Sakin Baba Faktörü

24 saatliğine küçük beyi bırakma durumundaydım. Etraf kalabalık. Anneanne- teyze- kuzenler- dayı ve Luca ve BABA güne hazır. Ben herkes uyurken çıktım evden ve merakla gelecek haberleri bekliyordum. Bakalım kim kaç saat dayanacak, yarışı kim yarım bırakacak, Koray ihalesi en son kimde kalacak?:)

Sabah 6’da kalkmış, babası sütünü vermiş, biraz 101 dalmaçyalı ya da kendi tabiriyle ‘benne’ seyretmişler. Sonra anneanne ile kahvaltı edilmiş. Havuz, oyun, Luca, salıncak derken gün erkenden bitmiş. Akşam uykuya kaçta yattığını öğrenmek için aradığımda ev ahalisi yemekte rakı içiyorlardı günün yorgunluğunu atmak için. Ama her şey yolunda dediler. Bir iki kere sormuş beni. ‘Annesi Koray’a benekli almaya gitti, gelecek’ demişler. Sonra da lafı karıştırıp unutturmuşlar. Sıkıntı yok anlaşılan. Ben de ona benekli bulmak için ortalığı birbirine kattım gittiğim alışveriş merkezinde. Ama zafer benimdi.

Bugün sabah Korişo ile birbirimize kavuştuk. Gözünü açtığında ilk beni gördü. O kadar doğal karşıladı ki. Dalmaçyalıları gösterdim. İşte o zaman sevinçten delirdi. Mutluluk tablosu:)

Gelelim babayla geçen bir tam günün aile büyükleri tarafından yorumlanmasına…

Genelde anne, dayı ve kuzenlerlerle hareketli, yaramazlığın sınırlarının zorlandığı, anneanne-teyzenin tansiyonunu yükseldiği günler geçiriyor Koray. Tabi kendisi de azdıkça azdı. Kendine güveni geldi, yapabileceklerinin farkına vardı. Yeni beceriler kazandı. Atlamalar, hoplamalar. Babamız ise sakin, insanı dinlediren bir mizaca sahip. Yavaş ve dikkatlidir, titizdir. Biraz da en kötüsünü düşünenlerdendir. O yüzden de temkinlidir. Hele Koray söz konusu olunca, yeni deneyimlere hazır hiç değildir. Ancak anneye göre kat be kat sabırlıdır.

Tahmin ettiğiniz üzere baba-oğul gün boyu sakin, sessiz bir gün geçirmişler. Babası oğluna karşı inanılmaz bir sabır gösterdiğinden sanırım, bir süre sonra Koray itirazlarını kesmiş. İnatlaşma azalmış. İyi mi, kötü mü? Koray’ın istediği çoğu şey baba tarafından izin verildiğinden ona da itiraz edecek pek bir şey kalmıyor bence. Annesiz geçen bir günde, onu çok da üzmemek adına anlayışla karşılıyorum tabi ki. Beraber güzel güzel uyumuşlar, harika yemekler yenmiş, arabayla gezmişle, Luca ile oynamışlar. Koray baba ile gününü geçirdiği çok mutluymuş. Zaten oyun arkadaşına çok düşkün, bir de annenin yokluğundan istifade her istediği yerine getirilince ondan keyiflisi yokmuş.

Çoğu zaman kızıyorum, söyleniyordum babamıza. Bu kadar yumuşak olma, her istediğini yapma diye ama şimdi düşünüyorum baba figürü Koray için disiplin, otoriteden ziyade arkadaş olarak var. Onunla olmaktan inanılmaz mutlu. Ya sert, çatık kaşlı, disiplinli bir adam olsaydı ve çocuğuyla sağlıklı ilişkiler kuramasaydı neler olurdu?!? Sanırım Koray da,  ben de çok şanslıyız. İlgili, sakin, sabırlı bir adam var evimizde.

0

Etiketler

1 Yorum

Leave a Reply