Çocuk büyütürken anlaşamayan ebeveynler serimizde ikinci bölüm: UYKU EĞİTİMİ.

Ben ne kadar uğraşırsam uğraşayım anladım ki özellikle bu uyku eğitimi tek bir kişinin isteğiyle olmuyor. Babanın da konuyu desteklemesi daha doğrusu olayın bilincinde olması gerekiyor. Uyku eğitimi demek çocuğu saatlerce ağlatmak değil. Çocuğun kendi yatağında kendi kendine uykuya dalıyor olması demek. Gece yarısı uyandığında ağlamadan, sızlanmadan, yanında kimseyi çapırmadan yeniden uykuya geçmesi demek. En önemlisi de deliksiz uyku demek. Hem de herkes için.

¨Beraber yatmanın nesi kötü?¨ diye soruyor kocam. Kendimden emin bir tavırla gözlerinin içine bakıyorum, sonra bir iki saniye duraklıyorum. Fark ediyor tereddüt ettiğimi. ¨Bak gördün mü?¨ diyor. Evet, çok kötü bir şey değil ama ne zamana kadar gece yarısı kalkıp yanımıza gelecek? 3.5 yaşında artık kimseye ihtiyacı olmadan uyuması gerekir diye düşünüyorum. Sarp ise biraz daha bizimle yatsa problem olmayacağını, elbet kendi kendine uyuyacağını, ben stres yaptıkça işlerin daha iyiye gitmeyeceğini söylüyor. Doğru olabilir mi?

Bazı ebeveynler beraber yatmayı çocuk istediği için değil kendileri, en başından tercih ediyorlar. Bazı ebeveynler de en başından uyku eğitimi verme taraftarı. Ben ise ortada kalmış, her yolu denemiş, biraz da kolayına giden neyse onu yapmış bir anneyim bu konuda. Sarp bugüne kadar ben ne dersem ona uymaya çalıştı ama artık bu uyku meselesinde ‘yeter’ dedi. Çünkü çocuk büyüdükçe verilmek istenen alışkanlığın yerleşmesi de o kadar zor. Bu da özellikle bende büyük bir baskı yaratıyor. Dışarıdan bakılınca öyle büyük bir sorun yok. Erkenden, en fazla beş dakika gibi kısa bir sürede kendi yatağında kendi kendine uykuya geçen bir oğlum var. Buraya kadar her şey harika. Maalesef bu güzel tablo gece yarısı yerini ağlayan, korktuğunu iddia eden ve anne-babasıyla yatmak isteyen bir çocuğa bırakıyor kendini. Geliyor ve evet deliksiz uyuyor. Ben de deliksiz uyuyorum ama içten içe ¨artık yetmez mi?¨ diyorum.

İlerleme yok değil. Birkaç hafta önce yanına uzanarak uyuttuğum oğlum artık herhangi bir temasa ihtiyaç duymadan uykuya geçiyor. Belki de yavaş ilerleyeceğiz ama sonunda başaracağız. Sarp evde olmadığı akşamlar daha başarılıyım çünkü biraz da olsa ağlamasına ve kendi kendine sakinleşmesini bekliyorum. Öyle geceler daha rahat uyuyor. Gece yarısı kalkması daha az oluyor. Oysa baba evdeyken zaten ağlatmam mümkün olmadığı gibi beni odaya bile almıyor Koray Efendi.

Ben bunlarla uğraşırken yine o soru aklıma geliyor: Uyku eğitimi şart mı? Gün gelecek çocuk da kendi yatağını tercih etmeyecek mi? Benimle aynı durumda olup çocukları 4-5 yaşında olan arkadaşlarıma bakıyorum. Bu kadar stres yapmadan beraber uyumaya devam ettiler ve artık herkes kendi yatağında.

Uyku eğitimi, anneye, çocuğa, aile düzenine bağlı. Bizim gibi çok seyahat eden bir ailede sıkı kurallar sadece mutsuzluk getiriyordu o yüzden üzerine çok düşmedim. Şimdi ise panik halde çocuğun kendi yatağında yatmasını istiyor olmam herkese haksızlık sanki. Önümüz yaz. Biz yine yazlıkçı moduna gireceğiz, kurallar ister istemez gevşeyecek. Biz karı-koca yine bir sürü konuda daha fazla karşı karşıya geleceğiz.

Beraber yatmak kötü değil. Çocuğu daha bağımlı yapacağını iddia edenlere de gülüyorum sadece. Benim oğlum son derece kendine güvenli, okula ilk gittiği gün alışan, sorun çıkarmayan, kendi kendine oyun oynayabilen, eğlenebilen bir çocuk. Eğer mutluysanız, deliksiz uyuyorsanız, çocuğun yeteri kadar uykusunu aldığına inanıyorsanız ve en önemlisi bunun sizin için doğru yöntem olduğuna inanıyorsanız problem yok. Ancak bu şekilde yatıyor olmak sizi yoruyor, çocuğu aslında husursuz ediyorsa uyku eğitimine geçmelisiniz. İşin aslı 4-5 aylık başlanan ve çok özel durumların dışında sabırla devam edilen uyku eğitimi en iyisi. Elbette babanın da fikrini almalı ve uygulamak istediğiniz yöntemle ilgili babayı da bilinçlendirmelisiniz. Yoksa o kadar da kolay olmuyor.

Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

28 Comments

  1. Herkesin doğrusu kendine ama yazının sonunda yazdığınız gibi 4-5 aylıkken uyku eğitimi verilirse daha başarılı sonuçlar elde edilebilir. Biz erken başladık rahat ettik. Ama kızım uykuya dalmadığında yanında kalıp beni okşamasına da izin veriyorum. En doğrusu her zaman bebeğin kendi yatağında rahatla uyumasıdır bana göre.

  2. Bız de 4 aylikken başladık, evet sık uyanıyordu ama direndik. Sagolsun esim de cok destek oldu bu süreçte. Hala da kendi yatağında devam ediyor kızım kesintisiz uyumaya. Zorunluluktan tatilde yanımızda yatarsa ne o ne de bız uyuyamıyoruz yalnız :(

  3. Anne baba ile uyuma bir aliskanlik mi yoksa bir ihtiyac mi? Belki de uyurken, en savunmasiz halinde, kendisini annesinin yaninda guvende hissediyordur.. Bu duyguyu biz de seviyoruz esasen, esimize sarilarak uyumak mesela,

    Artık ben cocuklarin anne baba ile uyuma istegini buna yoruyorum.. Bir de hayat boyu yetiskin insanlarda bile sunu gozledim: doyurulmayan duygular bir gun mutlaka tekrar aciga cikiuyor..

    1. Meltem,
      Bana artık çoğu zaman alışkanlık gibi geliyor. Deliksiz kendi yatağında uyuyabildiğini biliyorum çünkü.
      Zaman zaman ben de ona karşı büyük bir özlem duyuyorum ama her türlü duygusunu doyurduğumu düşünüyorum.

      :)

      1. Benim oglumla bizim ki kesin ihtiyac, ben o yuzden bosverdim gitti.
        Ama sizdeki durum icin bana Ebru’nun yazdigi cok dogru geldi. Bu surecin tamamlanmasina Koray karar vermek istiyor bilincaltinda galiba. Yani doyurulmayan duygu derken de bunu kastetmeye calistim aslinda..Cocuga ugrasarak bir aliskanlik kazandirilamiyor iste, hele bu yaslar inatlasma donemiyken. Bana da, sen bu konuyu ne zaman umursamayacaksin, bu isi o zaman halledeceksin gibi geliyor.
        (
        Yorumlara kisa yaziyim, yer kaplayim derken, soylemek istediklerimin anlamini kacirmiyorum umarim)
        Ayrica Ebrunun yemek taktigini de cok merak ettim.:)

  4. her ailenin yapısı her çocuğun istekleri farklı. Oğluma 5 aylıkken vermeye çalıştığım uyku eğitimi 1 gün sürdü. yalnız bırakmadığım halde beşiğine bıraktığım için o kadar çok ağladı ki, çok feci kustu.
    bütün gece içini çeke çeke uyudu. 2 kere uyanıyorsa 10 dakika da bir uyandı. bize olan güveni zedelendi. Belki ısrar edip devam etseydim bunu öğrenecekti, en fazla bir kaç gece daha kusardı değil mi? Zaten çok kararlı değildim ki asıl kilit nokta bu bunu öğrenmesini tercih etmedim. Sonrasında işe başlamamla birlikte onu ve beni zorlamayacak şekilde devam ettik. 21 aylık oldu hala yanımızda ve emerek uyuyordu. geceleri emmek için sık uyanması artık dayanamayacağım bir noktaya gelmişti ki 1 gecede bu işi sonlandırdık. Aslında bu sürece onun da hazır olduğunu anlamış oldum. Beraber yatmak yada yatmamak tek başına bir çocuğun hayatına inanılmaz derecede yön vermiyor. Hiç bir anne baba çocuğu kendine bağımlı olsun evlenene kadar beraber uyuyalım demez. Çocuklarımızdan gelen sinyalleri takip etmeleyiz, onların bağımsızlıklarını kazanma çalışmalarına destek olmalıyız. Belki gün gelecek bunu kendisi talep edecek ya da bizim küçük bir yönlendirmemiz yeterli olacak. Tabi ki amaaan ne olacak yaklaşımı doğru değil her zaman bir stratejimiz olmalı diye düşnüyorum,uygun koşullarda ona bunu öğrenme fırsatını tanımalıyız.
    sizin gibi en çok ikilemde kaldığım konulardan biri olduğu için uzun bir yorum oldu.

    1. Benim bu tip uzun yorumlara ihtiyacım oluyor çoğu zaman :)

      Ben de gün gelecek tercihini yapacak diye umut ediyorum ama geç kalmaktan da korkuyorum.

  5. ben bu mevzuya bu kadar takılmamalı diyenlerdenim.belkide bebğim ufak olduğu için bu rahatlık ama kendimden yola çıkıyorum annemin yatağında yatmak için çıldırırdım.oda her defasında yatağıma götürürdü beni.sonra kalkar kalkmaz tekrar annemin yatağına.annemin yanında bulduğum huzuru hatırlıyorum. ki 3,5 yaşında falan değildim koca kızdım:) ama sonra geçti gitti. annem beraber yatalım dediği zaman anne ben rahat edemiyorum demeler başladı. ama dediğim gibi hissettiğim huzuru çok net hatırlıyorum ve ben kendi kızıma bunu hissettirmek için onunla bir ömür boyu yatabilirim gibi geliyor. gibi diyorum çünkü daha yolun çok başındayım:)

    1. Ben uyku konusuna hep taktım. Rahat olayım diyorum, birkaç hafta sonra su yüzüne çıkıyor takıntım. En sonunda bu hale geldik. Büyük ihtimal Koray da bunun farkında ve bana direniş gösteriyor.

  6. Bence tamamen “sling” seven bi çocuk olmasından kaynaklanıyor! Yeni keşfim bu! Bir ay önce bende slinginizden aldım ve bir aydır ordan oraya giderken hep kucağımdaydı! Slingde oturmaktan gezmekten uyumaktan inanılmaz hoşlandı! (Bana da büyük kolaylık oldu.Çok memnun kaldım.)Ee anne kokusunada hep yakın oldu.Şimdi eve döndük, gündüz uykuları iyi olsada iki haftadır gece uykuları çok bozuldu.Ben yatarken,yüz üstü üstüme yatırırsam çok güzel uyuyor! Ama ya ben!? Ben fena uykusuzum bugünlerde….Çok yer değiştirme,yavaş yavaş ek gıda alımlarının yarattığı gaz sancıları ve anne kokusuna fena alışma durumu epey zorlayacak gibi! Anneye yakın temasın uzun bi süre özlenen bişey olarak kalacağını düşünüyorum.Szin gibi iyi mi ediyorum kötü mü ediyorum hiç ama hiç bilmiyorum! Ama tüm babalar gibi bizim babamızda çok ama çok memnun birlikte yatmaktan! Hatta onun üstünde yatsın istiyor! :)) …..

    1. Bizde durum 2 yaşından sonra ortaya çıktı işin gerçeği. Ne zamanki emziği bıraktık ve bir uyku arkadaşı olmadığını o zaman anladık uykuya geçmesini sağlamak için yanına uzanmaya başladık. Öyle böyle derken birlikte uyumaya alışır olmuşuz. Aslında ben de seviyorum ama artık yetmez mi diyorum.

  7. bIZ BU UYKU EGITIMINI BI turlu veremedik kizim 13 aylik salanarak uyuyor cok ugrastim ama hic bi yontemi kizim kabul etmedi baba desen hep aglatmayalim uzmeyelim modunda ama simdi o da farkinda cunku kizimiz artik buyudu ve bu aglamalri kendine gore yorumlayip istedigini yaptirma cabasinda nasil yapicaz hicbi fikrim yok!!!cunku ben disiplini seven bir anneyken baba gayet larg bi adam normalde o da disiplini sever ama kizina yapamiyor..savunmasida 45 inde baba olmusum birak keyfini sueryim evimizde herkes keyfe keder ben haric:)))

  8. Doğduğundan beri uykuyu seven bir çocuk olmadı bizim küçük cadı. Zaten küçük doğması, her iki tarafın ilk torunu olması gibi sebeplerle başımızın üstünde taşıdık kabile boyu hoş hala da böyle devam ediyor. Gaz sancıları biraz azalmaya başladığında bizim odada süren yaşantımızı onun odasında devam ettirme kararı aldım. Amaç ne çocuk bizimle yatmaya alışmasın !!! Sonra işe başlamam yorgunluğun artması gibi nedenlerle bir baktım onun odası bizim odamız olmuş, yatak odamız ise sadece babanın !!! 2,5 yaşını geçtik ama hala böyle devam ediyoruz. yanında olmadan uykuya dalmıyor ve 3-4 saat derin bir uyku uyuduktan sonra sürekli uyanıyor ve yanında hep beni istiyor. Ben de kendimi hep bu da geçicek, herşey zamanla değişiyor, zamanını bekle diye telkin ediyorum. Bekliyorum ve umuyorum ama gece uyanıp “elimi tut, sarıl” deyince başka bir telkine de ihtiyaç kalmıyor aslında. Sonuçta ben bu uyku eğitimi işini beceremedim, becerebilenleri tebrik ediyorum. Fakat bu işte çocuğun katkısının da büyük olduğuna inanıyorum.

  9. Merhaba,

    Uzundur severek okuyorum sizi ve ailenizi…
    Beni mazur görün lütfen ama eşinizle aynı fikirdeyim. Çok fazla takılıyorsunuz bu “uyku” konusuna…
    Biz günümüz modern anneleri çocuklarımıza ille de “eğitim” vereceğiz diye, aslında onların içinde kurulu olan düzenlerine sıklıkla ve çoğu zaman da onlar hazır olmadan müdahale edebiliyoruz.
    Koray bu zamanı biliyor, ona inanın, anne ve babasına doyduğu an, zaten siz & biz istesek de bizlerle yatmayacaklar. Bence keyfini çıkarmaya bakın. Birkaç sene sonra bugünleri özleyeceğiz, öyle değil mi?

    Üstelik, çocuk ve annenin bilinçdışında birbirlerinin duygu & düşünce ve ruh hallerinden birebir etkilendiklerini mutlaka tecrübe etmişsinizdir. Sizdeki bu dirençli ısrarı bence bilinçdışında Koray fark ediyor ve o yüzden direniyor. İçsel olarak bu süreci kabullendiğinizde, bence her şey kendiliğinden kendi düzenini bulacaktır.

    Çok bilmişlik gibi algılamıyın lütfen yazdıklarımı. Yemek konusunda sizinle çok benzer tecrübeleri yaşamıştık oğlumla ama benim kalıplaşmış inanç ve alışkanlıklarımı değiştirmemle birlikte, Deniz’de inanılmaz bir dönüşüm gerçekleşti ve hayatımızda yemek ile ilgili herhangi bir “problem” kalmadı. Bu arada “problem” olarak ifade ettiklerimizin de, yine biz ebeveynlerin konuya olan yaklaşımlarımızdan kaynaklandığını söylemeden geçemeyeceğim.

    Çok sevgiler güzel ailenize.
    Ebru

    1. Rica ederim, çokbilmişlik olarak algılamıyorum hiçbir zaman :)

      İşin gerçeği ben de çok takıldığımın ve Koray’ın da bunu fark edip bana direnç gösterdiğinin farkındayım. Bu uyku konusundaki başarızlığa takmış durumdayım ve bir türlü rahata eremiyorum. Belki de gerçekten bıraksam ve üzerinde bu kadar kafa yormasam daha kolay düzene gireceğiz.

  10. Dün Amerika’lı psikolog arkadaşımla aynı bu konuları konuşuyorduk tesadüf ki. Durumlar, ana hatlar bu konuda burada da aynı.
    Dediklerine de katılıyorum İrem, anne ve babanın yetiştiriliş farkı ve dolayısıyla konuya yaklaşımları da, ailenin genel tercihi de önemli. Eğer herkes de hayatından memnunsa yatılsın beraber. Sadece bir sonu olacağının mutabakatı olması gibi bir durum belirgin olsa iyi oluyor diyoruz biz bu alanda çalışanlar.

    1. Tansu’cuğum,
      Ben işte ne zamana kadar? diye sorup duruyorum kendime. Aklıma takılıyor. Aslında mutlu sayılırız böyle uyumaktan.

      1. Merhaba,
        Bu sorunun cevabına bir gün bir şekilde ulaşırsanız bizimle de paylaşın lütfen. Benim durumum Rabia hanımın ilettiklerini de anlatıyor aslında. Ağlamasına da dayanamıyoruz hiç. Tabi bu biraz da vicdan meselesi oldu bende. Çalıştığım için zaten koca bir gün uzağız birbirimize. Eve geldiğimizde tüm ilgimiz onun ama yetmiyordur mutlaka. Akşamları da “aman canım çocuk zaten bütün gün özlüyor bizi” vicdan muhasebesiyle sonumuz hep aynı oluyor. Ama bana sarılmasına bayılıyorummmm :)

  11. Ben de bununla ılgılı coook kıtap okudum.uzman dınledım.tabıkı kendı yatagında kendı kendıne uyumsı dogru olan.ama gelın gorun kı sadece bu uyku duzenını başaramadım.cunku ne ben ne de babası aglamasına kıyamıyoruz.ayagımda sallayıp uyudugunda da kendı odasında yatagına yatırıyoruz.ama aglayarak uyanıyor.cunku uyudugu yerde uyanmadıgını anlıyor.ya korkuyor ya da yerını o an yadırgıyor bılemıyorum.ben de kolayıma gelen yanıma alma metodunu yapıyorum.ne kadar surecek bılmıyorum….

  12. Merhaba,

    biraz önce arkadaşıma bu konu ile ilgili kendimi iyi hissetmediğimi anlatıyordum, yazınızı ve yorumları okudum. ne mutlu bana yalnız değilim :) yaklaşık 4 hafta önce başladık 11 aylık oğlumu kendi odasında kendi yatağında yatırmaya, başlangıcta aslında pek sorun yoktu, mızmızlanma süreci her geçen gün azalmştı. yaklaşık 1 haftadır inanılmaz zorlanıyoruz. önce kucağımda ona kitap okuyorum, sonra odasına gidiyoruz, hadi oğlum şimdi uyuman gerekiyor diyorum (ki bu aşamada zaten gözler yarı kapalı kafasını tutamıyor halde) yatağına koyduğum an kıyameti koparıyor. sonra başlıyoruz, yatağında oturuyor hatta tutunup kalkmaya çalışıyor, ağlıyor, bana kızıyor. sakinleştirmeye çalışıyorum oğlum ama çok uykun var uyuman gerek diye anlatmaya çalışıyorum. yok, değişen birşey yok. yastığını yatırıyorum tekrar kalkıyor, bu 10-15 dakika böyle devam ediyor. yastığına koyup en fazla bir dakika kalkmasına izin vermediğim zaman direk uyuyor. yani aslında kendini bıraksa zaten uyuyacak.

    bu şekilde yaptığım için, hani onu 1-2 dakika tutmak zorunda kalıyorum kalkmasın diye, kendimi çok ama çok kötü hissediyorum. doğrumu yapıyorum bilmiyorum. çok güzel demişsiniz vicdan, aynen öyle işte. bende çalışan anneyim, koskoca gün zaten oğlum beni sadece 3 saat görebiliyor, o kadar çok istiyorumki koynuma alayım kokusunu içime çeke çeke uyuyayım. ama hem kendisi için hemde kendim için bunun doğru olmadığını düşünüyorum.

    en güzel soru ne zaman kadar bizimle yatacaktı, daha doğrusu yatarken yanına uzanıyordum, bir iki oynaşıyorduk, saçımı tutarak veya yüzümle oynayarak uyuyordu. uyuduktan sonra bizim odada olan yatağına koyuyordum. şimdi yan odada kendi yatağında pek uzağa gitmedi ama ne bileyim içim el vermiyor. bende eski yönteme dönmek üzereyim ama bunu yapmamak için kendimle çok savaşıyorum. yoksa 4 haftadır verdiğim bütün emekler boşa gidecek.

    zor işler bunlar :) herkese başarılar

  13. ah keşke diyorum, her gece en az 1 saat süren uğraşlarımız sonucunda uyumasa da Koray gibi 5 dakikada kendi kendine uyuyabilse. o zaman 5 yaşına kadar geceyarisi gelip yanımda yatabilir :) Koray eninde sonunda kendi isteyecek zaten ayrılmayı . Çınar mesela kendi yatmaya o kadar alıştı ki, ben yanımıza alsam ya da gidip onun yatağına sıkışsam bile deliksiz uyumuyor. hatta eskisinden beter uyuyor çünkü deli dumrul gibi döne döne uyuyor benim oğlum. yatakta bir başkasının varlığı bu dönüşleri engelliyor ve uyandırıyor onu. o yüzden keşke yanımda yattığında deliksiz uyuyabilse herkes. çok çok tecih ederdim şimdiki durumumuza.

  14. ben sabiha paktuna keskin i ve adem güneş i çok yakından takip ediyorum. onlar bebeğin anneyle beraber yamasından yanalar. sabiha hanım 3 yaşına kadar çocuğa istediğini verin, ağlatmayın, nasıl istiyosa öyle uyutun, 3 yaşına kadar anneye doymalı diyor. 3 yaşından sonra odasını ayırın diyor. Adem Güneş hatta 2 yaşına kadar çocukla beraber yatın sonra yatağını ayırın, 3.5 yaşında da odasını ayırın diyor. Bu ayrı yatırmaya alıştırma yöntemlerinin Amerikalı kadınların iş hayatına erken dönmeleri, çocuklarıyla bağlarını erken koparmaları ve iş yaşamlarına erken dönmelerini sağlamak için çıkmış yöntemlerdir diyor.
    Ben ferber in kitabını alıp okumuştum, kafama çok takmıştım uyku meselesini, çocuğum benimle yatmak istiyor yanımda uyuyor diye kendimi yetersiz bir anne hisetmiştim. ama kendimin ve çocuğumun psikolojisini olumsuz etkilediğimin farkına vardım. ben huzursuz olunca oğlumda huzursuz oluyor onu da farkettim. oğlum 6.5 aylık. birlikte yatmaktan hoşlanmıyorum ama oğlum için sesimi çıkarmıyorum artık. nasıl devam ederiz hiç fikrim yok ama oğlumu huzursuz edecek birşeyler denemiyceğim kesin.

  15. Ben uyku konusunda oglumu kesinlikle zorlamıyorum. Emzirme konusunda da oldugu gibi onu strese sokmadan onun yonlendırmesiyle hareket edicem. Aklımda herhangi bir soru işareti yok çünki dogrusunu yaptıgımı hissediyorum ve inanıyorum. Bende cocugumun yanımda yatmasını bir önceki yorumda yazıldığı gibi dogru buluyorum tabii eger onun bundan huzur duyduğunu hissettiğim sürece. Her çocugun karakteri farklı o yuzden standart bir yol olduğuna da inanmıyorum. Önemli olan annenin yaptığı seçimde huzurlu hissetmesi.

    Bana 11 aylıkken artık emzirme sana cok alışacak demişlerdi. Güldüm geçtim. 2 yaşına kadar emzirdim. Çok mutluyum.

    Daha önce başkalarını dinleyerek etkilendiğim, üzüldüğüm şeyler için çok pişmanım. Artık benim yol göstericim oğlumun mutluluğu.

    Biz ne yapıyoruz kısaca:

    Sabah 7 gibi uyanıyoruz. (yarım saat eksi, artı değişiyor)

    Oglen uykumuz hala var, iki saat ogle uykusu

    Akşam en geç 9:30’da uyuyor oglum. Onu önce kendi yatağına yatırıyorum. Ben ona hala şarkı söyleyerek uyutuyorum. Uykuya ya kucağımda dalıyor yada beraber yatağına yatıyoruz. Bazen gece yarısı kalkıyor o zaman onu bizim yatağımıza alıyoruz.

    Burda annenin ve babanın rahat etmesinin sırrı geniş, rahat bir yatak. Bizimki 1,80’e 2 Visco yatak. Kimse kimseyi sıkıştırmıyor yani :) Tabii babanın desteğide unutulmamalı. Benim eşim mükemmel bir baba mesela.

    Şimdi kimine göre yanlış olabilir ama ben mutluyum. Oglumunda mutlu olduğunu görüyorum. Olay bitmiştir :)

  16. 21 aylik ikiz kizlarim var. Terrible two evresindeyiz. Doya doya kokularini icinize ceke ceke uyuyun. Vakti geldiginde gidecek zaten. Donusumlu olarak kizlarimla uyuyorum kendi rahatiniz icin cocuklarinizi aglata aglata uyutmayin lutfen. Kucucuk bir bebek kendi odasinda yalniz. Elbette aglar tanimiyor bu dunyayi . Cocuklari ile ayri yatan ve aglata aglata uyutan anneler ; eminim ki bu tavrinizin cocugunuz uzerinde emin olun size baska olumsuz yansimalari vardir.

  17. Kızım şu an 4,5 yaşında ve biz 4 yaşa kadar anne kız küçücük yatakta beraber yattık, uyuduk. Öyle kızım bizim yanımıza falan geldiler olmadı çünkü uyuyacağımız zaman ben direk yanına gittim kızımın. Belki kötü yaptım, belki yanlıştı. Ama iyi ki de yaptım, iyi kide beraber uyudum. Çalışıyordum sabah 6 da evden çıkıp akşam 9, 9:30 eve geliyordum. Ne yapsaydım, doyasıya sarıldım kızıma, doyasıya okşadım saçlarını, son zamanlarda çaktırmadan yatağa sığmıyorum numarası yaptım, onu sıkıştırdım hep anneee yaaa kolunu çek dediğinde sığmıyorum yaaaa dedim babanın kocaman yatağına mı gitsek dedim. Ve bir gün anne yaa sen babamla yat dedi yolladı beni. O günden sonra her şey yoluna girdi. İyikide uyumuşum minik kelebeğimle…

  18. kızım babasıyla bende oglumla yatıyorum oglum 1.5 yasında kızım 5 ne kadar yırmak ıstesemde gunduzlerı yalnız uysalarda gecelerı mutlaka beraber uyumak ıstıyorlar babalarıda cocuklarım uzulmesın dıyor bu ne kadar devam edecek buyuyorlar ve yalnıs olarak goruyorum ama elımen bısey gelmıyor

  19. kızım 5 oglum 1.5 yasında kızım babasıyla ben oglumla uyuyorum yanlıs bı sey oldugunu bılıyorum ama elımden bısey gelmıyor babamız cocuklar aglamasın dıyıp susturuyor bu ne kadar devam edecek ne kadar ayırmak ıstedıysem basaramadım

  20. Bakınız ben ilk baştaki yorumu yazan kişiyim :) 5 aylıkken uyku eğitimi verdim sıkıntı yaşamadım derken şu aralar cidden çıldırmak üzereyim. Ne oldu da herşey başa döndü nerede yanlış yaptım bilmiyorum herkese derdimi anlatmak çözüm bulmak istiyorum sadece, en başından beri kendi başına uyuyan gece boyu kalkmayan kız gitti yerine bambaşka bir insan geldi 11’den önce asla uyumayan, illaki bizimle uykuya dalacak olan uyuduktan sonra yatağına koysam da illa bir süre sonra kalkıp ağlamaktan çatlayan ancak bizim yatağımıza gelirse bizimle ten temasına girerse uyuyabilen bir kişiye döndü. Ne yapacağım ben şimdi, nasıl dön başa yapacağım herşeyi.

Leave a Response