Pierrette Diaz’ın illüstrasyonları çocukların naif düşünce sistemini tüm gerçekliğiyle ortaya koyuyor.

Çocukların gözünden dünya daha güzel ifade edilemezdi heralde.

Pedagoglar bas bas bağırıyor ya ‘çocuklarınız asla sizi seks yaparken görmemeli, duymamalı’ diye. Çocuk için oldukça travmatik bir durummuş. Çünkü küçük bir çocuk, duyduğu seslerden babasının annesine zarar verdiğini, onun canını acıttığını düşünürmüş. Ne korkunç  bir deneyim onun için. Anlayamıyor. Babası, çok sevdiği babası annesine neden bunları yapıyor?

Çocukların hayal gücünün zenginliği… illüstrasyonlara bakınca hatırlamaya çalıştım kendi hallerimi. Köpükten bir elin saçlarımı yıkadığını hiç düşünmemiştim. Belki de düşündüm ama şimdi aklıma gelmiyor. Ancak yolda yürürken, çizgilere basmamaya çalışırdım. Takıntılı kişilik değildi benimki. Çizgilere basarsam, yolların bir anda o çizgilerden ayrılmaya başlayacağını hayal ederdim. Aynen aşağıdaki çizimdeki çocuk gibi yaya geçidinde canavarlara yakalanmamak için seke seke giderdim :) Kormazdım ama eğlenirdim. Ben bunları hatırladığıma göre 5-6 yaşındaymışım en az. Normal mi acaba?!?

Aileye katılacak yeni biri var. Annenin karnının içinde ne yapıyor acaba? Gel keyfim gel. Bütün gün yatıyordur muhtemelen. Anne devamlı tatlı, şeker yemek istiyor. İçerdeki için muhtemelen. Nasıl bir yer acaba? Odası, yatağı var mı? Nasıl yemek yiyor içeride?

Bir fırının işleyişi hakkında en yaratıcı düşünce tarzı olmalı bu ejderhalar. Eh, çocukların hayal dünyalarının sınırı var mı ki?

Olmasın. Sınırsız hayal etsinler. Yaratıcı olmanın, farklı olmanın yolu düşünce özgürlüğünden geçer öyle değil mi?