İki çocukla geçen bir sene.

Yaramaz oğlanla beş seneden sonra sakin kız çocuğuyla geçen bir sene.

Güne her zamankinden daha mutlu uyanıyorum. Ev daha kalabalık, daha gürültülü, daha hareketli ama daha neşeli. İkinci çocukla hayat daha zor değil. En azından başınıza gelecekleri biliyorsunuz. Ne uykusuzluk, ne hastalıklar sizi eskisi kadar üzmüyor yormuyor. Zaman daha hızlı geçiyor zaten. Günler daha kısa sanki. Hangi ara Alin 1 yaşına geldi hepimiz şaşırdık. Ortaya çıktı işte. Yürüyor, ağzında bir şeyler geveliyor, oyun oynuyor, ağabeyinin oyuncaklarını karıştırıyor, babasının arkasından ağlıyor. En güzeli de uykusu gelince kucağıma çıkıp başını göğsüme koyuyor ¨Ee eee¨ diyor. Evet diyor. Cennet bu olmalı.

 

Alin Erdilek dünyaya gözünü açtığı gün gülümsüyordu. Hep gülsün.

Tek dileğim karşısına iyi insanlar çıksın.