Koray ile beraber yaşamım tamamen değişti. Şekli, yoğunluğu, ilişkiler…

Arkadaşlık tanımım da bu değişenlerin en başında geliyor. Bloglar ve sosyal platformlar sayesinde onlarca ‘anne’ arkadaşım var benim artık. Zaman içinde bazılarıyla bir sürü ortak yönümüz olduğunu keşfettik. Biraraya gelmeye başladık. Yüz yüze görüşme fırsatım olmayanlar ancak kendimi çok yakın hissetiklerim de var. Üstelik, neredeyse her gün bir sürü anneden mail alıyorum, ‘seninle hep tanışıyormuşuz gibi geliyor’ diyorlar. Aslında tanıştıkları ben değilim. Bir anlamda kendilerini görüyorlar yazılarda çünkü hepimiz anneyiz. Ben, bu sayfada deneyimlerimi paylaşırken bir çok annenin de sözcülüğünü yaptığımı biliyorum. O yüzden yakın hissediyorlar. Ne güzel, ne mutlu bana :)

Ne güzel gerçekten de.

Bir sürü arkadaşım var. Kendimi artık hiç yalnız hissetmiyorum. Bilgisayar başına oturduğumda, ekran bir anda başka bir dünyaya açılıyor sanki. Fütüristik filmlerde olduğumu hayal ediyorum bazen. Ekranın içine balıklama atlamak geliyor içimden. Eskiden soran olsa internet üzerinden tanışmanın, arkadaş olmanın acayip saçma bir şey olduğunu söylerdim. İnternete mi kaldık gibi vasıfsız cümleler kurardım. İşte, anne olup da blog yazıp bir de diğer blogları takip etmeye başlayınca ‘iyi ki internet var hayatımda’ dedim. Yine de çevremde bir sürü insan anlayamıyor bu durumu. Kızlarla buluşacağım, diyorum mesela.

– Lise mi?

– ı ıh..

– Üniversite?

– Yok.

– Eski iş arkadaşlarınla mı?

– Hayır, hepsi çalışmaya devam ediyor.

– Eee, kimlerle?

– Anneler.

– ?

– İnternetten.

– Neeeyyy????

Ben şimdi nasıl anlatayım. ”Bloglarımız sayesinde tanıştık. Sonra Twitter’da birbirimize laf atmaya başladık, Facebook’ta arkadaş olduk.Mailleşiyorduk sık sık. Dışarıda da buluşmaya başladık. Şimdi neredeyse her gün haberleşiyoruz” mu diyeyim? Dedim de. Bön bön bakakalıyorlar önce. Sonra da

– İyice asosyalleştin sen, bilgisayar hayatın oldu.

– Duymadınız galiba, diyorum. Dışarıda buluşuyoruz, hemen hemen her gün haberleşiyoruz.

– Olsun internetten bulmuşsunuz sonuçta birbirinizi.

E nereden bulacaktık ki? Sokağa çıkıp ‘arkadaşlık yapacak bunalımlı anne aranıyor’ ilanıyla köşe başında mı bekleyecektim? Sosyal ortam dediğin nedir ki? Üstelik çocuklu sosyal ortam zorunluluğu var.

Ne demişler? Bir anneyi en iyi başka anne anlar. Kendini daha bir rahat hissetmek anlamına geliyor bu. Saç, baş, kıyafet önemli değildir. Evin dağınıklığı, yemeğin yanması da dert değildir. Biliriz biz birbirimizi. Hepimiz aşağı yukarı aynıyız. En huzurlu olduğumuz an, çocuklarımızın sağlıklı olduğu ve de uykuda oldukları zamanlardır. İşte o anlarda geçeriz bilgisayarın başına ve koyu bir muhabbet başlar. Sonra daha da sosyalleşmek için ekran(!) dışında programlar yaparız. 40 yıldır arkadaşmışız gibi geliyor çoğu zaman. Konuş konuş bitmiyor, zaman yetmiyor. ‘Çocuksuz da buluşalım’ diye ayrılıyoruz, tadı damağımızda kalıyor.

İnternet Annleri, biz böyleyiz…

Sizi de bekleriz.

 

Facebook/SlingoMOM

Twitter/SlingoMOM