Hayat görüşü tamamen aynı olan iki insan bile çocuk bakımında, gelişiminde, eğitiminde zıt kutuplarda olabiliyor. Biraz karakter, biraz yetiştirilme tarzı, biraz büyüdüğü çevre insanı belli bir şekle sokuyor. Çocuğunu da buna göre yetiştirmek istiyor sanırım. Bizim evde çatışan ebeveynler durumu sık yaşanıyor. ¨İlk günler mi daha yoğundu yoksa şimdi mi?¨ diye soracak olursanız cevabım: artan azalan bazen duraklama devrine geçen ama ortalamada anlaşamayan bir çiftiz biz bu konuda. Genelde de her konuda anlaştığımız söylenemez ya…

Ancak ben henüz ilk günden ağırlığımı koyarak bazı konularda dediğimi yaptırdım. Çok okuyan ve araştıran bir anne olduğumu bilen kocam da fazla itiraz etmedi. Etse de işin gerçeği ben pek dikkate almadım. Malesef, bu aralar işler biraz karıştı. 3 yaşını geçmiş, dili iyice çözülmüş, ihtiyaçlarını ve isteklerini tam olarak belirten, duygu sömürüsünde son derece gelişmiş bir birey var karşımızda. Tahmin edersiniz babasını nasıl oyuna getireceğini de çok iyi çözmüş durumda.

Son günlerdeki karı-koca daha doğrusu anne-baba olarak çatışma konumuz uyku. Diyeceksiniz ¨sizin evde ne zaman uyku sorun olmadı?¨ Benim için hep düzeltilmesi gerekendi ama işte babamızın pek derdi yoktu. Birkaç ay öncesine kadar beraber yattığım oğlumla artık yatakları ayırmak istediğimi fark ettim. Belki o rahat uyuyor bizim yatakta ama ben uyuyamıyordum. Sığamıyoruz. Hem belki kocama sarılarak uyumak istiyorum. Zaten yaş olmuş 3. Üç-dört hafta önce bir gece babanın da evde olmadığı bir akşam Koray’ı yanına yatmadan, elini tutmadan uyumaya ikna ettim. Bir saate yakın sürdü ama oldu. İlk gece 2-3 kere uyandı ve ben her seferinde gidip uyutup tekrar yatağıma döndüm. İkinci gece 35 dakika, üçüncü gece 20 dakikada sessizce uykuya geçmişti. Gece uyanmaları da 2’ye düşmüştü. Dördüncü gece babamız eve geldiğinde Koray  ¨ben babayla uyuyacağım¨ dese de ben bir şekilde ağlatarak da olsa benim gözetimimde uyumasını sağladım. Neredeyse sabaha kadar deliksiz uyumaya başlamıştık ki benim sevgili kocam, oğlumun babası demez mi:

– Senin uyku eğitimi hikayen yüzünden ben oğlumla uyuyamıyorum.

– Şaka mı yapıyorsun?

– Hayır, ben oğlumu çok özlüyorum.

– İyi de ben de deliksiz uyumak istiyorum. Hem madem o kadar çok özlüyorsun evde olduğun sürece sadece oğlunla ilgilen. Bilgisayarını, kitabını açma.

– Sen bütün gün bilgisayar başındasın ben sana bir şey diyor muyum?

– ?????

….

şeklinde süren bir saçma sapan ağız dalaşına girdik. Ben bir anda sadece kendim için oğluma uyku eğitimi veriyor hale geldim ki olamaz mı? Ben 3 senelik bir anne olarak artık sabaha kadar deliksiz uyumak istiyor olamam mı ? Deliksiz uyku asıl çocuğun ihtiyacı olan şey. Gece sık uyanan çocuğun günü de kötü geçiyor. Ben bunları anlatmaya çalışırken yine demez mi?

– İyi de zaten yanımızda deliksiz uyuyor.

Benim derdim de bu. Bizim yanımızda değil kendi yatağında sabaha kadar tek başına yatıp deliksiz uyumasını istiyorum. Öyle böyle ufak çapta münakaşa ederken biz çocuk hasta oldu. 40’lara çıkan ateş yüzünden yine co-sleeping moduna geçtik. Gece yarısı ateşi yükselir de fark edemezsem korkusuyla yanıma aldım. Tahmin ettiğiniz gibi baba da oğul da çok mutluydu bu durumdan. İyileşip de eski düzene geçmek öyle kolay değil. Bu sefer ikna etmem iki erkek var. Biri 3 diğeri 35 yaşında.

Dün akşam bıraktım uyutsun Sarp diye. Dakikalar geçti, Koray uyumuyor. En sonunda şöyle bir ses duydum: ¨Oğlum hadi artık uyu, sen büyüdün kendine kendine uyuman lazım!¨

İçimden ¨Oh! işte¨ dedim. Çocuğu uyutmak kolay mı? Uyutamayınca da sen kendin uyu demek nedir? Sonra merak edip bir gittim ki yanlarına baba-oğul koyun koyuna uykuya dalmışlar. Bizim evde baba varken uyku eğitimi bu kadar işte. İpleri yeniden elime almaya kararlıyım. Gerekirse babayı bir hafta on gün eve almayacağım ve bu işi çözeceğim. Sonra biliyorum bana dua edecekler ikisi de :)