Dün Babalar Günü idi.

Uzaklardaydım ama babam için yazdığım kısa bir yazıyı bir şekilde paylaşacaktım.

Yapamadım.

Çünkü bir babadan, oğlunun öldüğü haberini aldık.

Sabah çalan telefonu, ”oğlum babalar günümü kutlamak için arıyor herhalde” diye açan bir baba.

İçim sızladı. O babanın acısı nasıl diner, diye düşünmekten kendimi alamadım. Sonra aklıma geride kalan 4 yaşındaki ufaklık geldi. Babasız geçecek koca bir ömür var önünde. Her babalar günü, onun için iki kere acı olacak. İki kere daha fazla nefret edecek bu anlamsız(!) günden. Hem babasız olduğu için hem de babasını o gün kaybettiği için.

Babanın varlığı her an anlaşılmaz. Ancak yokluğunda fark edersiniz kalbinizdeki büyüklüğünü. Annemiz her şeyimizdir ya… babaya sıra gelmez gibi görünür. Aslında öyle değildir. Hiç hem de.

Baba dağ gibidir çünkü, yıkılmaz. Hep oradadır. Bakmasan da biliyorsundur, oradadır.

Baba koca bir çınardır çünkü, ölmez. Seni her an koruyacak olandır.

Baba pazar sabahlarının tek anlamıdır. Sıcak ekmek ve klasik müzik demektir.

Benim için baba güven kelimesinin tam karşılığıdır çünkü. Bilirim, bu dünyada bir babam varsa bana hiç bir şey olmaz. Bilirim. Bilirim.

 

Peki ya babasız büyüyen onlarca çocuk… onlar ne yapacak?!?

Şimdi fark etmeyecekler belki. Hayatlarında hep bir eksiklik olacak ama… küçücükken bile.

Çünkü baba kocamandır. Hele hele biz kızlar için ilk büyük aşktır baba.

 

Sevgili Uğur Erdilli Seni Unutmayacağız.

Tags : Babaölüm
Irem Erdilek
Fenerbahçe tutkunu, sosyal medya bağımlısı. Okur, yazar. Blog lover, dreamer & mother. Teknolojik Anne, ALLYN

12 Comments

  1. yiğenlerimde babasız biri 7 yaşında,diğeri 9 aylıktı babası giderken.büyük her bayram,her özel gün acayip sinirli olur7 sene oldu hala aynı!,ufaklık okula başladı bu sene herkesin babası var diye haftada bir kez ağlar.içimize döker ölürüz kahroluruz o günlerde…hele ablam o da 28 yaşında veda etti sevgiliye zor .ok zor…

  2. Yandı içim bu mevzuya ve bunun gibi olanlara:( Boşuna değil yetime, öksüze bunca özen, itina göstermek zorunda olduğumuz..

  3. Her şeye alışıyor insan veya alışmak zorunda kalıyor. Zaman ilaç oluyor eninde sonunda ama baba kokusunu hatırlamıyor olmak ne feci. Kendimize iyi bakalım ki çocuklarımızı üzmeyelim.

  4. Babanın yokluğu anlatılamaz gerçekten..İnanamıyor bile insan beyni.. Hep uzakta bir yerde gibi.. Her an gelecek.. Yokluğunu kabullenebildiğin o kısacık zaman diliminde içinde fırtınalar kopuyor gözyaşlarını durduramıyor.. çıldıracak gibi oluyor insan.. Ve sonra yine uzakta ve benim her anımda yanımda her zor anımda yine bana destek olacak biliyorum diyerek kendine geliyor insan.. Hep uzaklığının acısı içinde yaşamaya devam ediyor.. Bir dahaki kabullenişe kadar…

  5. çok üzüldüm ben de okuduğumda. bir de sonra çocuğu olduğunu da öğrendim… Allah rahmet eylesin. ufaklığa da ömrü boyunca yardımcı olsun…

  6. Hepinizi çok seviyorum. Seni ve kardeşini kucağıma aldığım günden beri benim en önemli varlıklarım oldunuz. İyi ki dünyaya gelmenize vesile olmuşum.

Leave a Response