Anne koruyan, kollayan, bakan, büyüten, besleyendir; hasta olduğunda başında bekleyen, bir tas çorba yapandır. Yaşın kaç olursa olsun annen varsa için rahattır. Uzağında da olsa fark etmez. Annen varsa derdin daha azdır, bilirsin bir telefonunla koşa koşa gelir.

Ya anne hastaysa…

Mesela ben şimdi hastayım. Oğlum bu duruma çok içerliyor. O, 3 yaşındaki, annesinin hasta olmasından müthiş rahatsız. Bildiğiniz ‘gıcık oldu’. ¨Anne yatma, anne uyuma, anne kalk, anne sen hasta değilsin!¨ diyor bütün gün. Ona ayak uydurmaya çalışıyorum ama içimden de ‘haksızlık bu’ diyorum. Haksızlık. Benim de ayaklarımı uzatmaya, ilgi beklemeye, şevkat görmeye ve hasta olmaya hakkım var. ‘Birileri de bana baksın’ diyebilmeliyim.

İyi de benim annem de hasta.

Bize bakmaya geldi, onu daha da kötü hasta ettik ve inanır mısınız bu sefer de ben sinir oldum ‘annem nasıl hasta olur?!?’ diye. Valla dedim içimden. ‘İnsan kendine dikkat eder, hasta olmaz’ diye saçma sapan fikirler geçti aklımdan. Kaprisli miyim, neyim? Anne dediğin hep ayakta olmalı, ah’lamaya oh’lamaya zamanı yok. Şikayet etmeye hakkı yok, ateşi çıksa bile 40’ları bulmadan etrafa haber etme şansı yok, yatmaya uyumaya hakkı yok. Anne dediğin hasta olmaz!!!

Sonra fark ettim ki benimki kızgınlık falan değil basbayağı endişe. ‘Anneme ya bir şey olursa?!?’ endişesi. Soğuk algınlığı gibi önemsiz bir hastalığı olsa bile, insanı sarsıyor, korkutuyor. İstiyorsun ki o hep sağlıklı olsun, arkanda olsun, yanında olmasa da olur yeter ki olsun. Benim minik oğlumun kaygısının bunun kat kat üstünden olduğunu anladım. O küçücük yüreği annesinin sağlıksız haline dayanamıyor. Müthiş bir huzursuzluk yaşıyor, anlatamıyor da derdini. Anlayamıyor çünkü, ifade edemiyor. Annesine bir şey olursa korkusunu kelimelere geçiremiyor ama kalbi her zamankinden hızlı atıyor. Ben de gece gittim yanına yattım. Sarıldım sarıldım ve o uyurken kulağına:

¨Ben çok iyiyim ve hep yanındayım. Seni çok seviyorum¨ dedim.

Sabah öyle mutlu uyandı ki… son birkaç haftadır içmediği kadar süt içip tıka basa bir kahvaltı yaptı. Şimdi de beni kapıda bekliyor okula gitmek için. Neşe içinde :)

Anneler hasta olmasın! Çocuklar üzülmesin!