Uyku denen şey problem haline geldi mi öyle bir anda, bir sözle, bir seminer veya bir danışmanlıkla bitmiyor. Bu bir süreç. Zaman zaman zorlaşıp anneyi ve diğer aile fertlerini yorduğu gibi zaman zaman da herkesi şaşırtıp problem olmaktan çıkabiliyor. Ancak eğer bebeğinizin uyku ile derdi varsa öyle kolay kolay bitmiyor. Elbette neye problem dediğinize de bağlı. Uzmanların çoğu bir bebeğin özellikle de 1 yaşına gelmiş bir bebeğin kendi kendine uyumayı öğrenmiş olması gerektiğini ve böylece de sabaha kadar deliksiz bir uykusu olması gerektiğini söylüyorlar. Bunu duyan ve bebeğini kucağında/ayağında sallayan, bebeğiyle beraber bir anne paik olabilir. Yanlış yaptığını düşünüp hemen harekete geçmesi gerektiğini düşünebilir. Yine de bence eğer bebekle birlikte uyumak sizin için sorun değilse ortada ciddi bir sorun yok demektir. Eğer siz istemiyorsanız, bebeğinizin uykusunu alamadığını, gece sık sık uyandığını düşünüyorsanız bir problem var demektir. Birilerinin söylemesi yeterli değildir. Annenin ne hissettiği de önemlidir.

Bize gelirsek… Ben çocuğun kendi kendine uyuyabileceğini ve bunun için birkaç dakika ağlaması ve kendini sakinleştirmesi için izin verilmesi gerektiğini düşünenlerdenim. Kimilerine göre uygun olmayan/zor olabilen bu iş bir seçimdir. Bana göre uygundur, size değildir. 5-6 aylık bir bebeğin uykuya dalarken ağlamasının (saatlerce değil elbette) bebeğinin fiziksel veya ruhsal gelişimine zarar vermediğini düşünüyorum. Ona zaman tanıyorsunuz aksine. Biraz da sabır gerektiriyor. Anne yaptığı bu seçimden dolayı kendinden eminse, suçluluk duymuyorsa ve yaptığının doğru olduğuna tüm kalbiyle inanıyorsa bebek de zaten pek sorun etmeyecektir ve yeni düzene kısa sürede alışacaktır. Eğer ki annede en ufak bir kuşku varsa bebekler bunu anlıyor. Siz de biliyorsunuz. Annenin ruh hali bebeğe aynen geçiyor. Bebek bakımı ile yaptığımız seçimler de direkt olarak etkiliyor bu minikleri.

Koray, 5 aylıkken 3 gün birkaç dakikalık ağlamalar sonucu kendi kendine uymayı öğrenmiş bir bebekti. Sabaha kadar sadece bir kere uyanırdı. Ta ki 15-16 aylık olup da o hapishane(!) yataktan kaçana kadar. Mümkün mü ondan sonra çocuğu yatağına yatırıp odadan çıkmak?!? Ağlamıyor da arkamdan geliyordu. Ben yatırıyordum o iniyordu. Bana göre yapılacak tek şey uyuyana kadar yatağının kenarında oturmak ve masal anlatmaktı. Biraz daha uzun sürdü ama işe yarıyordu. Bunun da sonu geldi çünkü 2 yaş 2 aylıkken emziği bıraktırdım. Emzikten kurtulmak tahminimden kolay oldu ama sanırım yeterince hazır değilmiş ki bu sefer de gece uyanmaları başladı. Bir, iki, üç… çocuk, emziği olmadığı için uykuya dalamıyor. Zaten dördüncü uyanıştan sonra girip yanına yatmaya başlar olmuştum ki şimdi anlıyorum büyük hata.

2.5 yaştan 3.5-4 yaşa kadar geçen sürede Koray çoğu zaman bizim yanımızda yattı. Ben her sabah ‘yeter artık’ diye başlarken güne ki deliksiz uyuyorum, Sarp ‘bak ilerde biz isteyeceğiz o gelmeyecek yanımıza keyfini çıkartalım’ diyip duruyordu. Ben ilerde de istemiyorum gelmesini. Gelmesin, beraber uymayalım. Yaklaşık bir ay önce bir akşam, Sarp’ın da evde olmadığı bir akşam Koray’a bu yaştaki çocukların kendi yataklarında kendi kendilerine rahat rahat uyuduğunu söyledim. Her işi ‘ben yaparım’ diyen bir çocuğun kendi kendine uyuyabileceğini anlattım. Ağzını burnunu büktü ama pek itiraz etmedi. ‘Sen yaparsın’ dedim diye herhalde ikna oldu. Uzun bir banyo seansından sonra bir kitap okuduk, yatırdım, lambasını kapatıp odadan çıktım. Kalbim ağzımda, heyecanlıyım. Söylendi, ağlar gibi yaptı. Sonra da ‘tamam uyuyacağım ama kapıyı tam kapatma ışık gelsin’ dedi. Peki, diyerek istediğini yaptım. O akşam uyuması 1 saatten fazla sürdü ama uyudu. Zafer benim olmuştu. O günden beri Koray artık her akşam yatağına kendi giriyor ve kimseyi istemiyor yanına. 5 dakika bile geçmeden de uyuyor. Gece çişi gelirse kendi kalkıp hallediyor işini sonra da gidip kendi yatağında devam ediyor uykuya. Bitti mi? Bitmedi elbette. Normalde kendi kendine uyuyan çocukların gece boyu deliksiz uyuyacağı söylenir ya… biz Koray’ı sabaha karşı yatağımızın ucunda buluyoruz. Hangi saatte bilmiyorum belki 2 belki 3’te geliyor. Eskiden ağlardı, şimdi akıllandı ağlamıyor da sinsi sinsi gelip yatakta kendine yer buluyor. Eee ne olacak?

Belki de diyorum, bu çocuk böyle. Kabullenmeli. Hiç değilse uykuya itiraz etmiyor, kendi kendine uyuyor.  Daha ben ne yapayım. Daha fazla zorlamanın anlamı var mı? Uyku konusunda yavaş yavaş ilerliyoruz. Durum bu. Çok büyütmeden, sinir krizi geçirmeden hayatımıza devam ediyoruz.

Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

4 Comments

  1. Merhaba Sizi sürekli hem burdan hem twitterdan takip ediyorum ve Korayin kiz versiyonu bende oldugundan bircok konumuz denk düsmekte ve cok faydasini görmekteyim anlattiklarinin.
    Bende birseyler yazicagim bu konuda ama biraz uzun olacak :-(
    Benim kizimda suan tam 2,5 yasinda ve biz ilk 3,5 ay ileri derece kolik oldugumuzdan sürekli kollarimda kucagimda bir bebekle yasadim yapisik ikiz gibiydik ama kolik bir gece pat diye gectiginde artik kizimin o acilarda kendine arkadas edindigi bir yumusak bezi vardi ve uykuya gecerken ne sallanmak istedi ne sssstt ne pat pat, hicbir uyku teknigi kullanmadim gerekte kalmadi cünkü mamayi yedirir ve sonra yataga birakirdim masal yada müzikli dönence bile yetisemezdi hizina kuzumun ve inanilmaz olan hic kalkmaz kesintisiz uyurdu ne güzel degil mi?
    Ama bu mutlu günler tam 2 yasinda ayda birkac defa kesintiye ugramaya basladi gece kalkar oldu hele 2 yas 3 aylikken emzik birakma olayindan sonra haftada 2 sonra hergün uyanmalar basladi üstelik uyanik olma süresi 2 ile 3 saatti düsünün sinir harbini hele bir keresinde tüm gece uyumadan ve gündüzde dahil ertesi gün aksam uyuyarak rekora imza atmis olduk ve solugu doktorda aldik, doktorumuz hemen emzigi vermemizi söyledi ve böylece 4 haftalik emzik birakma olayina yeniden gece uykusuyla baslamis olduk….
    Cocuk doktoru, kulak burun bogaz (uyku apnesi icin), cocuk nörologu görüsmeleri ve sonrasinda uyku ve normal eegler hepsi hepsi normaldi en sonunda sosyal pedogog görüsmesi ile anladik ki bazen hic sebepsiz cocuk gece uyanmalara basliyor ve eger ebeveynlerden ilgi (sinirlilik hali bile ilgi oluyor ) tepki aliyorsa bunu cocuk evet benle ilgilendi basardim uyandirdim o zaman artik benimle oynarlar olarak aliyormus bizde bunu baba yapiyordu onunla uyanik kaliyor oturuyor, konusuyordu ama ben kizimin tüm fizyolojik ihtiyaclarini kontrol ediyordum sonra ona gece oldugunu uyamamiz gerektigini ve uyumak zorunda oldugunu söylüyor sonra o uyanmamis gibi davraniyordum yok sayiyordum cünkü aglamayan sadece uyanik kalmak icin ve bizi uyandirmak icin caba sarfeden bir hali vardi…
    Pedogun yardimi ile babayi ikna ettik gece uyanmalarindaki asiri ilgiyi sonlandirdik, suan odasinda uyuyan ama gece uyandiginda yatagimiza gelen ve sonra yere gelisi güzel attigimiz siltede uyuyan bir cocugum var evet bazi geceler uyaniyor hala ama artik 2-3 saat degil 1 saat icinde uykuya geciyor ve bazen hic uyanmiyor…
    Elbette ki benimde yatagimda, kucagimda uyudugu anlar var ama her gece degil bunun bir siniri var ve bu siniri cocuga vermeli nede olsa bizde insaniz degil mi?
    Anne-babayiz diye hic aglatmayalim her dedigini yapalim gibi birsey yok benim nacizane fikrim budur ve bu konuda hikayemizi paylasmak istedim…

  2. merhabalar bizim uyku problemimizin ana kaynağı aslında emme problemimizdir..çocuğum 40 günlükken emmeyi bırakmak istemesi nedeni ile başladı bizdeki bu düzensizlik ve ozamanlar sabaha kadar dizimizde sallayıp tutarak uyuttuğunuz çocuğumuz ile şuan birlikte sarıplıp yatma aşamasına geldi 31 aylığız ve 3 yaşı bekliyuorum gelişmeler için..
    kuzenim 3 yaşa kadar uykusuz bir çocuktu şimdi ise bulduğu yerde uyuyor ama gece kalktığında annesinin yanına giriyormuş o ayrı :)

Leave a Reply to matematik Cancel reply