hikayeler ve benim yaşadıklarım sonucunda bir karar verip Koriş’in uyku düzeninde yeni bir döneme geçiyorum. Özetlemek gerekirse Koriş yoğun gaz sıkıntısı yaşayan bu yüzden kucakta veya slingde uykuya geçen, ek mama almadan gece gündüz annesini emerek sömüren dolayısıyla içtiği sütü kısa sürede hazmettiğinden 2-3 saatte bir acıkan, gece de annesiyle uyuyup annesini emzik yerine koyan bir bebek. Böyle arka arkaya yazınca durum pek iç açıcı gelmiyor. 4,5 aylık bir bebek uyku eğitimi için erken bir dönemde olabilir. Gerçi ben de oturup  ona ödev verip onu sınava sokmayacağım sadece kendi kendine yatağında uyuyabileceğini göstereceğim. Zaten Koriş artık kucakta rahat edemiyor. Dönmek istiyor dönemiyor. Kolunu sağa sola atamıyor. Gündüz uykusunda derinleştiğini düşünüp yatağına koyduğumda da 40-45 dakika sonra uyanıyor.  Gece de emerek uyuyor. Karnı acıkmadığı halde uykuya memede geçtiğinden uykusu hafiflediğinde tekrar meme istiyor haklı olarak. 4,5 aylık bir bebeğin gece 2 saatte bir emmesine zaten gerek yok. Kilosu çok iyi. Demek ki gece 12’de kalktığında emzirsem sabaha kadar acıkmasına gerek yok.

Karar verildi. Annem yok, babası yok. Evde Luca, ben ve Koriş varız. Düzeni olduğu gibi değiştiriyorum. Eskiden banyo-süt-uyku olan rutini süt-banyo-uyku yaptım. 7 gibi yarım saat emzirdim. Sıcak banyonun gevşekliği olmadığı için daha uzun emdi. Sıcacık suya soktum. Ardından uzun uzun masaj yaptım. Rahatlatıcı yağlarla ne olur ne olmaz diye gaz masajı da yaptım. Banyodan önce emzirmememin sebebi kusmasını engellemek içindi. Ben de daha sakin ve yavaş banyo yaptırdım. Kusmadı. İlk aşama başarı ile geçildi.  Masaj bittiğinde karnı tok, gevşemiş ve çok huzurlu gözüküyordu. Mozart Cd’sini başlattım. Koriş’in kulağına, ”onu çok sevdiğimi, her zaman yanında olacağımı ama kendi kendine uyuması gerektiğini” fısıldadım. İyi geceler dileyip uzun uzun öptüm ve yatağına yatırdım. Arkamı döndüğümde ağlamaya başlamıştı bile. 3 dakika bekleyeceğim. O 3 dakika 30 dakika gibi geldi. Yanına gittim. Sırtını okşadım, emziğini düzelttim, başını okşadım. Hiç konuşmadım sadece hafifçe dokundum. Sakinledi hemen. Ben de odadan bu sefer 5 dakikalığına çıktım. Ağlaması daha kesik kesikti bu sefer. 5. dakikada yanına gittiğimde beni görmedi bile. Uykuya geçiyordu. Nefesimi tutup bekledim. Uyanmadı. Gerçekten de uykuya geçmişti. Hafifçe ayaklarına dokunup odadan çıktım. Aşağıya salona indim. Gözüm saatte… 1 saat, 2 saat. Tamam dedim. Derinleşti. Genellikle 12-1 gibi uyanır, emer. Beklemeye başladım. 1’e çeyrek kala uyandı. Uzun uzun emdi. Emziğini verdim, yatırdım. Uykuya hemen geçti. Bakalım ne zaman fark edecek kendi yatağında emzikle başbaşa kaldığını. 2 gibi uyandı. Yanına gittim, emziğini verdim, pış pışladım. Hemen uyudu. Ben de zafer sarhoşluğu ile yatağıma yattım. Ağlama ile sıçradım. Sabah oldu zannettim. 2.30. Kabus da olabilir. Gidip emziğini verdim. Pış pışladım. Sabaha kadar her yarım saat, 45 dakikada bir uyandı. Bir isyan başlamıştı. Direndim ben de. İnada bindi resmen. Yanıma almadım, emziğini verdim, iki pış pış. Sabah 6.30’da artık güne başlayabilirdik. Uyku düzeni değişikliğinde ilk hafta bebekler anneyi sonuna kadar zorlarmış. Koriş de sağ olsun dibine kadar zorladı beni. Gündüz uykularında uyku eğitimine geçmemeye karar verdim. Ama kucakta değil yatağında uyuyana kadar pış pış yapacağım. Gece kendi kendine uyumaya başladığında gündüz de aynı yöntemi uygulayacaktım. Belki ağlamadan gündüzleri de uykuya geçer.

İkinci gece de rutin aynı. Süt-banyo-uyku. Ben bu sefer de 3 dakika ile başladım. Ağlamaya başladı. Yanına gidip sakinleştirdim. Odadan çıktım. Ağlamaya başladı. Sonra 1 dakika bile geçmeden sesi kesildi. Odaya girdim. Uyumuştu. Yanlış mı görüyorum diye tekrar tekrar kontrol ettim. Hatta nefes alıyor mu diye bile baktım. Gece 12.30’da uyandı güzelce emdi. Sonra 2’de, 4.15’te ve en son 6’da uyandı. İlerleme var.

Üçüncü gece Koriş’i her zamanki süt-banyo rutininden sonra yatırdım. 1 dakika gibi kısa bir süre söylendi. Ağlamadı hemen uyudu. Bundan sonra yapılacak olan emziğini düşürdüğünde bulabilmesini sağlamak. Ben de yatağına 3-4 tane emzik koydum. Gece 12’de uyandı bu sefer. Emdi hemen uyudu. 2 gibi uyandı ama ağlama yok. Sanırım koyduğum diğer emziği buldu, bekliyorum ne olacak diye. 10 dakika sonra sesi tamamen kesildi. Bir daha uyandığında saat 6.20 idi. 3. gecede geldiğimiz noktaya ben bile inanamıyordum. Annem ”aman çok ağlamasın” diyordu hala. Babam da bu düzeni hiç bozmadan en az 20 gün devam ettirmem gerektiğini söyledi. Yeni düzene alışmak için 3 gün yeterliymiş ancak davranış haline gelebilmesi için 21 güne ihtiyaç olduğu söyleniyor. Demek ki 1 ay yerimizden kıpırdamadan bunu devam ettireceğim. Fazla gezen bir aile olduğumuzdan babamdan bu konuda uyarı aldım :) Çocuk önce kendi yerinde düzene alışmalıymış.

Sonuç olarak Koriş’i çok hırpalamadan kendi kendine uyumaya alıştırabileceğimi anladım. Ferber’in haklı olduğu noktalar yok değil. Ancak Koriş’i sıfır temas ile sakinleştirip 10 dakika 15 dakika ağlatmaya bırakmayacağım. Benim miniğim de iyi huyluymuş ki hemen alıştı, annesini hiç üzmedi.