Çalışamayan anne

Olmadı, yapamadım. Koriş’i bırakıp da çok sevdiğim kozmetiğe dönemedim. Üstelik de öyle bir teklif gelmişti ki… Olmaz dedim, oğlumu 6 aylık bırakamam dedim. Arkama bile bakmadan ofisin kapısından çıktım. Aklım kaldı mı? Biraz, teklif gözümü boyar gibi olmuştu ama saniyenin onda biri gibi kısa bir an. Sonra evde beni bekleyen minik adamı düşündüm. Koşa koşa arabaya bir binişim vardı ki, az kalsın düşüyordum.

Tüm bunlar olduğunda Koriş 3 aylıktı. İzne ayrılmadan önce kendimden emin bir edayla patronlara ”elbette geleceğim, ben çalışmak için doğdum, evde oturup çocuk bakmak bana göre değil” demiştim. Şimdi aklıma söylediklerim geliyor, utanıyorum. Patronlara ahkam kestiğimden değil, bebeğimi bırakmayı nasıl düşünebildiğimden. Anne olunca anladım ben de… Koray biraz büyüsün evden çalışacak bir iş bulurum, bir dadı da bakarım bu arada diye düşünüyordum. Koriş’i bir yabancıya bırakıp gitme fikri de ne demek??? Hayal etmeye çalıştım, çok korktum. Annesi evden gidecek, minicik bu süt kuzusu alakasız bir kadınla tek başına kalacak. Olacak iş değildi. Ben de dadı meselesini kapadım. Evde zaten bir yardımcım var, benim tek işim Koriş olsun, bir de yemek yaparım bari dedim. İşe geri dönmeyeceğime göre dadıya da gerek yoktu. Arada bir 2-3 saat evden çıkmak için dadı mı tutacaktım?!

Peki bugünkü durum: Koray bey 15 aylık, annesi evden çalışmaya çalışıyor. Dadı, bakıcı konusu konuşulmuyor bile. Zor mu? Zor ama içim rahat. Bebeğim benimle. Aileden birilerine gözüm kapalı bırakırım, hiç sorun değil. Benim derdim annemlerin Istanbul’da yaşamıyor, kuzenlerimin hepsinin Anadolu yakasında oturuyor, benim ise Kemerburgaz’da yaşıyor olmam. Yani benim Koriş’i birine bırakabilmem için bir-iki gün önceden organizasyon yapmam gerekiyor. Olsun aynı şehirde güvenebileceğim insanların varlığını bilmek bile yetiyor. 0-3 yaş en önemli dönem deniyor bu aralar. Sanırım ben de ideal olanı gerçekleştiriyorum ve oğlum benimle büyüyor. Peki çalışmak zorunda olup, bebeklerini bakıcıya bırakanlar ne olacak? Hepsi için dua ediyorum, bebekleri güvenilir ellerdedir umarım.

0

5 Yorum

  • güzin says:

    Merhabalar,

    Yazılarınızı keyifle okuyorum. Ben de 18 aylık bir erkek annesiyim.Kıvanç doğduğunda ben de çalışıyordum, şirketimle bir süre anlaşıp o 1 yaşına gelene kadar evden idare ettim ama ofise dönmem için aradıklarında bunu yapamayacağımı biliyordum zaten, onu bütün gün bırakıp sadece akşamları birkaç saat görebilme düşüncesini kabullenmek bile istemedim. Böylece şimdiki mutlu hayatımızı yarattık beraber. Bir de evden çalışabileceğim türden bir işler yaratabilirsem kendim için de faydalı olma hayalimi gerçekleştirmiş olacağım ama nasıl onu henüz çözmüş değilim ama onunla hayatı beraber paylaşmak herşeye değer.
    sevgiler,

    • babyslingo says:

      Sevgili Güzin,
      Bu minik insanlar hayatlarımızı değiştirdi resmen. Zaman zaman yorulup kendime ayıracak vakit bulamamaktan şikayet etsem de Koray’ın ne kadar mutlu ve huzurlu bir bebek olduğunu görünce, ben de her şeye değer diye düşünüyorum. İyi ki işten ayrılmışım ve oğlumla beraberim. Çalışamayan anne olmak o kadar kötü değil aslında ne dersin?

  • güzin says:

    Kesinlikle katılıyorum, Kıvanç ile geçirdiğim her gün benim için büyük mutluluk, onun gelişimi için de inanılmaz bir şans annesinin yanında olması. Çevremdeki insanların çocuğun sana bağımlı olacak bir an bile ayrılmıyorsunuz yorumlarına kulaklarımı tıkamayı öğrendim. Aksine kendine olan güvenin arttığını ve birey olarak daha huzurlu büyüdüğünü farkettim. Annelik bambaşka bir duygu , herkes için öncelikler veya şartlar değişebilir tabi, kimseyi yadırgamamak lazım.Herkese mutlu günler diliyorum.

  • sifa says:

    ben olsam senin yerine kesinlikle yaptigini yapardim…dunyaya gelmeyi zavalli bebislerimiz istemedi ki onlari bizden mahrum buyutelim…hem dogur hemde elin eline ver…gec yabanci birini ben sahsen olsaydi anneme bile birakmazdim…surekli birakmaktan bahsediyorum…okul oncesine kadar bebegim benimle olmali… aslinda dunyanin en aci tatli meslegi…:P

  • Çiğdem says:

    ooofffffffff bu ne yaaaaaaaaaaaa… bu işin içinden nasıl çıkacağım, yaklaşık bir ay sonra işe başlayacağım ve kızıma bi bakıcı arıyorum ama bulmak istiyor muyum acaba??? ben özel bi şirkette de çalışmıyorum, devlet memuruyum, öyle ha deyince bırakılmıyor ki, en sonunda çaktırmadan kayınvalidemi kızıma bakmaya mecbur bırakıcam, durum onu gösteriyor…

Leave a Reply