Geçen cuma günü uzun bir süre çoluk çocuk gidilebilen bir kafede tek başımaydım. Önümde bilgisayarım güya iş yapacağım ama gelen geçene bakmaktan, diğer anneleri seyretmekten iki satır yazamadığımı fark ettim. Çünkü öyle durumlara şahit oldum ki ‘Ne olacak sonunda?’ diye merak ettim. Ve anladım ki kadınlar, annelikleri söz konusu olduğunda inanılmaz bir yarışa giriyorlar. Konu ne olursa olsun ‘ben daha iyiyim’ gösterisi başlıyor. Herkes değil elbette ama çoğumuz. Ben de yapıyorumdur belki zaman zaman, kim bilir. Ancak kendimle ilgili emin olduğum bir şey varsa o da başkasının çocuğuna asla karışmayacağımdır. Ağzımı açmam, hele tanımadıklarım hakkında.

Ben böyle düşünürken bir liste yapmaya başladım kafamda. Anlayamadığım anne davranışları diye:

  • Büyük çocukların arasında giren küçük çocuğunu istemeyen gruba gidip azar çekmek
  • Tanımadığı çocukların oyununa çocuğunu dahil etmeye çalışmak
  • Tanımadığı kız çocukları hakkında annelerine gidip ‘sizinkiler de cadıymış valla’ demek
  • Tanımadığı bir kadına gidip oğlunun neden …bilmem ne oyuncağı ile oynadığını sormak
  • Başka çocukların elinden oyuncak alıp kendi çocuğuna vermek
  • TV karşısında yemek yediren anneleri alenen eleştirmek
  • Beş dakika önce tanıştığın birinin çocuğu hakkında varsayımlarda bulunmak
  • Küçücük çocukların oyuncak için tepişmesine izin vermeyip diğer çocuğa ve annesine söylenmek

Sanırım bunlar görmekten en çok rahatsız olduklarım. Bir başkasının çocuğuna kızmak, söylenmek kadar itici ve gereksiz bir davranış yok diye düşünüyorum. Bu arada bahsettiğim çocuklar 0-6 yaş grubu. Elbette ergenlik çağındaki bir çocuğa gerekirse kibarca bir müdahalede bulunabilirim. Yine de karşımızdakinin bir yetişkin olmadığını hatırlamamız gerekiyor.

Siz ne dersiniz?