Geçen cuma günü uzun bir süre çoluk çocuk gidilebilen bir kafede tek başımaydım. Önümde bilgisayarım güya iş yapacağım ama gelen geçene bakmaktan, diğer anneleri seyretmekten iki satır yazamadığımı fark ettim. Çünkü öyle durumlara şahit oldum ki ‘Ne olacak sonunda?’ diye merak ettim. Ve anladım ki kadınlar, annelikleri söz konusu olduğunda inanılmaz bir yarışa giriyorlar. Konu ne olursa olsun ‘ben daha iyiyim’ gösterisi başlıyor. Herkes değil elbette ama çoğumuz. Ben de yapıyorumdur belki zaman zaman, kim bilir. Ancak kendimle ilgili emin olduğum bir şey varsa o da başkasının çocuğuna asla karışmayacağımdır. Ağzımı açmam, hele tanımadıklarım hakkında.

Ben böyle düşünürken bir liste yapmaya başladım kafamda. Anlayamadığım anne davranışları diye:

  • Büyük çocukların arasında giren küçük çocuğunu istemeyen gruba gidip azar çekmek
  • Tanımadığı çocukların oyununa çocuğunu dahil etmeye çalışmak
  • Tanımadığı kız çocukları hakkında annelerine gidip ‘sizinkiler de cadıymış valla’ demek
  • Tanımadığı bir kadına gidip oğlunun neden …bilmem ne oyuncağı ile oynadığını sormak
  • Başka çocukların elinden oyuncak alıp kendi çocuğuna vermek
  • TV karşısında yemek yediren anneleri alenen eleştirmek
  • Beş dakika önce tanıştığın birinin çocuğu hakkında varsayımlarda bulunmak
  • Küçücük çocukların oyuncak için tepişmesine izin vermeyip diğer çocuğa ve annesine söylenmek

Sanırım bunlar görmekten en çok rahatsız olduklarım. Bir başkasının çocuğuna kızmak, söylenmek kadar itici ve gereksiz bir davranış yok diye düşünüyorum. Bu arada bahsettiğim çocuklar 0-6 yaş grubu. Elbette ergenlik çağındaki bir çocuğa gerekirse kibarca bir müdahalede bulunabilirim. Yine de karşımızdakinin bir yetişkin olmadığını hatırlamamız gerekiyor.

Siz ne dersiniz?

Tags : Anne & Baba
Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

8 Comments

  1. Merhaba benim yirmi iki aylık bı kızım var şimdi oturduğum eve yeni taşındım ve yeni komşularından biri gecen gün kızıma çok yersiz bı sekilde bağırdı o kadar kızdım o kadar sinirlendim ki ama tahmin edin ağzımı açıp tek bisey diyemedim acayip afalladim ah bı daha ağzını acsın da görsün benimde en sınır oldugum anne tipi. kimsenin cocuğuna kızmam kimsenin de çocuguma kızmasına izin vermem o kadına agzini payini verip bi daha da gorusmeyi dusunmuyorum

    1. iyi de neyi bekliyorsunuz ağzının payını vermek için? ay başıma gelmez inşallah, gelirse paralarım oracıkta. ne bağırması ayol!?!!

  2. kusura bakmayın ama kimsenin çocuğuna kızmıyorum kimseninde çocuğuma kızmasına izin vermiyorum diyorsunuz çok güzelde zamanında vermediğiniz tepki acaba o ortamda kızınızı nasıl etkiledi bilebiliyormusunuz. bence zamanında tepki vermeliydiniz bir dahaki seferi beklmeden. çocuğunuzun sizi güçsüz görmesini kendinin korunmadığı duygusunu yaşatmadan.

    1. Zeynep,
      Öncelikle benim bir oğlum var. Anlattıklarım ise şahit olduğum, ortamı geren ve son derece gereksiz olaylardı.
      Üstelik yazıda anlattığım gibi bahsettiğim yaş grubu okul öncesi. Herkes kendi çocuğuna müdahale etmeli, başkasınınkine değil diye düşünüyorum.

  3. Ben su an Amerika’daki ailelerin cocuklarina davranislarini gozlemliyorum. Hem cocuklarini nasil yetistiriyorlar merak ediyorum hem de begendiklerimi ornek almaya calisiyorum. Burada gordugum birsey varsa, kesinlikle ama kesinlikle baskasinin cocuguna karisilmadigi. Hele baskasinin elinden oyuncak alip kendininkine vermek soz konusu bile olamaz. Kendi cocuklarinin paylasip paylasmadigin surekli emin olmaya calsiyorlar, surekli ‘arkadasla oyuncagini paylasiyorsun dimi’ diye uyarida bulunuyorlar. Sadece kendi cocuklarina mudahale ediyorlar. Ama birisi benim cocuguma haksiz da olsa kizsa ne yaparim bilemiyorum. Benim bile baskalarinin yaninda cocuguma kizmamam, bir kenara cekip konusmam gerekirken, bir baskasinin kizmasina dayanamam sanirim.

  4. Haftasonu İkea’daydık. Çocuklar için satılan oyuncak bölümüne sıra geldiğinde baktık ki ortaya küçük bir alan hazırlamışlar oyun oynaması için çocukların, her oyuncaktan da bir-iki örnek çıkartmışlar, haliyle tüm çocuklar yarış halindeydi istedikleri oyuncakla oynamak için. hadi orasını anlıyorum da anne-babalar da yarış halindelerdi. biz anne-baba olarak baya bir gerildik. çünkü çocuktan önce ebeveynler atlayıp oyuncağı alma yarışına giriyorlardı. hatta elinden oyuncağı alınan çocuk da gördüm. ben kızımı kendi haline bırakmaya çalıştıysam da baktım ki anne-babalar tarafından ezilecek aldım çocuğumu gittim napayım. bazı anne-babalar hakikaten biraz abartıp, itici duruma düşüyorlar. çocukların bu şekilde özgüvenleri nasıl gelişecek acaba?

  5. Merhaba Anneler,
    Ben bir cocuk annesiyim, oglum 4 yasina girecek onumuzdeki ay .Benim katlanamadigim olay arkadasimda olsa oglumun yaptigi hareketleri sevmedigini soylemesi ,yani ogullari benim oglumdan istemedigi hareketleri kapiyormus,mesela;oglum muzu komple soydurur bana, istemez kabuklu ,bazen kavunu eliyle yemek ister,amerikada yasiyoruz araba derken ingilizce olarak carrr diye uzatir ,onun ogluda ayni sekilde soyluyor diye oglumada ogretiyorsun dedigi zaman bende kiziyorum ,tamam agac yas iken egilir ama benim oglum inatci istemedigi birseyi yaptiramiyorum .Eliyle yemekten zevk aliyorsada niye zorlayayim diye dusunuyorum .Sevgili anneler siz ne dusunuyorsunuz bu duruma ,yanlissam soyleyin lutfen

Leave a Response