Zaman zaman soruyorum kendime bu soruyu. Kendimi acımasızca eleştiren bir insan olarak eksik yanlarımı anlayabilmek, çocuklarım için daha iyisini yapabilmek, daha iyisi olabilmek için soruyorum. Benim gibi bir annem olsun ister miydim? Bazen evet, bazen hayır.

Rahat ve eğlenceli olduğumu düşünüyorum. Yemek ve giyim konusunda ısrarcı değilimdir, sınırlı özgürlüğe inanırım, onlar serbest olduklarını sanırlar oysa belli bir sınır içindedirler. O yüzden de rahatım sanırım. Bir de çocuklarla çok gülüyoruz. Onları eğlendirmek için şekilden şekilde girebilirim. Koray ile Starwars, Minecraft sohbeti ederken Alin ile bebeklerle oynayabilirim, deli gibi dans ediyoruz, çoşuyoruz hep. Eğleniyorlar benimle ama ben biraz sabırsızım maalesef. Uzun uzun masabaşı aktiviteleri yapamıyorum. Konsantrasyonum bozuluyor resmen, ondan sonra ‘çocukla ilgilenmiyor’ oluyorum. Değil aslında. Baktım onlarınkine ayak uyduramıyorum kendi aktivitelerime onları katmaya karar verdim. Zaten portakal kabuğundan kandil yapma, hediye kutusu katlama gibi #kendinyap projelerinin sebebi de bu.

Sabırsız olmak en kötü yanlarımdan biri. Sakinliğimi koruyamama sebebim de bundan kaynaklanıyor. Ben çok bağırıyorum çünkü. Öyle zamanlarda ben bile kendimden sıkılıyorum, çocuklar ne yapsın? Yaramazlık yapmasın ;) Yaramazlık yapmayan, annesini delirtmeyen çocuk var mıdır? Benim bildiğim yok ama yaştan mıdır nedir tahammülüm gün geçtikçe azalıyor. Böyle anlarda hiç istemem benim gibi bağıran anne.

Geçenlerde yine ben kızıyorum arkadaşlara, biraz da fazla sesim çıktı. Koray’ın suratına baktım, moralim bozuldu, omuzlarım düştü, çöktüm yere. Nasıl bir pişmanlık… çünkü Koray korktu benden gördüm gözlerinden. ¨Özür dilerim biraz fazla bağırdım, yapmamam gerekirdi¨ dedim.

Koray ¨Ben de seni üzmek istemedim sen de üzülme sen çok tatlısın, seni çok seviyorum¨ dedi:) Tabi ben oturup bir ağla bir ağla. İyi ki iyi ki senin gibi bir çocuğum var, dedim.

Annelik delilik resmen.

Peki ya siz kendi çocuğunuz olmak ister miydiniz?

 

Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

23 Comments

  1. Oy kıyamam ya, hep aynı şeyler, sabah evden çıkıp kreşe gideceğiz sonra ben bir de ofise yetişeceğim tabii. Oturdu arabalarla oynayacağım, sabır sabır diyerek bir patladım neyse sonra yumuşadık. Kapıya geldik bu sefer de yazlık ayakkabılarımı giyeceğim diye tutturdu, yeniden bir bağrış çağrış kriz :) Son hamlesi de kapının önüne çıkınca süt istiyorum oldu :D Kaan genellikle yiyecek içecek pek isteyen bir çocuk olmadığı için bu isteğini de söylene söylene yaptım :) En son arabada buzları erittik yeniden ama sabah 1 saat içerisinde ardı ardına yaşadığımız krizler, benim daha çok sabırsızlıktan dolayı ortaya çıkan bağırmalarım biraz fazla geldi kalbime :( Her gün kendi kendime söz veriyorum, daha sabırlı olacağım kolay kolay bağırmayacağım diye ama işte dayanamıyorum yine :(

    1. Tugba ben de her seferinde söz veriyorum kendime bagirmayacagim diye ama olmuyor tabi ki. Sanirim daha gercekci sozler vermeliyiz :D

  2. Cok guzel ve samimi bir yazi olmaz. Bazen kendimizi acimasizca elestiriyoruz, biraz guzel ve faydali ama cok ve acimasiz olani degil. Sadece bizi yipratiyor. Ben kendi cocugumun yerinde olmak isterdim cumku biz onu cok ama cok seviyoruz ve bunu ona gosteriyoruz. Evet sinirlar koyuyoruz, koymak zorundayiz, hatta ben bazen kendi anne babama kiziyorum bize fazla sinir koymadiklari icin, hep sey ornegibi dusunuyorum cocugunuz bicagi eline almak icin aglasa verir misiniz, hayir. Sinir gerekli yani. Sinirin nasil cizildigi bazen yuksek sesli olabiliyor evet ama bunun karsiligi sevgi de o kadar yuksek sesli gosteriliyor. Kizimin doktoru demisti ki yemek ve sevgi verin gerisini cok da onemsemeyin. Hakikaten sevgi en onemlisi. Her yarayi iyilestiriyor. Annemi kaybettigimde psiuatristim bana demisti ki sevgi gorerek buyuyuen kisiler bu tur travmalari daha kolay atlatiyorlar. Gercekten de oyle oluyor. O yuzden kendini cok fazla dovme. Ayrica da kendini bu kadar samimiyetle baska annelere actigin icin de bence tebrik etmelisin kendini.

  3. ben de bazen evet bazen hayır çok kurtarıcı bir cevapmış tuttum :)

  4. Bu soru öyle bir yük bindirdi ki omuzlarıma? Şuan sorgulamaya başladım kendimi. Biraz evet biraz hayır cevap benim için de. Ama evet’im çok olmalı, daha çok olmalı

  5. Son zamanlardaki duygularıma tercüman oldunuz bu yazıyla..

  6. Bu soruyu kendime sordum ve kesinlikle evet cevabını verdim..Ben çocuğuma bağırmıyor muyum ? Tabiki bazen bağırıyorım ama bu çok doğal bir tepki bence..Bizde insanız..Genel olarak bakıldığında çocuğuyla bu kadar ilgilenen bu kadar çok aktivite yapan , onların seveceği şeyleri düşünüp uygulayan bir anne ile büyümeyi kim istemez ?? En basiti böyle bir soruyu kendine sormayı akıl eden bir anne harika bir annedir ve tabiki çocukları çok mutludur..Sevgiler..

  7. Annem bana hep “Allah sana da senin gibi evlat versin” diye söylerdi, bir de arkasından “eğer kendini beğeniyorsan amin de” diye eklerdi. Ben hep kocaman “Amiiinnn” derdin ve şimdi bakıyorum kendime “ne çok bağırıyorum ve ne çok sabırsızım!!!”

  8. Sorunun agirligi… Bi durdum kaldim ben de. Evetler de var hayirlar da aynen

  9. Bugün bende bağırdım ve oturup ağladım,kendim gibi bir anne istermiyim bilmiyorum,hala gerginim ama bu dediğiniz gibi fazla sabırsızlıktan,tahammülsüzlükten ve sonra dönüp kendine daha çok kızma daha çok üzülme

  10. Bagiran anneyim ben cok da sevgimi gosteriyorum ama bu bagirma durumu sabirsizligim tahammulsuzlugum gecmek bilmiyor ve cok uzuluyorum

  11. Bazen küçüklüğümü düşünüyorum, kendi çocukluğumu. O zamanın koşulları, köy yaşantısı, zamanın akış hızı… Öyle farklı ki. Annem de babam da hiç bağırmayan ebeveynlerdi ve bize bol bol sevgi vermişlerdi. Biz iyi yetişmiş çocukardık kardeşimle.

    Şimdi bakıyorum benim bıdıklara. Hayatımızın şu anki şehir akışının içinde elden dahası gelmiyor olabilir. Onların sakinlik gerektiren yaşam hızlarına uymakta zorlanıyor olabiliriz. Ama bilinçli olmak, uğraşmak, çok sevmek, onları anlamaya çalışmak adına iyiyim. Kendi çocuğum olmak isterdim. Fakat keşke daha küçük bir yerde, evden çalışan bir anne olsaydım daha da çok isterdim. Çünkü biliyorum ki daha az bağıran, çocukların deyimiyle “daha az kızgın bir anne” olurdum.

  12. Kendimi okudum. Her gece bağırmayacağım diye söz veriyorum ama yine delirtiyorlar beni. Bir yolu olmalı delirmemenin

  13. Aglatiyor bu cocuklarin kendilerinden buyuk cumleleri op kokla doyama sonra .arada bagirmak kadar normal olan bisi var mi evlat da olsalar biz de insaniz robot degiliz kendimizi frenleme konusunda zaman zaman tekleme yasamamiz dogal ben de henuz aren 1 yasinda ama sesimi yukseltmemek icin 10 a kdr sesli sayiyorum nedense bi gulme krizine giriyor sonra bende guluverince unutuyorum daha buyuyunce belki sayi 50 fln olur da kurtarmaz

  14. ya aslında hiçbirimiz buna yüzde yüz evet cevabını çok da rahat veremeyiz çünkü benzer şeyler yaşıyoruz ve bugünün anneleri kendilerini daha çok eleştirip annelikleri üzerinde çok daha fazla düşünüyor çünkü çok fazla -meli -malı bombardımanına tutuluyoruz ben de dahilim buna maalesef, okuyoruz izliyoruz ve bi zaman sonra ben neden böyle değilim ya da çocuğum neden böyle değil durumuna sokuluyoruz, ben öncelikle bu bombardımanlardan arınmaya çalışıyorum ve evet maalesef benim de tahammülüm tükeniyor zaman zaman ama o kadar normal ki insanız çünkü, belki fazla eleştiriliyoruz etrafımız tarafından belki fazla konuşanlar canımızı sıkanlar var ve hep en iyiyi hedefliyoruz biraz da ama bence kilit nokta sizin yaptığınız gibi özür dilemek bu çok öenmli işte o zaman bi nebze de olsa vicdan azabımız hafifleyebilir

  15. o kadar güzel bir başlık ki, insan bir an durup düşünüyor… evet biz de bazen huysuzuz, bazen kendi kendime ne çekilmez bir annesin diyorum. ama sanırım bu anların sayısı, evet cevabını verdiğim anlara göre daha az… ama yine de sorunuz insanı bir kendine getiriyor, sanırım daha çok dikkat edeceğim bundan sonra evetleri artırmak için

  16. o kadar güzel bir başlık ki, insan bir an durup düşünüyor… evet biz de bazen huysuzuz, bazen kendi kendime ne çekilmez bir annesin diyorum. ama sanırım bu anların sayısı, evet cevabını verdiğim anlara göre daha az… ama yine de sorunuz insanı bir kendine getiriyor, sanırım daha çok dikkat edeceğim bundan sonra evetleri artırmak için

  17. Bilmem ki annem bence mukemmele yakin ben onun kdr olabildim mi olabilir miyim? Arda daha cok kucuk Deniz karnimda kipir kipir bloga satir yazamiyorum bi gun sil supur yapsam oteki gun yemek bazen uyku rutini filan hak getire yatagina atip cikiyorum oglumu sonra bakiyorum kitabina sarilmis uyumus aglayacak gibi oluyorum off fena yapti bu yazi beni.. Umarim benim cocuklarimda bir gun bana sen neredeyse mukemmel bir annesin derler.. Onemli olan onlarin ne dedigi..

Leave a Response