Çocuk büyüdükçe bakımın, temel ihtiyaçlarının aciliyeti yerini eğitime, öğretime bırakıyor. Benim bu aralar en çok aklıma takılan görgü kuralları. Kendini doğru ve karşısındakine saygı gösterdiğini de belirterek ifade etmesi çok önemli. ¨Henüz 3.5 yaşında, çok küçük, nasıl olsa öğrenir¨ diyenler olacaktır. Ben de zaten ondan her şeyi öğrenmesini beklemiyorum ama sonra öğrenir diye de beklemiyorum. Ailenin, çocuğa içinde yaşadığımız toplumun özelliklerini, kurallarını anlatması gerektiğini düşünüyorum. Ebeveynlerin tek sorumluluğu çocuklarının temel ihtiyaçlarını karşılayıp sonra da okula göndermek olmamalı. Çocuklarının eğitimin de sorumludurlar.

Okuduğum birçok makalede çocuklara bazı konuşma ve davranış kalıplarının öğretilmesi gerektiği yazıyor. Örneğin:

  • Çocuk, konuşmaya başladığından itibaren ¨Teşekkür ederim¨, ¨Lütfen¨ , ¨Pardon¨ gibi ifadeleri öğrenmesi önemliymiş.
  • İki kişi konuşurken, izin almadan araya girmemesi gerektiğini öğretmemiz gerekiyor.
  • Başkalarının fiziksel özellikleriyle alay edilmemesini öğretme de yine bizim görevimiz.
  • Bir başkasının odasına girmeden önce kapıyı çalmaları gerektiğini öğretmek de önemli.

Zaten evde de düzenin sağlanması için asgari düzeyde de olsa bir takım görgü kurallarının uygulanıyor olması gerekiyor. Zaten biz anneler değil miyiz, bari tuvalette rahatsız edilmeyelim, diye söylenen :) Anne, baba, çocuklar arasında da saygının oluşturulması gerekiyor ki çocuk da saygı duymayı öğrensin, kendisine saygı gösterilmesini de beklesin.

Sadece bu davranış şekilleri de değil üstelik, konuşma da önemli. Kullanılan kelimeler, ifadeler önce aileden kapılıyor. Zaten taklitle, gözlemle öğreniyorlar her şeyi ¨iyi örnek olma¨ tam işte burada devreye giriyor. Günlük dilde bile çok dikkatliyimdir. Koray’ın ağzından kelimeler ilk çıktığı andan itibaren hep hep onu doğru şekilde konuşması için düzeltiyorum. Türkçe zaten karışık bir yapısı olan dil. Takılar, ekler, tamlamalar… evet okulda öğrenecek ama ben şimdiden düzgün konuşması için uğraşıyorum. Dilbilgisi kurallarını okulda öğrensin.

Eğitim şart!

Eğitim evde başlar!

Ağaç yaşken eğilir!

 

Bir de şu var:

Ben çocuğumu çok seviyorum :)

 

Böyle işte, aklıma takılıyordu ne zamandır yolda sokakta argo kelimeler kullanan çocuklar yazmak istedim kısaca.

Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

15 Comments

  1. Bunların hiçbiri “öğretelim” diye girişip ogretilebilen şeyler değil bence. siz çocuga birşey yaptıgı için teşekkur edince zaten ogreniyor mesela. sabah akşam cips yiyip kola içip çocugu organik beslemeye çalışmak ne kadar anlamsızsa, gorgu kurallarına uymayıp çocuga birşeyler ogretmeye kalkmak da o denli anlamsız.
    tabi insan anne baba olunca biraz kendini torpuluyor. daha az ohaa çüşş falan diyorsunuz ki hemen sunger gibi kapmasınlar :)

  2. Bunların hiçbiri “öğretelim” diye girişip ogretilebilen şeyler değil bence. siz çocuga birşey yaptıgı için teşekkur edince zaten ogreniyor mesela. sabah akşam cips yiyip kola içip çocugu organik beslemeye çalışmak ne kadar anlamsızsa, gorgu kurallarına uymayıp çocuga birşeyler ogretmeye kalkmak da o denli anlamsız.
    tabi insan anne baba olunca biraz kendini torpuluyor. daha az ohaa çüşş falan diyorsunuz ki hemen sunger gibi kapmasınlar :)

  3. Ya dergiydi, ya kitaptı; hatırlamıyorum. “Çocuklarınıza teşekkür ettirmeyin, onların ADINA teşekkür edin” diye okumuştum. O şekilde öğrenmelilermiş. Bana çok yanlış gelmedi aslında. Çocuğuma “Teşekkür ettin mi Falanca Teyzeye” demektense “Teşekkür ederiZ Falanca Teyze” demeyi tercih ediyorum. Duruma göre diyeyim :)

  4. Bence de mesele örnek olmak.. annelerin “yavrum askolsun oyle denir mi?” demeleri bazen cok yapmacik geliyor bana.. cocuk da bu yapmacikligi idrak ediyor bence ve o yuzden de etkili olmuyor bu kibarliklar..
    onun adina tesekkur etmeye gelince..bana pek sicak gelmedi. belki annesi olarak mutlu oldugumu belirtip tesekkur edersem o da ornek alir.. bilmiyorum henuz o dersi gormedik ;)

  5. Bunu okurken Türkiye ile ilgilili çocukluk bir anımı hatırladım

    8-9 yaşındaydım ve tatile Türkiye’ye gelmiştik. Bir yerde sıra beklerken önümdeki adam ayağıma basmıştı, ve dönmemişti. Ben de anneme ” Anneeee önümdeki adam ayağımı ezdi ama pardon demediii”

    :)

  6. Kesinlikle katılıyorum eğitim şart. Bu eğitimi sadece ebeveynler değil , öğretmenler değil, toplumsal bir eyleme dönüştürmeli.

  7. Cocugunuzun bir baska cocukla olan sosyal iliskilerini nasil degerlendirirsiniz? misal diger cocuga kaba davrandidiginda, oyuncaklarini paylasmadiginda, iteklediginde vs. vs. Bence bazi anneler cok yapmacik konusuyor, gerceklikten uzak, ve asiri korumaci. Cocuguna biraz da “yapma, sus, otur, ozur dile demesini bilmeli”. Aman cocugumun psikolojisi bozulmasin derken, tum toplumun huzurunu kaciyor umurlarinda degil.

    Sizde aman cocugumun rahati herkesten-herseyden onde gelir diyen annelerden misiniz?

  8. Evet soruyorum cunku yazidan net olarak cikartamiyorum! Ama cevabiniz herhangi bir ufak anlasilamama karsinda bir “yetiskine” bile yakismayacak sekilde. Cok kaba, savunmaci, pasif-agresif buldum:( Bu durumda benim gordugum: “oglum sen haklisin, ben hakliyim….bunlar anlamazlar” sizin egitim modeliniz olsa gerek!!!!

Leave a Response