¨Çiğ yufka yeme karnın ağrır¨, ¨ıspanak yersen çok güçlü olursun¨ gibi büyük büyük sözlerle büyüdüm. Aklım biraz erince ¨Yufkadan hiç karnım ağrımadı ama¨ dediğimde annem bırakmıştı bu beyaz yalanları. Şimdi aynısını ben yapıyorum Koray’a. Eminim sizler de aynı durumdasınızdır. Aslında tam yalan da sayılmaz hani. Biraz abartıyoruz sadece öyle değil mi? Çocuklarımız daha çok yesin, daha hızlı büyüsün, daha güvende olsunlar diye uyduruyoruz bazı şeyleri.

Bazen diyorum ki kendime, çocukla ilişkimin bir kısmı daha şimdiden ‘yalan’ üstüne kurulu. Ona bir şeyler yaptırabilmek veya onun ilgisini çekebilmek için acayip şeyler söylüyorum, söylediğime ben bile inanmıyorum sonra düşününce, bu beyaz yalanların zararsız hatta yalan bile olmadığını abartılmış gerçekler olarak kabul edilebileceği sonucuna varıyorum. Örneğin; yağlı ellerinle saçlarını ellersen kafanda böcekler olur, sinek gibi ısırır acır, diyorum. Yalan da değil. Bitten bahsediyorum. Biraz kulağa korkunç geliyor ama ‘Böcek mi? Isırır mı?’ diye sorular sormaya başlıyor ve koşa koşa ellerini yıkamaya gidiyor. Ya da haddinden fazla çikolata, tatlı yemek istediğinde ¨dişlerin böyle pat pat kırılır dökülür¨ diyorum, gözleri büyüyor.

En çok beyaz yalan sofrada söyleniyor. Yumurta ve süt her gün tüketilmeli ya Koray’a sabah kahvaltısında başlıyorum anlatmaya:  ¨yumurtalarını yersen kollarına gider ve kolların kocaman olur, güçlü olursun.¨ Bitirdiği her kocaman bardaktan sonra boyunu ölçer gibi yapıyorum çok hoşuna gidiyor, tüm bunlar onu motive ediyor. ¨Bak yumurtalar kollarımda¨  diye gösteriyor herkese.

Bir de yatma saati yalanları var. ¨Güneş uykuya gidiyor, haydi sen de¨ diyorum. Hele ki ‘aydede’ çıkmışsa ortaya ben bir panik ¨eyvah geç kaldık uyku için¨ diyorum. Hızlanıyor uyku öncesi rutinimiz. Bazen de kendisi ¨güneş uykuya gidiyor¨ diyerek yatağa atlıyor.

Sonuç olarak iyi amaç uğruna söylenen minik, beyaz yalanlar bunlar. 2-3 yaşındaki çocuğu karşına alıp uzun uzun paragraflar dolusu konuşup konuyu anlatmak yerine onun diline yakın, anlayabileceği ifadeler kullanmayı tercih ediyorum. Elbette çocuklarımıza doğruyu öğretmeli, açıklama yapmalıyız ancak gereksiz ve uzun açıklamalarla dolu bir konuşmanın çocuğun yararına olmadığını düşünüyorum. Zaten büyüdükçe, gün geçtikçe daha çok soru soruyor, ben de uygun cevaplarla öğretmeye çalışıyorum. O sordukça ben de anlatıyorum. Yalanlar yerini, onun anlayabileceği sadelikteki gerçeklere bırakıyor. Önemli olan soru sorması için, sorgulaması için fırsat vermek zaten.

Yani aslında yalan söylemiyoruz sadece annelik yapıyoruz :)