Annelik bana ne öğretti?

Hamile olduğumu ilk öğrendiğim günden beri hayata bakışım değişmeye başlamıştı.

SABIR. En önemlisi sabretmeyi öğrendim. 9 ay gibi uzun bir süre içimde bir canlı büyüyecekti ve ben sonuna kadar beklemeliydim. Her geçen gün biraz daha artan bir merakla bebeğimin gelmesini bekledim.

DUA ETMEK. Gerçek anlamda dua etmek ama. Bir elim karnımda, Tanrıya dua ediyordum. Sağlıkla gelsin, mutlulukla gelsin, diye. Hep derler ya ‘eli, ayağı düzgün olsun’ diye. Kızmış, erkekmiş ne farkeder.

KENDİNDEN BAŞKASINI DÜŞÜNMEK. Anne olmadan önce bencillikti benim hayat görüşüm diye bir durum yok elbette. İnsan her zaman başkalarının da haklarını düşünüp, ona saygı göstermeli veya kalbinin bir köşesinde yer vermeli tüm dünyayı sevmeye. Benim bahsetmek istediğim tamamen farklı bir şey. Çünkü anne=bebek oluyor artık. Onsuz nefes bile alamazsın. O varsa varsındır, o yoksa sen de yoksundur .

UYKU. Uykunun bir insanın hayatındaki yerinin ne demek olduğunu uykusuz gecelerde anladım. Daha da fazlası uykunun bebek büyütürken nasıl sorun olabileceğini çünkü anne karnından çıktığında nasıl uykuya geçeceğini bilmediği ortaya çıktı.

ASLA ASLA DEME. Etrafımda görüp de eleştirdiğim bir sürü anne davranışını ben de yaptım. Tek istisna ‘ayakta sallamak’. Onu yapmadım, çünkü tahammülüm yok.Kardeşimi Belli de olmaz Koray’a bir kardeş yaptığımızda gecenin bir yarısı ayağımda sallamak zorunda kalırsam geriye istisna da kalmaz.

ÇEVREYE KARŞI DAHA DUYARLIYIM. Kendimi bildim bileli çevre koruma, doğal hayata saygı, hayvanların korunması konularına karşı her zaman hassas olmuşumdur. Koray doğduktan sonra ise oğluma nasıl bir dünya kalacak? Bu ormanlar ne kadar dayanır? Buzullar erir mi? Savaşlar yüzünden dünya kaosa girer mi? diye düşününce moralim bozuluyor. Hiç değilse diyorum Koray’a da daha az su ve kağıt harcamasını öğreteceğim. Çöpleri sokağa atmayacağı gibi atanları da uyaracak, o da olmadı arkalarından toplayacak. Her canlının yaşam hakkı olduğunu ve onların korunmaya ihtiyaçları olduğunu öğreteceğim.

DAHA GÜÇLÜ HİSSEDİYORUM. Koray’ı korumak, onun mutluluğu ve geleceği tüm dünyayı karşıma alırım yine de kılım kıpırdamaz. Koray yoksa dedim ya ben de yokum diye.

İKİ SANİYE. Bebek büyürken hele hele ayaklanıp da etrafını keşfetmeye başladığında onun her an gözaltında olması gerektiğini. İki saniye evet sadece iki saniyede bir yerleri karıştırabileceğini daha da önemlisi, kendisine zarar verebilme ihtimalini öğrendim.

Henüz 16 aylık bir anne olarak bunları öğrendim. Eminim daha eklenecek çok şey vardır.

1

Leave a Reply